ARARAT OF THE BIBLE

 

ԱՍՏՈՒԱԾԱՇՈՒՆՉԻ  ԱՐԱՐԱՏԸ

ARARAT  OF  THE  BIBLE

 

Աստուածաշունչի Արարատը հեղինակներու գրութեան ժամանակ «Հայաստան» չէր: Ո՛չ իսկ Արարատեան թագաւորութիւնը՝ «հայկական»:

Ararat of the Bible in the time of the writing by the authors was not «Armenia».  Neither the Araratian kingdom was «armenian».

Մոլեգնութեամբ – obsession կապանքուած բուռ մը «հայ»եր Աստուածաշունչի Արարատը կ՛ուզեն հոմանշել որպէս «Հայաստան»:

Բնիկութիւն շինութեան մոլուցքով մոլորած գլխաւոր մէկ անձնաւորութիւն մը, որ կեանքի կոչեց «հայ» շառաւիղ մը, որմէ սեռած «հայաստան» մը՝ ոչ ոք էր, քան խաչագող – canter ու բանագող – plagiarist Մովսէս Խորենացի – Movses Khorenatsi.

Սատանայի հնարածոյ այս ջիղն է, որ խայտառակ սխալականութեամբ լոյս աշխարհ բերաւ Յաբեթի թոռ Թիրասը եւ իբր Թիրասի թոռը՝  «Հայկ»:

Ասկէ յաջորդած են եղեր «հայք» ու հետեւաբար «Հայաստան» յափշտակութիւնը…: Անկախաբար «հայկ»-եան համաստեղութիւն շնութիւնները, զորս «հայոց» կողմէ աւելցուած են Աստուածաշունչերու մէջ:

Աստուածաշունչի ո՞ր բնագրի մէջ ու՞ր գրուած է, որ Թիրասը Յաբեթի թոռն է:

Խորենացի Մովսէս, Նոյի զաւակաց տոհմերը խառնշտկած է միմիանց, որովհետեւ մարդուն ուղեղը կեդրոնացած է միայն մէկ բանի վրայ.

«մեզի անուն շինենք»:

«Եկէք մեզի քաղաք մը ու աշտարակ մը շինենք, որուն գլուխը մինչեւ երկինք հասնի եւ մեզի անուն շինենք, որ չըլլայ թէ բոլոր երկրի վրայ ցրուինք»։

ԾՆՆԴՈՑ – GENESIS 11:4

Ահաւասիկ, այս «անուն շինենք» սատանայութիւնն է, որ դարձաւ ինչ որ մի ծննդոց՝ «հայ»-երու «ստեղծագործութեան»:

* * *

Աստուածաշունչի Արարատը, Արարատի երկիրը եւ թագաւորութիւնը

Ararat, the land and the kingdom of Ararat of the Bible

ԾՆՆԴՈՑ 8:4

Եօթներորդ ամսուն, ամսուան տասնըեօթներորդ օրը, տապանը Արարատ լեռներուն վրայ նստաւ։

 

ԾՆՈՒՆԴՔ 8:

4 Եւ նստա՛ւ տապանն յեւթներորդում ամսեանն ՚ի քսան և եւթն ամսոյն ՚ի լերինս Արարատայ։ (ԱՍՏՈՒԱԾԱՇՈՒՆՉ ՄԱՏԵԱՆ ՀԻՆ ԵՒ ՆՈՐ ԿՏԱԿԱՐԱՆԱՑ, 1805 ՚Ի ՎԵՆԷՏԻԿ. ՌՄԾԴ )

 

Genesis Chapter 8בְּרֵאשִׁית

וַתָּנַח הַתֵּבָה בַּחֹדֶשׁ הַשְּׁבִיעִי, בְּשִׁבְעָה-עָשָׂר יוֹם לַחֹדֶשׁ, עַל, הָרֵי אֲרָרָט.

4 And the ark rested in the seventh month, on the seventeenth day of the month, upon the mountains of Ararat. = הָרֵי אֲרָרָט

 

Դ. ԹԱԳԱՒՈՐԱՑ 19:37

Երբ անիկա իր աստուծոյն Նեսրաքին տանը մէջ երկրպագութիւն կ՚ընէր, անոր որդիները Ադրամելէքն ու Սարասարը զանիկա սրով զարկին ու Արարատի երկիրը փախան։ Անոր տեղ անոր որդին Ասորդան թագաւոր եղաւ։

 

ԹԱԳԱՒՈՐՈՒԹԵԱՆՑ ՉՈՐՐՈՐԴ 19:

37 Եւ եղև մինչդեռ երկի՛ր պագանէր ՚ի տա՛ն Նեսրաքայ աստուածոյ իւրում, Ադրամելէք և Սա֊ րասար որդիք նորա հարին զնա սրով, և ինքեանք զերծան յերկիրն Արարադայ. և թագաւորեաց Ասորդան որդի նորա ընդ նորա։

 

מְלָכִים ב

לז וַיְהִי הוּא מִשְׁתַּחֲוֶה בֵּית נִסְרֹךְ אֱלֹהָיו, וְאַדְרַמֶּלֶךְ וְשַׂרְאֶצֶר (בָּנָיו) הִכֻּהוּ בַחֶרֶב, וְהֵמָּה נִמְלְטוּ, אֶרֶץ אֲרָרָט; וַיִּמְלֹךְ אֵסַר-חַדֹּן בְּנוֹ, תַּחְתָּיו

 

2 Kings Chapter 19

37 And it came to pass, as he was worshipping in the house of Nisroch his god, that Adrammelech and Sarezer his sons smote him with the sword; and they escaped into the land of Ararat. And Esarhaddon his son reigned in his stead.

 

ԵՍԱՅԵԱՅ 37:38

Երբ անիկա իր Աստուծոյն Նեսրաքին տանը մէջ երկրպագութիւն կ՚ընէր, անոր որդիները Ադրամելէք ու Սարասար զանիկա սուրով զարկին ու Արարատի երկիրը փախան եւ անոր տեղ անոր որդին Ասորդան թագաւոր եղաւ։

 

ՄԱՐԳԱՐԷՈՒԹԻՒՆ ԵՍԱՅԱՅ 37:

38 Եւ մինչդեռ երկի՛ր պագանէր ՚ի տան իւրում Նասրաքայ կռո՛ց իւրոց, Ադրամելէք և Սարասար որդիք նորա սպանին զնա սրով, և ինքեանք գնացին փախստակա՛ն ՚ի Հայս. և թագաւորեաց Ասորդան որդի նորա ընդ նորա։

 

יְשַׁעְיָהוּ

לח וַיְהִי הוּא מִשְׁתַּחֲוֶה בֵּית נִסְרֹךְ אֱלֹהָיו, וְאַדְרַמֶּלֶךְ וְשַׂרְאֶצֶר בָּנָיו הִכֻּהוּ בַחֶרֶב, וְהֵמָּה נִמְלְטוּ, אֶרֶץ אֲרָרָט; וַיִּמְלֹךְ אֵסַר-חַדֹּן בְּנוֹ, תַּחְתָּיו

 

Isaiah Chapter 37

38 And it came to pass, as he was worshipping in the house of Nisroch his god, that Adrammelech and Sarezer his sons smote him with the sword; and they escaped into the land of Ararat. And Esarhaddon his son reigned in his stead.

