A cord of three strands & the ruinous “armenian soul”

 

«ԵՐԵՔՊԱՏԻԿ  ԴԵՐՁԱՆԸ»

ԵՒ  ԿՈՐԾԱՆԱՐԱՐ

«ՀԱՅԻ  ՀՈԳԻՆ»

«Երեքպատիկ  դերձանը  դիւրաւ  չի  կտրուիր»

ԺՈՂՈՎՈՂԻ  4 : 12

 

Միութիւնը զօրութիւն է, հասկնալի է:

Սողոմոն իմաստունի խօսքը այստեղ ամուսնական կապի մասին է՝  ԱՍՏՈՒԾՄՈՎ:

Այր + կին + Աստուած:

Սատանայի տիրապետութեան տակ բանող այս դրութիւնը հաստատած է մէկ այլ երրորդութիւն. Այր + կին + փող: Իսկ սոթոմ-գոմորեան սիսթեմը կը պարտադրէ՝  զոյգ + փող:

Հիմա, հայկական աշխարհի քանի՞ տոկոսը կարգաւորած են իրենց ամուսնական կեանքը՝ ԱՍՏՈՒԾՄՈՎ:

Ցուցանիշը աղքատ է:

Նոյնիսկ անոնք, որոնք երկարամեայ կենակցութեան զգացումներով հովերերուած յուսալի եղած են, սակայն ժամանակի ընթացքին կեանքի զանազան մարզերով կը յայտնուին գայթակղելի նորութիւններ, որոնք կ՛առաջնորդեն կործանարար հետեւանքին՝ ամուսնալուծման:

Բայց եթէ կենակցութիւնը կը յարատեւէ միջավայրի ու պայմաններու պարտադրանքի տակ, ապա կը շարունակեն վարել բոլոր առումներով անպտղատու ամուսնական կեանք:

Այստեղ, գլխաւոր դատապարտեալը կը հանդիսանայ հոգեւոր դաստիարակութեան պակասը:

Այստեղ, միեւնոյն ժամանակ կը բացայայտուի ան, որ կրօնական ամուսնական արարողութիւնները ոչնչով կը պայմանաւորէն ցկեանս կողակցութիւն մը:

Կրօնական աշխարհը՝ անխտրաբար բոլորը, առաջնորդուելով սատանայի հեղինակաւորութեամբ, անկարող է մարդկանց սիրտն ու հոգին տոգորելու ՃՇՄԱՐԻՏ ԱՍՏՈՒԾՈՅ յարելու գիտութեամբ. այլ խօսքով, ԱՍՏՈՒԾՄՈՎ միանալու, կապուելու, որպէսզի չկտրուին:

Իսկ որովհետեւ նոյն ԱՍՏՈՒԾՄԷ հազարաւոր մղոններով հեռացած են մարդիկ, ուստի եւ զանիկա կը քաշէն իրենց պատերազմական նկրտումներուն մէջ:

Օրինակ, ի՞նչ պատասխանատուութիւն ունի Ամենակալ Տէր Աստուած, ժողովուրդներու միջեւ ծագած պատերազմներու ընդմէջ:

Այսօր ամենուրէք Աստուած կը յորջորջուի բոլոր երկիրներու մէջ:

Աստուած, ընդգրկուած է բոլորի խաղերուն մէջ:

Քրիստոնեայ – իսլամ պատերազմին աստուած կը հաջեն,

Իսլամ – իսլամ պատերազմին նոյն հաջոցները կ՛արտադրեն, ու

Քրիստոնեայ – քրիստոնեայ պատերազմին նոյն աստծոյն հաջելով օրհնութիւններ կը հայցեն, զէնք ու զինամթերք կ՛օրհնեն եւ պատերազմիկները կը խրախուսեն աստուծոյ պաշտպանութիւնը երգելով:

Մնացածները յիշելու կարիք չկայ. Հինտու – պուտտիստ, Շինթօյական – պուտտայական, եւյլն, եւյլն:

Որոշ կրօնական համայնքներ աստուած ըսելով կազմակերպութիւններ ու կուսակցութիւններ կազմած են, ուրիշներ ալ ցեղակրօնական գերազանցութիւն հաջող հաստատութիւններ:

Աւերիչ այս թեքումները նպաստած են ընտանիքներու կործանման:

Մէկ ընտանիքի մէջ կրօնական եւ կուսակցական հակադիր կառոյցներու պատկանելու պատճառաւ եղբայրասպանութիւններ տեղի ունեցած են դարերէ ի վեր: Հայերը անմասն չեն:

Ո՞ւր է «հայ» ըլլալու տարբերութիւնը:

«Մի ամուսնացիր օտարազգի հետ թող հայի հոգին մնա հայի հետ…» ???

