ԽՈՅՐ ՀԵԹԱՆՈՍԱԿԱՆ ԵԿԵՂԵՑՒՈՅ ՀԱՅԿԱԿԱՆ

ԽՈՅՐ

ՀԵԹԱՆՈՍԱԿԱՆ

ԵԿԵՂԵՑՒՈՅ  ՀԱՅԿԱԿԱՆ

PAGAN  MITRE

OF  THE  ARMENIAN  CHURCH

                 

  

Խոյր հեթանոսական: Որովհետեւ հին ժողովրդաց աստուածութեան պաշտամունքի առարկայ DagonԴագոն դիքը, որուն նուիրուած էին կուռքեր՝ խորհրդանշուած էր կիսամարդ ծովային կենդանիով՝ ՁՈՒԿ:

Dagon in the Sumerian time -image007

                                                           Դագոն – Շումերացւոց ժամանակ   Dagon – in the Sumerian time

Ձկան գլխու օրինակով արարողական զգեստ հագնող քուրմերու գլխուն վրայ կար ձուկի գլուխը ներկայացնող գլխարկ – ԽՈՅՐ՝ ի պատիւ Դագոնի, զոր կ՛օգտագործեն մինչ օրս բոլոր քրիստոնեայ համարուած «եկեղեցականներու» բարձրաստիճան պաշտօնեաները՝ եպիսկոպոս, արքեպիսկոպոս, կաթողիկոս, պապ, եւյլն:

Ձուկ պատկերացնող գծագրութիւնը իբրեւ թէ քրիստոնեաներու խորհրդանիշը ըլլալը առաջին անգամ արտայայտուած է Աղեքսանդրիոյ եպիսկոպոս Կղեմիսը – Clement of Alexandria (ծնեալ 150 Ք.Ե.), իր «Դաստիարակ» – Paedagogus եռաբանութեան մէջ:

Տակաւին, ձուկ պատկերացնող գծագրութեան մէջ զետեղուած է յունարէն ՁՈՒԿ – IXÈYÓ կամ IXΘΥΣICHTHUS կամ ICHTHÝS բառը:

Եւ այս առումով կարճանունը – acronym կը բացատրուի ըլլալ՝ Յիսուս Քրիստոս, Որդի Աստուծոյ, Փրկիչ …:

IXOùS - Jesus Christ God Son Savior

ԱՍՏՈՒԱԾԱՇՈՒՆՉԻ  մէջ  ո՞ւր  գրուած  է,  որ  ՅԻՍՈՒՍ  ՔՐԻՍՏՈՍ  կը  խորհրդանշէ  ՁՈՒԿ:  Ո՛Չ  ՄԷԿ  ՏԵՂ:

Կիսաձուկ կերպարանքով դիքեր ու դիցուհիներ գոյութիւն ունեցած են միջագետքէն միջին արեւելք, ամէն տարածաշրջանի մէջ իրենց յատուկ անուանումներով:

BABYLONIAN SEA-GOD

                                                                                            Babylonian Sea-god

Ինչպէս որ Բաբելոնի Սեմիրամիսը (կամ ԻնաննաԻշդարը [հայոց Շամիրամը]) եւ Թամուզը (վերակենդանացած Նեբրովթը) Եգիպտոսի ISIS-ն ու Horusն են: Իսկ Թամուզը ոչ թէ «ասորեստանեան եւ փիւնիկեան գեղեցկութեան չաստուծոյ անունն է»՝ ինչպէս կը հանդիպինք հայկական բառարաններու մէջ, հապա Իշդարի գիրկը գտնուող մանուկն է, որ դարձուցին Թամուզ, ապա Քրիստոս, իսկ Սեմիրամիսը՝ Ինաննա – Իշդարը, ISIS-ը, եւյլն. ըրին Մարիամ: Հոսկէ շարունակուեցաւ ծնունդ տրուիլ Մարիամի պաշտամունքին: Իսկ Թամուզի – Tammuz խորհրդանիշն էր խաչը:

Ի դէպ, Սեմիրամիսի մայրը կ՛ըսուի ըլլալ կէս կին կէս ձուկ «աստուածութիւն» մը: Յիշենք, որ Վան քաղաքն ու բերդը Սեմիրամիսի (Շամիրամի) ձեռակերտն է:

Տակաւին, պարսից Անահիտան – Anahita (հայոց Անահիտ «աստուածուհին») եւս բաբելոնացւոց Իշդարն է, քանանացւոց Անաթը – Anat-Anath, Հիտտիտներու – Hittite Ման – Ma, եւ Յունաց Աֆրոտիթը:

Աֆրոտիթը (Ափրոդիտէ) – Aphrodite (հայոց Աստղիկը) սիրոյ եւ գեղեցկութեան դիցուհին, կը պաշտուէր ուրբաթ օրերը եւ որ իր «հաւատացեալները» կը ճաշակէին ձկնեղէններ …:

Հեթանոս  հայերը  այս  սովորութիւնը  եւս  իւրացնելով  դարձուցին՝    «հայկական»:

Բնականաբար, եթէ Յիսուս Քրիստոս ծներ ու գործեր արեւելեան Հայաստանի մէջ, անպայմանօրէն «խոզն ու տավարը» պիտի դառնային խորհրդանիշ կենդանիներ, ուստի եւ անոնցմով սարքված քաբաբը՝ սրբադասուած  ճաշատեսակ  …  ինչպիսին  ՁՈՒԿԸ:

Մարդը  մէկ  քանի  անգամ  աշակերտներուն  հետ  ձուկի  խորոված  կերաւ,  անունը  դրին՝  ՁՈՒԿ:

Յուշկապարիկ – merman (մարդ-անասուն) երեւոյթով դեւուհի մը եւս գոյութիւն ունեցած է բաբելոնական ժամանակաշրջանէն, այս անգամ թեւաւոր, թռչունի ոտքով ու ճանկերով՝ խաւարասէր, հեշտասէր եւ արիւնախանձ՝  անունը  Լիլիթ – Lilith.

Lilith-stone-finish-statue-DD-147LLS

Հիմա պէտք է պատկերացնել թէ ինչո՞ւ բազմաթիւ են Հայաստանի կանայք, որոնք կը կրեն Լիլիթ դիւապաշտական անունը …: Տակաւին առանց նշելու մնացեալ սատանայապաշտական անունները, ինչպիսիք, Ալլահ, Աստղիկ, Անահիտ, Արա, Արամազդ – Ahura-Mazda, եւյլն:

Որովհետեւ Հայաստան ու հայութիւն ներծծուած են հեթանոսականութեամբ, որու փաստացի երեւոյթն է հաւատուրաց – apostate քրիստոնէութիւնը:

Ձուկ, ձկնորս, ձկնակերութիւն եղելութիւնները զորս արձանագրուած են Աստուածաշունչի մէջ, օգտագործուած են իբր քրիստոնեայ ու քրիստոնէութիւն խորհրդանշող ազդակներ:

Բայց, ձուկը Քրիստոսէ առաջ նոյնիսկ խորհրդանշուած էր հեթանոսական պաշտամունքներով, որոնց կարգին Դագոն կուռքը: Անոր անուան արմատը հնագոյն լեզուներու իմաստով կը բացատրուի ըլլալ ՁՈՒԿ:

Եկեղեցւոյ հայկական «հաւատաւոր» ծառաներու կողմէ կը հանդիպիք «Ձկան սիմվոլիկան» նկարագրող այլեւայլ մեկնութիւններու, ինչպիսիք, օրինակ.

«Ձուկը մկրտության խորհրդանիշն է նաև: Ձկան սիմվոլիկան, պարզվում է, կապված է Մկրտության խորհրդի հետ: Ինչպես ասում է Ընդհանրական եկեղեցու հայրերից Տերտուղիանոսը (155-212). «Մենք ձկներ ենք և չենք կարող փրկվել այլ կերպ, եթե ոչ ջրում», – այսինքն Մկրտության միջոցով: Դա կարևոր և առաջին քրիստոնյաների կողմից հաճախակի կիրառվող խորհրդանշան է: Ձուկը նրանց համար, առաջին հերթին, ջրից վերածննդի` Սբ. Մկրտության խորհրդանիշն էր: Ջրամբարը, ուր տեղի էր ունենում Մկրտությունը, լատիներեն կոչվում էր ‹piscina› («պիսցինա»), որ նշանակում է` ձկների լողավազան: Իսկ նա, ով ընկղմվում էր նրա մեջ Մկրտության ժամանակ, կոչվում էր ձուկ, հունարեն` ihtis:

Տերտուղիանոսը ապա շարունակում է. «Կենդանարար է մեր ջրի խորհուրդը, որովհետև նրանով, մեր երեկվա կուրության մեղքերը լվանալով, մենք ազատագրվում ենք հավիտենակա´ն կյանքի համար…Իսկ մենք, ձկնիկներս, հետևելով մեր «ձկան»` (ICHTHYS) Հիսուս Քրիստոսին, ծնվում ենք ջրում, պահպանում ենք կյանքը ոչ այլ կերպ, եթե ոչ մնալով ջրում»:

http://henaran.am/161752.html#sthash.Fzm2B4Wp.dpuf

Մարգարէներու եւ առաքեալներու վկայութիւնները մեկդի դրած, օրինակ բերած է «հայր Տերտուղիանոսի»  խօսքերը:

Իսկ  ո՞վ  է  Տերտուղիանոս – Tertullian.

Տերտուղիանոս  «երրորդութիւն»  բառի  թոյնը  մտցուց  քրիստոնէական  վարդապետութիւններու  մէջ:

Հակառակ այդ բառով իր ունեցած ըմբռնման, շատ շուտով հեթանոսական երրորդութեան «երեքը ՄԷԿ են» հաւատալիքը դարձաւ ուխտադրուժ քրիստոնէութեան հաւատամքի կարեւոր մասնիկը:

Տերտուղիանոս ձուկի եւ մկրտութեան վերաբերեալ ալ ունէր Աստուածաշնչական ուսուցմանց հակառակ մեկնաբանութիւններ:

Ան նպաստած է հեթանոսական պաշտամունքի ներմուծման՝ եկեղեցական արարողութիւններու մէջ: Խաչակնքած է հաւատացեալներու ճակատը: Մկրտութեան համար երրակի ջուրը սուզած զանոնք:

Ջատագոված է հեթանոսական ծէսերը օգտագործել, որպէսզի դիւահար այդ «ձկնիկները» եւս մկրտուին քրիստոնէական «սիմվոլիկ» «ջրի խորհուրդով» իբրեւ հաւատարիմ հետեւորդներ՝   կէտձուկ  Քրիստոսի:

http://www.trinitytruth.org/paganoriginsofthetrinity.html

Ձուկը եւ Աստուածաշունչը

Քրիստոս Յիսուսի եօթ աշակերտները ձկնորսներ էին:

«Պետրոս կոչուած Սիմոնը եւ անոր եղբայրը Անդրէասը, Զեբեդեան Յակոբոսը ու անոր եղբայրը Յովհաննէսը, Փիլիպպոս, Թովմաս եւ Բարթողոմէոս (Նաթանայէլ)»:

ՄԱՏԹԷՈՍ Դ : 18, 21. Ժ : 3

ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ ԻԱ : 2

Իրենց արհեստի նկատառումով, Քրիստոս անոնց առաքելութիւնը նմանեցուց մարդորսութեան:

Ուստի եւ, ձկնորսութիւնը խորհրդանշուեցաւ մարդորսութեամբ, ու մարդորսութիւնը՝ քարոզչութեամբ:

«Յիսուս ըսաւ Սիմոնի, Մի վախնար, ասկէ ետեւ մարդոց որսորդ պիտի ըլլաս»:

ՂՈՒԿԱՍՈՒ Ե : 10

Սակայն որեւէ կերպ, մի քանի առիթներով ձուկ կերած ըլլալու պատճառաւ երբեւէ այդ կենդանին չէ ներկայացուած առաջին քրիստոնեաներու կողմէ ո՛չ իբրեւ պատկանելիութեան խորհրդանիշ, ո՛չ իսկ պաշտամունքի առարկայ:

Ինչ կը վերաբերի «ջրի խորհուրդին», այս պարագային եւս «մկրտութեամբ  ազատագրական պայքարի» քարոզ  չկայ  Աստուածաշունչի  մէջ:

Աստուածաշունչը ամբարիշտները կ՛որակէ «ծով», իսկ ժողովուրդները, բազմութիւնները, ազգերն ու լեզուները՝  «ջուրեր»:

« ամբարիշտները ալլէծուփ ծովու պէս են»: ԵՍԱՅԵԱՅ ԾԷ : 20

«Այն ջուրերը զորոնք տեսար, որոնց վրայ պոռնիկը նստեր էր, ժողովուրդներ են ու բազմութիւններ եւ ազգեր ու լեզուներ»:

ՅԱՅՏՆՈՒԹԻՒՆ ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ ԺԷ : 15

Դագոնը եւ Աստուածաշունչը

Աստուծոյ զօրութենէն կտրուած Իսրայելացւոց դատաւոր Սամփսոն երբ բռնուելէ ետք աչքերը կը փորէն ու կ՛արգելափակէն, Փղշտացիք իրենց շնորհապարտութիւը կը յայտնեն զոհ մատուցանելով Դագոնին:

«Ու Փղշտացւոց նախարարները ժողվուեցան, որպէս զի իրենց աստուծոյն Դագոնի մեծ զոհ մատուցանեն եւ ուրախութիւն ընեն. Ու ըսին, Մեր աստուածը մեր ձեռքը մատնեց մեր թշնամին Սամփսոնը»:

ԴԱՏԱՒՈՐԱՑ ԺԶ : 23

Բայց Աստուծոյ ուժը հայցող Սամփսոնի վրէժխնդրութեան աղաղակը անպատասխան չմնաց, որով նոյն Դագոնի պաշտամունքին համար ծառայեցուած կռատունը կործանուեցաւ՝ երեք հազարէ աւելի հեթանոս մարդիկ սպաննուելով փլատակներու տակ, որոնց կարգին նաեւ ինք՝ Սամփսոն:

«Եւ Փղշտացիք Աստուծոյ տապանակը առին, ու զանիկա Դագոնի տունը տարին, եւ Դագոնի քով դրին: Ու հետեւեալ օրը Ազովտացիք առաւօտուն կանուխ ելլելով, տեսան որ Դագոն Տէրոջը տապանակին առջեւ երեսի վրայ գետինը ինկեր էր. Ու անոնք Դագոնը վերցուցին իր տեղը դրին: Եւ հետեւեալ օրը դարձեալ առաւօտուն կանուխ ելան, ու տեսան որ Դագոն Տէրոջը տապանակին առջեւ երեսի վրայ գետինը ինկեր էր, եւ Դագոնի գլուխը ու ձեռքերուն երկու թաթերը կոտրած՝ ու սեմին վրայ ինկած էր, եւ միայն ձուկը մնացեր էր»:

ԱՌԱՋԻՆ ԳԻՐՔ ԹԱԳԱՒՈՐԱՑ Ե : 2-4

Յետոյ  ըսին.

«Այս  սուրբ  Տէր  Աստուծոյն  առջեւ  ո՞վ  կրնայ  կայնիլ»:

ԱՌԱՋԻՆ ԳԻՐՔ ԹԱԳԱՒՈՐԱՑ Զ : 20

Փղշտացւոց նման կրօնամերժ, քաղքենի, վայրագ եւ հեթանոս մարդիկ միակը չէին, որոնք իրենց կուռքերով փլան  ՃՇՄԱՐԻՏ  ԱՍՏՈՒԾՄԷ:

Բայց սատանան յաղթական է այն առումով, որ յաջողած է իր դիւական կարգ ու սարքով զարդարել վերեւի նշուած «պոռնիկը», այսինքն «Մեծն Բաբելոնը», որ ոչ միայն կաթողիկէութիւնն է, այլ նաեւ այլադաւաններ, ու սուտ քրիստոնէութիւնը իր ամբողջութեամբ, որոնց կարգին՝  եկեղեցին  հայկական:

ՖԻԼԻՓ ՍԱՍՈՒՆ  /  PHILIP  SASOUN

Յուլիս 15, 2016


Comments are closed.