 

ԵՐԵՄԻԱՅ 51:27

Երկրին մէջ դրօշակ բարձրացուցէ՛ք,

Ազգերուն մէջ փող հնչեցուցէ՛ք,

Անոր դէմ ազգեր պատրաստեցէք,

Անոր վրայ Արարատի, Միննիի

Ու Ասքանազի թագաւորութիւնները կանչեցէ՛ք,

Անոր վրայ զօրապետներ դրէ՛ք,

Մազոտ մարախներու պէս ձիեր հանեցէ՛ք.

 

ԳԻՐՔ ԵՐԵՄԻԱՅ ՄԱՐԳԱՐԷԻ 51:

27 Առէ՛ք նշան ՚ի վերայ երկրիդ. փո՛ղ հարէք ընդ ազգս ամենայն, հրաւիրեցէ՛ք ՚ի վերայ դո֊ րա գունդս։ Պատուէ՛ր տուք յինէն Այրարատեա՛ն թագաւորութեանցն և Ազքանազեա՛ն գնդին. կանգնեցէ՛ք զնովաւ նետակալս. ելէ՛ք ՚ի վերայ. շարժեցաւ՝ և չարչարեցաւ, զի եկն եհաս ՚ի վերայ Բաբելոնի խորհուրդ Տեառն. երիվարք իբրև զբազմութիւն մարախոյ։

 

יִרְמְיָהוּ

כז שְׂאוּ-נֵס בָּאָרֶץ, תִּקְעוּ שׁוֹפָר בַּגּוֹיִם קַדְּשׁוּ עָלֶיהָ גּוֹיִם–הַשְׁמִיעוּ עָלֶיהָ מַמְלְכוֹת אֲרָרַט, מִנִּי וְאַשְׁכְּנָז; פִּקְדוּ עָלֶיהָ טִפְסָר, הַעֲלוּ-סוּס כְּיֶלֶק סָמָר

 

Jeremiah Chapter 51

27 Set ye up a standard in the land, blow the horn among the nations, prepare the nations against her, call together against her the kingdoms of Ararat, Minni, and Ashkenaz; appoint a marshal against her; cause the horses to come up as the rough canker-worm.

* * *

Սուրբ Գրոց թուագրումներ

Dating of the Scriptures

 

ԾՆՆԴՈՑ – GENESIS 8:4

Աստուածաշունչի առաջին հինգ գլուխներու (հնգամատեանի) հեղինակը՝ Մովսէս մարգարէն, Ադամէն իրեն հասած վկայութիւնները գրի առած է, նախքան Քրիստոս 1500 տարի առաջ, երբ «Հայաստան» երկիր իբրեւ այդպիսին գոյութիւն չունէր:

Ուստի, ինչո՞ւ ակնկալել, որ Ծննդոց 8:4-ի «Արարատը» պէտք է ըլլայ «Հայաստան»:

Մովսէս մարգարէն Ադամէն իրեն հասած վկայութիւնները գրի առած է: Այսինքն որոնցմէ՞. Բնականաբար՝

Ադամէն յետոյ իր որդին Սէթ, իր որդին Ենովս, իր որդին Կայնան, իր որդին Մաղաղիէլ, իր որդին Յարեդ, իր որդին Ենովք, իր որդին Մաթուսաղա, իր որդին Ղամէք, իր որդին Նոյ, իր որդին Սէմ … ԾՆՆԴՈՑ ԳԼՈՒԽ Ե

իր որդին Արփաքսադ, իր որդին Սաղա, իր որդին Եբեր, իր որդին Փաղէկ, իր որդին Ռագաւ, իր որդին Սերուգ, իր որդին Նաքովր, իր որդին Թարան, իր որդիներէն Աբրամ, … ԾՆՆԴՈՑ ԳԼՈՒԽ ԺԱ

տակաւին՝

Աբրամ (Աբրահամ), իր որդիներէն Իսահակ, իր որդիներէն Յակոբ, ԾՆՆԴՈՑ ԳԼՈՒԽ ԻԵ, իր որդիներէն Յովսէփ ԾՆՆԴՈՑ 37:1 եւ Ղէվի ԾՆՆԴՈՑ 49:5, ապա Ղէվիի տունէն Մովսէս … ԵԼԻՑ ԳԼՈՒԽ Բ ու պատմական արձանագրութիւններ…:

Նկատի ունենալ, որ Աբրամ (Աբրահամ) գոյակցած է Սէթի հետ 150 տարի:

Բայց ամենէն կարեւորը՝ Աստուծոյ ուղղակի հաղորդակցութիւնը:

 

Դ. ԹԱԳԱՒՈՐԱՑ – 2 KINGS 19:37

Թագաւորաց գրքերու գրութեան ժամանակաշրջանը կը վերաբերին տասներորդ դարէն վեցերորդ դարու պատմութեան (Ն.Ք.):

Այդ ժամանակ «Հայաստան» երկիր գոյութիւն չունէր:

 

ԵՍԱՅԵԱՅ – ISAIAH 37:38

ԵՐԵՄԻԱՅ – JEREMIAH 51:27

Եսայեայ մարգարէութեան պատմական ժամանակաշրջանը կ՛ընդգրկէ նախքան Քրիստոս ութերորդ դարը, իսկ Երեմիայ մարգարէութեան պատմական ժամանակաշրջանը կը վերաբերի եօթներորդ դարէն վեցերորդ դարու դրուագները (Ն.Ք.):

Այդ ժամանակ «Հայաստան» երկիր գոյութիւն չունէր:

* * *

«Arminiya»… «Arminam»… «Arminiyaiy»… «Arminiyâiy»

Column ii, lines 29-37

  1. m \ thâtiy \ Dârayavauš \ xšâyathiya \ Dâdaršiš \ nâma \ Arminiya \ man
  2. â \ badaka \ avam \ adam \ frâišayam \ Arminam \ avathâšaiy \ athaham \ paraidiy \ kâ
  3. ra \ hya \ hamiçiva \ manâ \ naiy \ gaubataiy \ avam \ jadiy \ pasâva \ Dâdarši
  4. š \ ašiyava \ yathâ \ Arminam \ parârasa \ pasâva \ hamiçiyâ \ hagmati \ parai
  5. tâ \ patiš \ Dâdaršim \ hamaranam \ cartanaiy \ Zûzahya \ nâma \ âvahanam \ A
  6. rminiyaiy \ avadâ \ hamaranam \ akunava \ Auramazdâmaiy \ upastâm \ a
  7. bara \ vašnâ \ Auramazdâha \ kâra \ hya \ manâ \ avam \ kâram \ tyam \ hamiçiyam \
  8. aja \ vasiy \ Thûravâharahya \ mâhyâ \ VIII \ raucabiš \ thakatâ \ âha \ avath
  9. âšâm \ hamaranam \ kartam \ thâtiy \ Dârayavauš \ xšâyathiya \ patiy \ duv