Անխոհեմ այսպիսի լոզունքի կը հանդիպիք միջազգային թաքուն գործակալական գործիք ցանցի մէջ, զոր սովորաբար կը կոչեն սոցցանց:

«ՀԱՅԻ  ՀՈԳԻՆ»  ԵՒ  ԱՍՏՈՒԱԾ

«Քու ու կնոջ մէջտեղ, քու սերունդիդ ու անոր սերունդին մէջտեղ թշնամութիւն պիտի դնեմ։ Ան քու գլուխդ պիտի ջախջախէ եւ դուն անոր գարշապարը պիտի խայթես»։

ԾՆՆԴՈՑ 3 : 15

ԱՍՏՈՒԱԾ կը յայտարարէ իր առաջին մարգարէութիւնը՝ պատուիրազանց առաջին զոյգի ներկայութեան՝  սատանային:

«քու ու կնոջ» = Սատանայի ու Աստուծոյ երկնային կազմակերպութեան:

«քու սերունդիդ ու անոր սերունդին մէջտեղ» = Սատանայի ու երկնային կազմակերպութեան սերունդին, այսինքն Քրիստոսի մէջտեղ:

«ԱՆ քու» = Քրիստոս՝ սատանային:

«դուն անոր գարշապարը պիտի խայթես» = Սատանան Քրիստոսի սպաննութեան պատճառը պիտի հանդիսանայ:

Այստեղ, որեւէ առումով մարդկային ո՛չ մէկ ցեղի ակնարկութիւն չկայ, առաւել եւս ապագայի նկատմամբ:

Մարգարէութեան մաս կը կազմեն յետագային կազմաւորուելիք սերունդները, որոնց համար Քրիստոս նպատակադրուած է զոհաբերուիլ՝ սատանան ու մահը ոչնչացնելէ ետք՝ յաւիտենական կեանքի վերահաստատման սիրոյն, որու համար ստեղծուած էին առաջին զոյգը՝  ԱՍՏՈՒԾՄՈՎ:

«Քեզ մեծ ազգ պիտի ընեմ ու քեզ պիտի օրհնեմ եւ քու անունդ պիտի մեծցնեմ ու դուն օրհնեալ պիտի ըլլաս։ Քեզ օրհնողները պիտի օրհնեմ ու քեզ անիծողները պիտի անիծեմ ու երկրի բոլոր ազգերը քեզմով պիտի օրհնուին»։

ԾՆՆԴՈՑ 12 : 2 – 3

Ահաւասիկ ե՛ւս մէկ խորհրդանշական մարգարէութիւն:

Խօսքը ուղղուած է Աբրահամին:

ԱԲՐԱՀԱՄ՝  ԱՅԼԱԲԱՆԱԿԱՆ  ՅԻՍՈՒՍ  ՔՐԻՍՏՈՍ:

Քանի որ ազգերու եւ սերունդներու կորիզները զոյգեր են, ուստի

«կ՚ուզեմ որ գիտնաք թէ ամէն այր մարդու գլուխը Քրիստոսն է ու կնոջ գլուխը՝ այր մարդը եւ Քրիստոսին գլուխը՝ Աստուած»։

Ա. ԿՈՐՆԹԱՑԻՍ 11 : 3

Ահաւասիկ բարեպաշտ միութիւն մը, որու հիմամբ կը գոյանայ Աստուածահաճ կենակցութիւն:

Հիմա վերադառնանք «Մի ամուսնացիր օտարազգի հետ թող հայի հոգին…» անիմաստ ու անկշիռ լոզունքին:

Կործանարար «հայի հոգին»

Ո՞վ կրցաւ փաստել, որ «հայի հոգին հայի հետ» մնալով, հաստատուեցաւ սրբութիւն սրբոց ամուսնական կեանք:

Ո՞րքան յաջող ամուսնութիւններ կան Հայաստանի ու արտասահմանի մէջ:

Եթէ Հայաստանի մէջ անհնար է ինչ որ չափով, հապա հոնկէ դուրս ելլողները «օտարազգի» երկիրներու «ազատական» պայմաններու մէջ շատ դիւրաւ դիմած են ու կը դիմեն ամուսնալուծման:

Նման «քաջագործութիւններ» անհնար են այժմու «հայրենիքի» հետամնաց պայմաններու մէջ:

«Հայի հոգին հայի հետ» ո՛չ Հայաստանեան, ո՛չ ալ արտասահմանեան մնացած ամուսնութիւններու յաջողութեանց գրաւականը եղած է:

Մարդ կրնայ իր «հայի հոգին հայի հետ» պահելու համար ամուսնանալ եւ ահաւոր դժբախտութիւն կրէլ, որու վախճանը երբեմն պարզապէս ամուսնական կապի կտրումը չէ՝  օրէնքով,  այլ մահը:

Մարդ կրնայ իր «հայի հոգին» ձերբազատելէ ետք «օտարազգի» կենակից ունենալ եւ շատ ալ յաջող կենցաղավարութեան տիրանալ, քան ինչ որ էր կեանքը՝  փճացած «հայի հոգիի» հետ:

Կամ, մարդ կրնայ «օտարազգի» անձի հետ ամուսնացած ըլլալ, բայց երկրորդ ամուսնութիւնը «հայի հոգիի» հետ աւելի կործանարար դառնայ, քան առաջինը: Ինչպէս ժողովրդական առածը կ՛ըսէ, «անձրեւէն փախած, կարկուտին հանդիպած»…:

«հայի հոգին հայի հետ մնա» ???

Հայաստան – արտասահման «հայի հոգիներու» ամուսնութիւն

Հայաստանեան պետական համակարգի փոփոխութիւնը՝ «սովետական» = > «հանրապետական», բաւականին նորութիւններ յառաջացուց Հայաստանցի – արտասահմանցի «հայրենակցական» ամուսնական կապերու գծով:

Սովետականէն հանրապետական կարգի անցումային ժամանակաշրջանի սկիզբէն ի վեր, Հայաստանի քաղաքացիներու արտահոսքը գարշելի տրամադրութիւններ պատճառած է, ի մասնաւորի այն գաղութներու մէջ, որտեղ հնուց հաստատուած ոչ Հայաստանցի «հայի հոգիներ» կան:

Ընդհանուր առմամբ Հայաստանի «հայ հոգիները» այնքան ալ գնահատելի ցուցանիշ չունին, հետզհետէ սաստկացող արտահոսքի հետեւմամբ:

Անշնորհակալ, ապերախտ, խաբեբայ, ձրիակեր, արաւ-փախաւ …:

Ասոնք գերազանցիկ բնորոշիչներ են սովորութիւններու բերումով: Բացառութիւնները չնչին են:

Հայաստանցի – արտասահմանցի «հայի հոգիներու» տարբերութիւնները մինչեւ անգամ «օտարազգի» մարդկանց կողմէ ալ նշմարուած իրողութիւն է:

Հայաստանցի – արտասահմանցի «հայի հոգիներու» ամուսնական կապերը մեծաւ մասամբ փախուստի առիթ են, յատկապէս Եւայի սերունդին պատկանողներու միջոցաւ:

Որովհետեւ, Ադամի սերունդէն արտասահմանցի «հայի հոգիի» շնորհիւ Հայաստանի «սիրուհի» «հայի հոգին» անմիջապէս երկրի քաղաքացիութիւնը ստացած, արդէն ընտանեկան պարագաները շողգամը քաշողներուն նման շարն ի շարան թափուած կ՛ըլլան ամուսնական կեանքին մէջ:

Նման բանսարկութիւններու պատճառաւ որոշ սիսթեմներ վերանայած են իրենց «ընտանեկան միութիւն» օրինական կապիկութիւնները:

«Օտարազգի» հոգիներու բանսարկութիւնները անպակաս են:

Իսկ բազմաթիւ են անոնք, որոնք տարբեր հանգամանքներով դուրս եկած՝ արդէն հոգւով սրտով թափուած են «օտարազգի» հոգիի գիրկը:

Պատահած է նաեւ այն, որ մինչեւ երկու երեխայ ունեցած Հայաստանի «հայուհի հոգին» «օտարազգի» հոգին լքելով վերադարձած է «Հայրենիք»:

Կեցցէ՛  երկքաղաքացիութիւնը:

Բայց երբ հնարաւոր չի լինի երեխեքը առնել երթալ, մնալու պարագային մէկ ուրիշ տիրութիւն կը բանեցուի՝ այն, որ երեխան կամ երեխեքը կը մնան մասնաւոր սեփականութիւն – private property եւ Ադամը կը մնայ երեխատու գործարան:

Հայաստան – արտասահման «հայի հոգիներու» ամուսնութիւնները տարբեր կերպով ալ դրական նպաստ մը բեռած են գաղութի թէկուզ նուազագոյն քանակի պահպանման համար, ինչպէս Լիբանանի պարագան: Մնացած բոլոր Լիբանանի «հայի հոգիները» փախած ու հաստատուած են արդէն հայոց բուն «Հայրենիք»՝  Ամերիկա:

Ասոնք չնչին օրինակներ են:

արտասահման – արտասահման «հայի հոգիներու» ամուսնութիւն

Արտասահմանի «հայի հոգիներու» ամուսնութիւնները վերելքային վիճակներ չեն կրեր, այլ աւելի աղիտական – catastrophic, մասնաւորաբար «հայի հոգի» + «օտարազգի» ամուսնութիւնները, որոնց զաւակները ցաւօք հայերէնախօսութենէ հեռու՝  չեն նպաստեր «հայի հոգին հայի հետ» մնալուն …:

Չէ՞  որ  հայոց  լեզուի  գիտութիւնը  «հայ»  որակուելու  յատկանիշներէն  է:

Բայց այս թէզն ալ վաղուց ոտնակոխուած է արդէն «ականաւոր» համարուած արտասահմանեան մտաւորականներու կողմէ՝  գլխաւորաբար կուսակցական: Նպատակը յայտնի է:

Հայերէնախօսութեան չքաւորութիւնը կը տիրէ նաեւ «հայի հոգի» + «հայի հոգի» ամուսնութեան պարագային ալ, որով երկրի դիկտատորական համակարգը կը ճզմէ ազգային ինքնութեան խորհրդանիշը:

Արտասահմանի «հայի հոգիներու» միացումները կը կտրուին ընկերային զանազան մակարդակի անձանց պարագային, կարճ կամ երկարատեւ ամուսնական կեանքէ ետք:

60 տարիքը անց «հայի հոգի» բողոքական գործարանատէր մը ամուսնական կապէն կտրուելէ ետք ընկերութիւնը ծախեց ու իրմէ 15 տարեկան պակաս «օտարազգի» ի՛ր հաշուապահ կնոջ միացաւ՝ անպսակ կենակցութեամբ:

Երկու չափահաս զաւակներն ալ լքուեցան իրենց «ճակատագրին»:

Նոյն երկրին մէջ ապրող Հայաստանի «ականաւոր» դէմքերէն մին, այս գործարանատիրոջ համար առիթով մը ըսաւ, որ «իրա հետ, չորս հոգիով որոշեցինք, որ Բակո Սահակյանը Ղարաբաղի նախագահը պիտի լինի» …:

Իրականութիւն մը եւս:

Մոնթէ Մելքոնեան գործակալի այրին, որպէսզի «հայի հոգին հայի հետ մնա», անմիջապէս ամուսնացաւ «օտարազգի» հոգիի հետ.  Ամերիկացի John:

Այս մասին ո՛չ խօսող կայ, ո՛չ գրող:

Ամփոփում

«Հայի հոգին հայի հետ մնալու» յիմարութիւնը սատանայահաճ լոզունք է:

Յիսուս Քրիստոսի միջնորդութեամբ ազգային ո՛չ մէկ նախապատուութիւն կայ Աստուծոյ առաջ:

Կան՝ սկզբունքային խորհուրդներ բոլորին համար:

ԱՅՐԵՐ ԵՒ ԿԻՆԵՐ

ԵՓԵՍԱՑԻՍ 5:21 – 33

ՍԻՐԱԲԱՆՈՒԹԵԱՆ ՀԱՐՑԵՐ

Ա. ԿՈՐՆԹԱՑԻՍ 7:2 – 5

ԱՆՀԱՒԱՏ ԱՄՈՒՍԻՆՆԵՐ

Ա. ՏԻՄՈԹԷՈՍ 5:8

ԱՆԲԱՐՈՅԱԿԱՆ ԿԻՆԵՐ

ԱՌԱԿԱՑ 7:6 -27

ԿՌՈՒԱԶԱՆ ԿԻՆԵՐ

ԱՌԱԿԱՑ 21:9 = 25:24, 27:15

ԱՌԱՔԻՆԻ ԿԻՆԵՐ

ԱՌԱԿԱՑ 31:10 – 31

Միջին Արեւելեան գաղութի մէջ սովորութիւն կար, որ Եւայի ապագացու Ադամը սուրբ երրորդութեան տիրացու ըլլար: ՏՈՒՆ + ԳՈՐԾ + ԿԱՌՔ:

Տուն՝ այսինքն երկուքով ապրելու հնարաւորութիւն,

Գործ՝ նախընտրաբար անձնական,

Կառք՝ ինչ որ ներկայանալի model մը …:

Սակայն, անկախաբար ամուսնական կանացի այս «երեքպատիկ» պահանջատիրութեան, «թագուհիները» մինչեւ իրենց կեանքի վերջը ոչ միայն կառք, այլ հեծանիւ անգամ չէն կարողացած վարել. տակաւին մեկդի թողած խոհանոցային ու եւայական համակարգի վերաբերեալ կատարեալ տգիտութիւնները:

Հայաստանի մէջ միւս կողմէ աւանդական սովորութիւն է, որ այրեր առաքինի կանանց պահեն տաքուկ պապենական տունը, որպէսզի ամենայն ազատութեամբ կարողանան որոնել օտար կանանց յետոյքները:

«հայի հոգին հայի հետ մնա» ???

* * *

Յիսուս Քրիստոսի քարոզչութեան ժամանակ Նաբուգոդոնոսորի երազին (ԴԱՆԻԷԼԻ 2:1) վեցերորդ աշխարհակալութիւնը կը տիրէր (ԴԱՆԻԷԼԻ 2:33): Հռովմէական կայսրութիւն:

Այդ օրերուն Հրեայ ընդդիմադիրներ գոյութիւն ունէին: Սակայն Քրիստոսի բնաբանները ո՛չ հրեաներու հոգիներու միացման, ո՛չ ալ Հրեաստանի սահմանային ամբողջականութեան մասին էին, այլ մի՛ միայն ԱՍՏՈՒԾՈՅ ԹԱԳԱՒՈՐՈՒԹԵԱՆ:

Աստուծոյ Թագաւորութեան հաստատմամբ հետզհետէ պիտի վերականգնին Աստուծոյ բուն նպատակը մարդկութեան համար, որ յայտնած էր Ադամին ու Եւային՝ յաւիտեանս յաւիտենից ապրիլ երկրի վրայ:

«Աճեցէք ու շատցէք ու երկիրը լեցուցէք» ԾՆՆԴՈՑ 1 : 28

Ջրհեղեղէն ետք Նոյի եւ զաւակաց՝

Աճեցէ՛ք ու շատցէ՛ք ու երկիրը լեցուցէ՛ք» ԾՆՆԴՈՑ 9 : 1  

ՍՈՂՈՄՈՆ  ԻՄԱՍՏՈՒՆ  Կ՛ԸՍԷ՝

Ականջդ ծռէ ու իմաստուններուն խօսքերուն մտիկ ըրէ

Եւ քու սիրտդ իմ գիտութեանս տուր.

Վասն զի եթէ անոնք քու սրտիդ մէջ պահես, հաճելի բան է,

Անոնք քու շրթունքներուդ վրայ ալ պիտի հաստատուին։

Ահա քեզի այս բաները այսօր իմացուցի,

Որպէս զի քու ապաւէնդ Տէրը ըլլայ։

ԱՌԱԿԱՑ 22:17-19

ՓՈԹՈՐԻԿ / STORM

Փետրուար – February 2017


Comments are closed.