6-րդ դարուն Ն.Ք., Աքեմենեան կայսրութեան չորրորդ արքայ՝ Դարեհ Ա. Պէհիսթուն լեռան վրայ (արեւմտեան Պարսկաստան) ըմբոստական շարժումներու դէմ իր տարած յաղթանակներուն արձանագրութիւնները փորագրել տուած է իր գահակալութեան (522 – 486 BC) յաջորդ տարին: Եռալեզու՝ հին Պարսկերէն, Աքքատերէն եւ Ելամերէն՝ յաղթարշաւներու նկարագրութեանց երկրորդ սիւնակին մէջ կ՛օգտագործէ Arminiya, Arminam (4 անգամ), Arminiyaiy (5 անգամ), Arminiyâiy.

Սակայն, հակառակաբար սեպաձեւ գիրերու լատիներէն տառերով թարգմանութիւններուն՝ որոնցմով միօրինակ բառեր ստացուած են, հին Պարսկերէն գիրերը նկատի ունենալով տարբեր բառեր կը ստանանք:

Այսպէս՝

𐎠 𐎼 𐎷 𐎡 𐎴 𐎡 𐎹 = թարգմանուած է – is translated as Arminiya,

â   ra  mi  î  na   î   y  = բայց կ՛ունենանք – but we have âramiînaîy

𐎠𐎼 𐎷𐎡𐎴 𐎹 = թարգմանուած է – is translated as Arminam

â  ra mi  î na  y  = բայց կ՛ունենանք – but we have âramiînay

𐎠 𐎼 𐎷 𐎴 𐎡 𐎹𐎡 𐎹 = թարգմանուած է – is translated as Arminiyaiy

â   ra mi  na  î   y   î   y  = բայց կ՛ունենանք – but we have âraminaîyîy

𐎠 𐎼 𐎷 𐎡 𐎹𐎡 𐎹𐎡𐎹 = թարգմանուած է – is translated as Arminiyâiy

â   ra  mi  î   y   î   y   î  y  = բայց կ՛ունենանք – but we have âramiîyîyîy

 

Arminiya բառը թարգմանուած է Armenian, իսկ Arminam – Arminiyaiy – Arminiyâiy = Armenia.

Դարեհ Ա., Աքքատերէն Ուրաշտուն – Urashtu եւ ելամերէն Հարմինույան – Harminuya հին պարսկերէնով փորագրել տուած է, ինչ որ նշուած են վերեւը:

Հիմա, Ուրարտուն հայացնել որպէս Հայաստան եւ աշխարհագրական անուանում շնորհել իբրեւ «հայոց» տարածաշրջան, արդէն ինքնին պատմական խայտառակութիւն/խեղաթիւրում է:

Now, to armenize Urartu as Armenia and to grant a geographical name as if an “armenian” region, it is already a historical disgrace/distortion.

«In the mid-9th century BC, one of the most powerful states of the Ancient Near East, known as Urartu from Assyrian inscriptions, came down to the historic scene in the Armenian Highland».

«9-րդ դարու միջին ՆՔ, Վաղեմի Մերձաւոր Արեւելքի ամենահզօր տէրութիւններէն մէկը, Ասորական արձանագրութիւններէն ճանչցուած իբրեւ Ուրարտու՝ պատմական թատերաբեմ հանդէս եկաւ Հայկական Բարձրավանդակի մէջ»:

Ահաւասիկ, ինչպէս կը նկարագրէ հայկական աղբիւր մը:

This is how an armenian source describes.

Ասիկա հայկական տխմարութիւն է: This is armenian idiocy.

 

«Arminiya»… «Arminam»… «Arminiyaiy»… «Arminiyâiy»

Նախքան Քրիստոս 6-րդ դարուն այս արտանունը – exonym, առնուազն հազար տարի ետք միայն՝  5-րդ դարուն (ՔԵ) Խորենացի Մովսէսի կողմէ հնարուեցաւ մի ներանուն – endonym, որն է «հայ», յետոյ «Հայաստան»:

Թէպէտ այդ 5-րդ դարուն վերագրուող բանագողութիւնն ալ («Պատմութիւն Հայոց») ինքնին վաւերագրական չէ: Նկատի ունենալ նաեւ այն, որ Խորենացի Մովսէսը, Ասորի պատմագիր Եւսեպիոսի – Eusebius (Կեսարիոյ Եւսեպիոս – Eusebius of Caesarea) «Տիեզերական Պատմութիւն» – Chronicon աշխատութեան օրինակով ցանկացած է շարադրել ինչ որ մի «Պատմութիւն Հայոց»:

Ի տարբերութիւն Եւսեպիոսի պատմագրութեան, որու ժամանակագրական տուեալները կը սկսին Աբրահամէն (մօտ 2000 ՆՔ) մինչեւ Կոստանդին կայսրի ժամանակները (325 ՔԵ), բայց Խորենացին կը սկսի «Արարատի» գագաթէն մինչեւ Մաշտոցի մահուան յաջորդող կարճ ժամանակը:

Աւելին,Աստուածաշունչը Խորենացու կողմէ կը համարուի «անարժան», որովհետեւ այդտեղ իբր չկան իր «նախնիները» …:

Ուստի Խորենացին գտաւ «զհաւատին ի հնոց պատմութեանց, մերով մասամբ ամենեւին անսուտ » …:

«Յաբեթ ծնանի զԳամեր,

Գամեր ծնանի զԹիրաս,

Թիրաս ծնանի զԹորգոմ,

Թորգոմ ծնանի զՀայկ,

Հայկ ծնանի զԱրամանեակ,

Արամանեակ ծնանի զԱրամայիս,

Արամայիս ծնանի զԱմասիայ»,

եւյլն. Եւյլն …

Մ. ԽՈՐԵՆԱՑԻ, ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ ՀԱՅՈՑ, գրաբար-արեւելահայերէն, էջ 32-33, Հայպետհրատ Երևան 1961թ.

Խորախորհուրդ Խորենացին՝ «հայոց» մեծն «պատմահայր», «աստվածաբան» ու «եպիսկոպոս», Աստուածաշունչը կարդալով տակաւին մնացած է կոյր՝ անոր խորիմաստութենէն՝ ՃՇՄԱՐԻՏ ԳԻՏՈՒԹԵՆԷՆ:

Մէկ խօսքով՝ « առ ի յիմաստն տխմարութիւն » …:

 

«Գամեր ծնանի զԹիրաս,

Թիրաս ծնանի զԹորգոմ», ???

 

Իսկ ի՞նչ կ՛ըսէ Աստուածաշունչը.

«Յաբեթի որդիները Գոմեր, Մագոգ, Մադա, Յաւան, Թոբէլ, Մոսոք ու Թիրաս էին:

Եւ Գոմերի որդիները Ասքանազ, Րիփաթ ու Թորգոմայ էին»:

ԾՆՆԴՈՑ – GENESIS 10: 2-3

* * *

Արարատ եւ Աստուածաշունչի թարգմանութիւններ

Ararat and Bible translations

 

Բ. ԿՈՐՆԹԱՑԻՍ – 1 CORINTHIANS 2:17

Քանզի մենք շատերուն պէս չենք, որոնք Աստուծոյ խօսքը կը խարդախեն, հապա կը խօսինք անկեղծութեամբ, որպէս թէ Աստուծմէ ղրկուած ենք եւ Աստուծոյ առջեւ կը խօսինք Քրիստոսով։

 

Աստուածաշունչի Սինայական – Sinaiticus եւ Վատիկանեան – Vaticanus ձեռագրերը ամենահիները կը համարուին, զորս զուգադիպօրէն – coincidentally գտնուած են, Սինայի լեռան մօտ կառուցուած Սբ. Կատարինէի – Ste Catherine վանքի մէջ՝ առաջինի պարագային (1859թ.), իսկ երկրորդը նոյնինքն Վատիկանի գրադարանին մէջ՝  իբր 15-րդ դարէն այդտեղ զետեղուած:

Այս codex Vaticanus յայտնի չէ, թէ ե՞րբուընէ յայտնուած է Վատիկանի մէջ, որով կ՛ըսուի իբր գտնուած ըլլալ գրացուցակի հաւաքածոյի մէջէն (1459թ.):

Երկու մագաղաթեայ ձեռագրերը անկախաբար առեղծուածային պայմաններու ներքոյ յայտնաբերումներուն, տող առ տող սրբագրութիւններու կոյտ մը եղած է՝ ինչպէս Սինայականը, իսկ Վատիկանի օրինակը միայն 19-րդ դարուն երբ ձեռագրի ընդօրինակութիւնը կ՛աւարտի, այդ ժամանակ կը գտնուի անհամապատասխան ըլլալ Ընկալեալ Բնագրին – Textus Receptus (Received Text).

Երկու յայտնագործումները՝ յունարէն եւ մեծատառ՝ գրեթէ ամբողջական, կը վերագրուին մեր դարաշրջանի չորրորդ հարիւրամեակին ու որպէս աղբիւր օգտագործուած են Աստուածաշունչի յետագայ թարգմանութիւններու համար:

Վատիկանի ձեռագրի հիմամբ, թաքուն ընկերութիւններու եւ սատանայապաշտական ուսուցումներով մոլորեալներ՝ Westcott եւ Hort հրատարակած են իրենց Աստուածաշունչի յունարէն օրինակը (1881թ.), որ դպրագէտները կոչեցին Քննադատական / Ընտրական Բնագիր – Critical / Eclectic Text.

Ասոնց օրինակին հետեւելով եւ վերահրատարակումներով լոյս աշխարհ եկաւ Եհովայի վկաներու Աստուածաշունչը:

* * *

Աստուածաշունչի «Նոր Կտակարանի» յունարէն առաջին տպագրութիւնը լոյս տեսած է 16-րդ դարուն (1516թ., յետոյ՝ 1519թ., եւ 1522թ.), գերմանացի Դեսիթերիոս Երասմոս – Desiderius Erasmus անունով դպրագէտ, աստուածաբան եւ կաթողիկէ քահանայի կողմէ:

Երասմոս օգտագործած է 12-րդ դարու մէկ քանի արեւելեան / Բիւզանդական ձեռագիրներ, զորս հիմք ծառայած են այլ լեզուներու թարգմանութեան համար, ինչպէս Լուտերի կողմէ՝ գերմաներէնը: Յետոյ, ռուսերու կողմէ՝ ռուսերէնը, սպանացիներու կողմէ՝ սպաներէնը եւ յատկապէս Ուիլիամ Թինտալի – William Tyndale’s King James Bible (1611), հետեւաբար ամբողջ եւրոպական ցամաքամասի համար, մինչեւ 1800-ականները:

Այս պատճառաւ երկը անուանուած է Ընկալեալ Բնագիր – Textus Receptus.

Յարկաւոր է նշել, որ Երասմոսի հրատարակումէն առաջ Սպանիոյ մէջ Նոր Կտակարանի առաջին տպագրութիւնը կատարուած էր Գարտինալ Ֆրանսիսքօ Խիմենեզ տը Սիսներօսի – Cardinal Francisco Jiménez de Cisneros ջանքերով՝ Կոմպլուտոնական բազմալեզուեան Աստուածաշունչ անուամբ – Complutensian polyglot, որ վերջապէս հրատարակուեցաւ 1522-ին:

Աստուածաշունչի «նոր կտակարանի» հազարաւոր օրինակներ, զորս գոյութիւն ունին այսօր, ընդօրինակումներ են առաջին դարէն մինչեւ 15-րդ դարը եւ «հին կտակարանի» ընդօրինակումները կ՛երկարին չորրորդ դարէն 15-րդ դար:

Ձեռագրաց թուականներն ու վայրերը կարեւորագոյն հաւաստիք են բնագիրներու հարազատութեան առումով: Առաւել, մշակութային, դաւանական ու քաղաքական հակամարտութիւնները պատճառ հանդիսացան, որով եկեղեցական բաժանումներու բերումով (451, 1054 ՔԵ՝ արեւելեան ուղղափառ–պապական) լեզուի նախընտրութիւններ ալ ծագեցան, լատիներէնի եւ յունարէնի միջեւ:

Աստուածաշունչի բազմահազար ձեռագիր/բնագիրներու յաջորդական ընդօրինակումները, նաեւ թարգմանական մեթոտաբանութեան կանոններու կիրարկումները, հին եւ նոր լեզուներու տարբերութիւնները՝ գլխաւոր պատճառներէն են յաւելեալ կամ պակասաւոր բառերու գոյութեան, նախադասութիւններու կազմուածքի տարբերութեան եւ նոյնիսկ՝ անկախաբար դպիրներու վրիպումներուն՝ անձնական, մշակութային եւ քաղաքական նախասիրութիւններն անգամ իրենց դրօշմը դրած են Սուրբ Գրոց մէջ:

Օրինակ.

ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ ԱՒԵՏԱՐԱՆԻ 5:4-րդ համարը չեզոքացած է Westcott  & Hort կոչեցեալներու Նոր Կտակարանի հիմամբ կատարուած թարգմանութիւններէն՝

Novum Testamentum Graece (1898) of Nestle-Aland, New International Version (Protestant Bible, 1970s), American Standard Version (1901), New American Standard Bible (1995), New Living Translation (1996, 2004, 2007), Revised Standard Version (1971) and English Standard Version (1990, 2007, 2011), UBS Greek New Testament (GNT) (1975), եւ բազում այլ Աստուածաշունչի թարգմանութիւններ, որոնց կարգին, ինչպէս նշեցի վերեւը՝  Եհովայի Վկաներու Աստուածաշունչը:

King James Version եւ բոլոր այն թարգմանութիւնները, որոնց արմատները կու գան արեւելեան / Բիւզանդական բնագրերէ, ունին այս Յովհաննու 5:4-րդ համարը, ուր կ՛ըսուի.

«Վասն զի հրեշտակ մը ժամանակ ժամանակ աւազանը կ՚իջնէր ու ջուրերը կը խառնէր եւ ո՛վ որ ջուրին խառնուելէն յետոյ ամենէն առաջ անոր մէջ մտնէր, կը բժշկուէր ի՛նչ հիւանդութիւն ալ որ ունենար»։

«Եւ հրեշտա՛կ Տեառն ըստ ժամանակի իջանէր յաւազանն՝ և յուզէ՛ր զջուրսն. և որ նա՛խ ՚ի շարժումն ջուրցն իջանէր՝ բժշկէ՛ր, ո՛չ ունելով նշան հիւանդութեան»։

(ԱՍՏՈՒԱԾԱՇՈՒՆՉ ՄԱՏԵԱՆ ՀԻՆ ԵՒ ՆՈՐ ԿՏԱԿԱՐԱՆԱՑ, 1805 ՚Ի ՎԵՆԷՏԻԿ. ՌՄԾԴ )

* * *

Աւելի աղիտական է – catastrophic երբ ճշմարիտ գիտութեան հակառակ «վարդապետական» սպրդումներ կատարուած են:

Ասոնցմէ են՝

Փիրմիլիանոս եպիսկոպոս (հայկական աղբիւրներու մէջ, մէյ մը եպիսկոպոս, մէյ մը արքեպիսկոպոս), որ շատ հաւանաբար է՛

Pamphilus of Caesarea , ծնեալ Պէյրութ, յետաքային Կեսարիոյ եպիսկոպոս: Օրիկենեսի – Origen հաւատարիմ հետեւորդ:

Օրիկենեսի Վեցլեզուեան – Hexapla անուանուած եբրայական բնագրի թարգմանութիւնն է (Ք.Ե. 3-րդ դարու կէսին), որ 28 տարուայ աշխատանքի արդիւնքն էր եւ այժմ ընդհանրապէս չգոյացած է:

Օրիկենես, իր կարգին ուսուցիչն էր Եւսեպիոս – Eusebius Ասորի պատմագրի:

Eusebius of Caesarea , Եկեղեցական պատմագրութեան 10 հատորներու հեղինակ, որ կեանքի վերջին օրերը եղած է Կոստանդին կայսրի կից՝ հաւատաւոր կղերական:

Այս նոյն Կոնստանդին կայսրի յանձնարարութեամբ Եւսեպիոս ընդհանրական Աստուածաշունչ – ecumenical Bible կը պատրաստէ գնոստիկեան – Gnostic գաղափարներու հիմամբ, որպէսզի «քրիստոնէութիւն» ընդունած կամ ոչ՝ բոլորին մատչելի ըլլայ (331 Ք.Ե).

Այս «եկեղեցւոյ հայրեր» կոչուածներու ժամանակներուն է, որ Աստուածաշունչի որոշ գրքեր սկսուած են բաժանուիլ համարներու եւ գլուխներու: Ինչպէս իրենց հեղինակած պատմագրութիւնները:

Այս «եկեղեցւոյ հայրեր» կոչուածներու օրօք քրիստոնէութիւնը եւ Հռովմէական կայսրութիւնը նոյնացնող գաղափարներ, նաեւ Յունական փիլիսոփայական ուսուցմունքներ հմայիչ եւ ազդեցիկ մտածողութեամբ կը պղտորեն նորադաւան անկայուն «քրիստոնեաներու» ընկալումները, եւ որոնց աւելցուքներով «սուրբ հայրերը» իրենց դաւանած վարդապետութեանց համաձայն, յետաքային աւելորդութիւններ մտցուցած են ԱՍՏՈՒԱԾԱՇՈՒՆՉԻ մէջ: Ինչպէս օրինակ, «երրորդութեան» վարդապետութիւնը, որու պատճառը գլխաւորաբար կու գայ Logos’ յուն. – ԲԱՆ-ը բառի փիլիսոփայական սխալ մեկնաբանութեամբ: ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ – John 1 : 1 « Սկիզբէն էր Բանը . . . »:

Ուստի աւելցուած է՝

« Վասն զի երեք են որ *երկինքի մէջ կը վկայեն. Հայրը, Բանը ու Սուրբ Հոգին, եւ այս երեքը մէկ են »:

Ա. ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ – I John 5 : 7

 

Երկինքի բառին կցուած աստղանիշով շատ Աստուածաշունչեր կը նշեն.

=> *Շատ հին ձեռագիրներ չունին

Ձեռագրերը, զորս չունին այս աւելցուք՝ նպատակադրեալ «վարդապետութիւնը», հետեւեալներն են.

 

א 1 – Սինայական ձեռագիր, Յունարէն – Codex Sinaiticus, Greek, 4-րդ դար:

2 A – Աղեքսանդրիական ձեռագիր, Յունարէն – Codex Alexandrinus, Greek, 5-րդ դար:

3 B – Վատիկանեան ձեռագիր, Յունարէն – Codex Vaticanus, Greek, 4-րդ դար:

4 Vg – Վուլկադա (Վուլգատեան), Լատին թարգմանութիւն – Vulgate, Latin translation, 4-րդ դարու վերջաւորութեան:

 

Բայց,

61 Մոնֆորեան ձեռագիր (կամ Բրիտանական) – Codex Montfortianus (or Britannicus), 1520թ., աւելցուած է:

Եւ

vgc Կղեմիսի Վուլկադա – Vulgata Sixto-Clementina, Latin, 1592թ. Որտեղ դարձեալ աւելցուած է երրորդութեան վարդապետութիւն համարը:

15 – 16րդ դարեր, սակայն ինչպէս վերեւը նկատելի է՝ արմատները կու գան յատկապէս 2-րդ դարէն:

 

Օրիկենես – Origen, որ Pamphilus of Caesarea-ի «հոգեւոր» տեսուչն էր, Աստուծոյ Որդուոյն վերաբերեալ ոչ Սուրբ Գրային տեսութեան ջատագովն էր: Որդին Մարդոյ, անծնունդ, անսկիզբ էակ մը ըլլալու քարոզիչ:

Eusebius of Caesarea իր կարգին հակասական մտքերով տարուբերուած «հայր սուրբ» մըն էր: Նիկիոյ եկեղեցական վեհաժողովին (325թ.) մասնակցելով, բազմած է Կոստանդին կայսրի աջ կողմը, եւ կայսերական որոշման գլուխ ծռած, որով Քրիստոսի եւ Ամէնակալ Տէր Աստուծոյ համահաւասար ու համակեաց ըլլալու պարտադիր հաւատամքն էր:

Այդ խորհրդաժողովին  Գրիգոր Պարթեւի յաջորդ՝ իր որդին ուղարկուած ըլլալով, հօրը կը բերէ «նիկիական հանգանակը» որպէսզի անոր (Գրիգորի) ստորագրութեամբ հաստատուէր հայկական «ազգային» եկեղեցական հաւատամքը, ինչ կը վերաբերի «միաստուածութեան» վարդապետութեան:

Նիկիոյ այդ վեհաժողովին հրաւիրեալ բազմաթիւ կղերականներէն ներկայացած են միայն 300-ը, եւ որոնցմէ 2 «հոգեւոր հայրեր» ձեռնպահ մնացած են «հանգանակի» ստորագրութենէն:

* * *

«Վասն զի ժամանակ պիտի գայ որ ողջամիտ վարդապետութեանը պիտի չհամբերեն, հապա հաճելի բաներ լսելու մարմաջով իրենց ցանկութիւններուն համեմատ վարդապետներ պիտի դիզեն իրենց եւ ճշմարտութենէն ականջնին պիտի դարձնեն ու առասպելներու ետեւէ պիտի մոլորին»։

Բ. ՏԻՄՈԹԷՈՍ – 2 TIMOTHY 4:3-4

 

Աստուածաշունչի Հայերէն թարգմանութիւններու աղբիւրները Ասորերէն եւ Յունարէն բնագիրներն են: Թէեւ ընդհանուր առմամբ թութակաբար կը նշուի ու գրուած է՝ «Եբրայական եւ  յունական  բնագիրներէն  թարգմանուած »:

Խորամանկ նշում մըն ալ կայ՝ որն է «բնագիր լեզուներէ թարգմանուած»:

Եբրայերէն նշումը ստութիւն է, քանզի Եբրայերէն լեզուին տիրապետող «հայ» «թարգմանիչ» չկար:

«Թարգմանիչ» բառն ալ ինքնին ասորերէն փոխառեալ բառ է:  Ինչպէս  արարադը՝  քաղդէարէն փոխառեալ բառ:

Ստութիւններու թեմայով հայկական դիւցազներգութիւնները անպակաս են:

Ժամանակակից «հերոսապատումներու» մէջ ալ սեղմուեցաւ  մի  գործակալ, որ իբր 8 լեզուներու կը տիրապետէր եղեր…:

Այս երկու լեզուներու (Ասորերէն եւ Յունարէն) ազդեցութիւնը կ՛ուգան ասորերէն պարզաբանուած Աստուածաշունչէն՝ Պեշիթթա – Peshitta (մօտ 200 ՔԵ), որու գրավայրը, հեղինակներն ու պայմանները կը մնան միշտ հարցականի տակ եւ Եօթանասնից – Septuagint թարգմանութենէն, որ սկսած Հնգամատեանէն, յաջորդաբար մնացած Եբրայական բնագիրները թարգմանուած են մօտ երեք դարու ժամանակամիջոցին, Աղեքսանդրիոյ յունախօս եօթանասուն հրեայ դպրագէտներու կողմէ՝ հին յունարէնի: Եգիպտոսի յոյն թագաւոր Պտղոմէոս Բ. Եղբայրասէրի – Ptolemy II Philadelphus առաջարկով:

Այս ալ իր կարգին բազում վրիպումներու աղբիւր եղած է: Նպատակը Աղեքսանդրիոյ գրադարանին ընծայման համար էր, որ Եգիպտոսի նման անբարեպաշտ եւ թաքնախորհուրդ ուսուցմունքներու կեդրոն էր:

Հայերէն թարգմանութիւնն ալ մէկ օրէն միւսը չէ կատարուած, այլ սրբագրողական աշխատանքներու բերումով յաջորդաբար կատարուած են ընդօրինակումներ / թարգմանութիւններ:

Հիմնական աղբիւրներն են, բնականաբար՝ եօթանասուն հրեաներու յունարէն Եօթանասնիցը – Septuagint (3-րդ դարէն Ա. Դար Ն.Ք.), Օրիկենեսի Վեցլեզուեանը – Hexapla (Ք.Ե. 3-րդ դարու կէսին) եւ ասորիներու Պեշիթթա – Peshitta (մօտ 200թ. Ք.Ե.):

Սկզբնական այս ընդօրինակում/թարգմանութիւնները կատարուած են նոյնիքն այսպէս կոչուած «գրերու գիւտի» հետեւմամբ (5-րդ դար Ք.Ե.), շնորհիւ Մեսրոպ Մաշտոց անուանեալ կղերականի: Ան, ինչ որ կերպ ընդօրինակեց յունական ու բահլաւական տառերը՝ յետագային զանոնք «գեղեցկացնելով» յոյն դպիրի մը կողմէ:

Այնպէս որ, հայկական զգայացունց պատկերները, որով կը ներկայացնեն՝ ձեռքը սրտին ու երկինք նայող Մեսրոպ Մաշտոց՝ իբր երկինքէն ստացող Մովսիսեան Աստուածային փորագրումներ՝ լրիւ ստութիւն են:

Մեսրոպեան «գիրերը» լուսապատճենային ընդօրինակութեամբ իւրացուած են: Անոնց մէջ ոչ մէկ հրաշագործութիւն կայ:

* * *

« As for medieval exegesis of the Old Testament by native Armenians, Robert Thomson has provided an overview of the trends in reception history, such as the way in which historical writers used the book of Genesis to provide a setting for their own national origins ».

« TRANSLATION IS REQUIRED »

The Septuagint in Retrospect and Prospect

Edited by Robert J.V. Hiebert, 2010, Atlanta USA, page 200

«Բնիկ Հայերու կողմէ Հին Կտակարանի միջնադարեան մեկնութեան նկատմամբ Ռոպերդ Թոմսըն պատմութեան ընդունելութեան ձգտման ակնարկ մը հայթայթած է, զորօրինակ, ինչպէս պատմագիրներ Ծննդոց գիրքը գործածած են իրենց ազգային ծագման հաստատման համար»:

Հայերէն առաջին անկատար ու թերի՝ Ժողովողի գրքի տպագրութիւնը կը վերագրուի տպագրիչ ու լեզուաբան՝ Ոսկան Երեւանցի անունով մարդուն՝ ծնեալ Նոր Ջուղայ (1666թ. Ամսդերտամ, Հոլանտա):

 

«Arminiya»… «Arminam»… «Arminiyaiy»… «Arminiyâiy»

Այս բառերը՝ դպիր, ընդօրինակող ու թարգմանող անձինք, ըստ իրենց նախասիրութեան, կա՛մ պահած են բառը որոշ տառադարձութեամբ, կամ ալ իրենց համոզման իբրեւ արդիւնք, պարզաբանում բառ կամ նախադասութիւն մը աւելցուցած են: Եւ ինչու չէ՝ տասնեակ մը համարներու համապատասխան երկար յստակացում:

Այս առումով, տեղին է մէջբերել Աստուածաշունչի հայերէն թարգմանութեան վերաբերեալ պատմանագրական փաստ:

Երեք «հեղինակներ» բոլորովին տարբեր ու իրար նոյնիսկ հակասող նկարագրականով արձանագրած են տեղեկութիւնը.

Վարդապետ Կորիւն,

Փարպեցի Ղազարոս,

Խորենացի Մովսէս:

THE BIBLE IN THE ARMENIAN TRADITION,

Vrej Nersessian, London, 2001, page13

 

Աստուածաշունչի թարգմանութեան վերաբերող աւելի գայթակղեցուցիչը այն է, որ բնագրին հակառակ ցանկացած բառ է «թարգմանուած»…:

780 [e]
’ă·rā·rāṭ.
אֲרָרָֽט׃
of 
Ararat
Noun

780 [e]
’ă·rā·rāṭ;
אֲרָרָ֑ט
of 
Armenia
Noun

* * *

Որպէսզի փաստեն, թէ «Արարադը» «Հայաստան» է ու «Արարադի երկիրը կամ թագաւորութիւնը»՝ «հայկական»՝ ոմանք դիմած են «պարականոն» աղբիւրներուն, իրենց թէզերը համոզել տալու:

Այս «պարականոն» գրքերը Աստուածաշունչի գրացուցակի մաս չեն կազմեր, բայց  Եկեղեցւոյն հայոց ՍԱՏԱՆԱՅԱՇՈՒՆՉԻ մէջ ներփակուած են սկիզբէն ի վեր:

Այսպէս, օրինակ կը բերուի՝

ՏՈՎԲԻԹ 1:

24 Եւ ո՛չ անցին աւուրք յիսուն. մինչև սպանին զնա երկոքին որդիքն իւր. 24 և փախեան նոքա ՚ի լերինս Հայոց։

²⁰ Ապա, յիսուն օր չանցած, իր երկու որդիներն սպանեցին նրան եւ փախան Հայոց լեռները։ Դրանից յետոյ թագաւորեց իր որդի Ասորդանը։ Սա իմ եղբօրորդի Աքիաքարոս Անայէլին կարգեց իր թագաւորութեան բոլոր իշխանների եւ ամբողջ արքունի տան գլխաւոր։

(Տբ 1:20)

http://bible.armenia.ru/hy/book/177.1:20.html

Տովբիթ կոչեցեալի օտարալեզու թարգմանութիւններու մէջ ո՛չ այս տողը կայ, ո՛չ իսկ «Arminiya»… «Arminam»… «Arminiyaiy»… «Arminiyâiy»…

Կա՛յ կտրուկ՝

https://bible.catholique.org/livre-de-tobie/4133-chapitre-1

24 Quarante-cinq jours après, le roi fut tué par ses propres fils.

Կամ՝

http://ebible.org/kjv/Tobit.htm

1:21 And there passed not five and fifty days before two of his sons killed him, and they fled into the mountains of Ararath, and Sarchedonus his son reigned in his stead; who appointed over his father’s accounts, and over all his affairs, Achiacharus my brother Anael’s son.

Ն.Ք. 3-ր դարուն վերագրուող «հայոց» սիրեցեալ Տովբիթը Աստուածահաճութեան ո՛չ մէկ նշոյլ անգամ չունէր, որովհետեւ ստից նկարագրականները մէկը միւսին չէր համընկնէր: Գլխաւորաբար իր ապրած տարիքին վերաբերող ու յատկապէս սատանայապաշտական օրինակները, ինչ կը վերաբերի՝

⁴ «Բա՛ց արա այդ ձկան փորը, հանի՛ր դրա սիրտը, լեարդն ու լեղին եւ պահի՛ր զգուշութեամբ»։

⁵ Եւ պատանին արեց այնպէս, ինչպէս հրեշտակն ասաց իրեն։ Ձուկը խորովեցին ու կերան եւ ապա երկուսով միասին գնացին։ Եւ երբ մօտեցել էին Եկբատանին,

⁶ պատանին ասաց հրեշտակին. «Ազարիա՛ եղբայր, ինչի՞ համար վերցրինք ձկան սիրտը, լեարդն ու լեղին»։

⁷ Հրեշտակն ասաց նրան. «Եթէ դեւը կամ պիղծ սատանան բռնել է մէկին, այդ սիրտը եւ լեարդը պէտք է ծխել տղամարդու կամ կնոջ առջեւ, եւ նա այլեւս չի դիւահարուի։

⁸ Իսկ եթէ մէկն աչքերին հատ ունի, լեղին քսում են աչքին, եւ նա բուժւում է»։
(Տբ 6:4-8)

http://bible.armenia.ru/hy/book/177.6:4-8.html

Այս դիւահալածութիւնը – exorcism  ո՛չ մէկ առումով Աստուածաշնչական է:

ի՞նչ  կ՛ըսէ  Աստուածաշունչը.

Ըսաւ անոնց. «Գացէ՛ք բոլոր աշխարհ ու աւետարանը քարոզեցէք բոլոր ստեղծուածներուն։

Ան որ հաւատայ ու մկրտուի՝ պիտի փրկուի եւ ան որ չհաւատայ՝ պիտի դատապարտուի։

Անոնք որ կը հաւատան, այս նշանները անոնց հետ պիտի երթան. Իմ անունովս դեւեր պիտի հանեն, …

ԱՒԵՏԱՐԱՆ ԸՍՏ ՄԱՐԿՈՍԻ – THE GOSPEL ACCORDING TO MARC 16:15-17

իսկ Պօղոս վշտանալով՝ դարձաւ ու ըսաւ այն ոգիին. «Յիսուս Քրիստոսին անունով հրաման կ՚ընեմ քեզի, Ելի՛ր ատկէ»։ Նոյն ժամուն ելաւ։

ԳՈՐԾՔ ԱՌԱՔԵԼՈՑ – ACTS OF APOSTLES 16:18

* * *

Մասոնութեան սրբարանի Արարատը

Ararat of the Freemasons’ shrine

Արարատը այլապէս դարձած է մասոններու հետաքրքրութիւնը: Ինչո՞ւ.

Որովհետեւ, Ադամի ստեղծագործութենէ ետք, Արեւու չաստուածը՝ նախնի Լուսաւորիչ = Lucifer, յետագային Սատանայ, օձի շապիկով իր ԱՌԱՋԻՆ կայսրութիւնը ուզեց ստեղծել Ադամի գլխաւորութեամբ՝ ընդդէմ Արարիչ ԱՍՏՈՒԾՈՅ:

Ամենացաւալին՝ ինչ կը վերաբերի մեզ՝ «հայ» անուանումը կրողներուս, որ այդ ապստամբութիւնը կայացաւ նոյնինքն այսօրուայ բռնագրաւուեալ Արեւմտեան Հայաստանի մէջ՝ մեր նախնիներու ?? Ուրարտացիներու ?? տարածաշրջանի մէջ՝ այսօրուայ Վան քաղաքի համարեայ հարաւ արեւմուտք ծայրամասի մէջ՝ Նայիրի կոչուած երբեմնի Եդեմը. . .

Ու էրկիր կոչուեցաւ « ԱՐԵՒՈՒ ԷՐԿԻՐ » . . .

Հին Եգիպտոսի արեւու պաշտամունքի մայրաքաղաքն էր ԱՐԵԳ քաղաքը, զոր յոյները զայն վերանուանեցին Հելիոպոլիս (Արեւաքաղաք) – Heliopolis, իսկ հայոց արեւի՝ սատանայի պաշտամունքի մայր քաղաքն էր ՎԱՆ:

Ադամի ստեղծագործութենէն գրեթէ 1500 տարի անց տեղի ունեցած Ջրհեղեղէ ետք, Միջագետքի մէջ ծնունդ կ՛առնէ Ամենակալ Աստուծոյ ընդդէմ սատանայի ԵՐԿՐՈՐԴ ապստամբութիւն – պատուիրազանցութիւնը՝ Բաբելոնական կայսրութեան հիմնադրութեամբ, երբ մարդիկ «մեզի քաղաք մը շինենք … մեզի անուն մը ստանանք» (Ծննդոց 11:4) գաղափարի հիմամբ նպատակադրեցին համախմբուիլ միարքայական հզօրութեամբ, մինչդեռ պատուիրանը երկրորդ անգամ յստակօրէն բացայայտած էր Աստուծոյ նպատակը՝

Աճեցէք ու շատցէք, ու երկիրը լեցուցէք »: ԾՆՆԴՈՑ – GENESIS 9:1

 

Հետեւաբար, ինչպէս գիտենք, լեզուներու խառնաշփոթութենէ ետք կատաղութեամբ հրմշտկուած Սատանան կը մղուի ձեռնարկել նորագոյն հակամարտութեան կամ նորագոյն ազատագրական պայքարի՝ բազմարքայական թագաւորութիւններու հիմնադրութեամբ, որ կը բնորոշուի իր գերակայութեան ուղղուած պաշտամունքով, օգտագործելով հնարաւորինս ամէն նիւթ ու գոյակ, անկախաբար անոնց գարշելի կերպար ու կերպարանքներուն՝ միայն թէ Ամենակալ Աստուծոյ նուիրուելու կոչուած պաշտամունքը ոտնակոխուի:

Այս նպատակի իրագործման համար կը ծառայեցուին յայտնի ու թաքուն, մարմնային ու անմարմին, գիտակցական ու ենթագիտակցական ամէն միջոց, զորս կը կապեն մարդ արարածը ընդդէմ ճշմարտութեան:

* * *

«Arminiya»… «Arminam»… «Arminiyaiy»… «Arminiyâiy»…

«Հայաստան»  է … ???

յետոյ  ի՞նչ…

 

Չորս անգամ հանդիպած «արարադ» կամ «արարադի երկիր կամ թագաւորութիւն» թարգմանութիւնները ինչի՞ ծառայեցին կամ կը ծառայեն…

Չորս չէ, չորս հարիւր անգամ ալ եթէ իսկապէս Հայաստան կամ Հայկական թագաւորութիւն թարգմանուած ըլլար.. այսինքն ի՞նչ…:

Աւելի տգէտները հարց կ՛ուղղեն.

«Ինչո՞ւ «Հայաստանը» ջնջուած է Սուրբ Գրքերէն: Ուրիշներ «հիւսիսի երկիրը» կ՛ուզեն հասկնալ՝ «Հայաստան»…:

Պէտք չէ զարմանալ, եթէ օրից մի օր լսեք ու կարդաք՝

Ինչո՞ւ «Ղարաբաղը» ջնջուած է ՍԱՏԱՆԱՅԱՇՈՒՆՉԷՆ.

Կամ՝  Յաբեթ «հայ» էր ու կնոջ անունը՝  « Harmenuya  –  Արմենուհի »

* * *

Բոլոր գիրքը Աստուծոյ շունչն է եւ օգտակար է սորվեցնելու, յանդիմանելու, շտկելու եւ արդարութեան մէջ խրատելու համար, որպէս զի Աստուծոյ մարդը կատարեալ ըլլայ՝ ամէն բարի գործերու պատրաստուած։

Բ. ՏԻՄՈԹԷՈՍ – 2 TIMOTHY 3:16-17

 

Հայերէն ԱՍՏՈՒԱԾԱՇՈՒՆՉ բառի արմատը կու գայ այս երկու բառերէն. Աստուծոյ շունչն…:

Աստուածպաշտութիւնը ո՛չ ազգային է, ո՛չ ցեղային, ո՛չ սեմական, ո՛չ ալ արիական կամ անոնց նմանութիւնները:

Աստուծոյ փսխած Հրեաները 400 տարուայ Եգիպտական գերութենէ ազատուելէ անմիջապէս ետք, դժուարութեան պահին անապատին մէջ սկսան Եգիպտոսի «սեխերն ու սոխերը» փնտռել …: Թուոց – Numbers 11:5

Այսօր, ազգայնապաշտական, ցեղապաշտական ու կռապաշտական թաքնուած խորհրդանիշներու համադրութեամբ հոս ու հոն կը ծլին նորագոյն ժամանակի նշաններ ու երկրպագուներ, միշդ հները պահպանելով ու փառաբանելով, եւ իրենց հօր՝ Սատանայի գիրկը մնալու մարմաջով:

Ասոնք անգիտակ են Աստուածաշունչի հիմնական պատգամներէն:

 

«արարադ», «արարադի երկիր», «արարադի թագաւորութիւն» կամ «Հայն ու Հայաստանը» չեն մարդկութեան փրկութեան ուղին:

* * *

Սկիզբէն էր Բանը ու Բանը Աստուծոյ քով էր եւ Բանը Աստուած էր։ Անիկա սկիզբէն Աստուծոյ քովն էր։ Ամէն բան անով եղաւ եւ առանց անոր բան մը չեղաւ՝ ինչ որ եղաւ։ Կեանքը անով էր ու կեանքը մարդոց լոյսն էր եւ լոյսը խաւարի մէջ կը լուսաւորէր ու խաւարը զանիկա չճանչցաւ։ ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ – JOHN 1:1-5

 

Մէ՛կը երկինք չելաւ. բայց միայն անիկա, որ երկնքէն իջաւ, Որդին մարդոյ, որ երկնքէն է։

Ինչպէս Մովսէս անապատին մէջ օձը բարձրացուց, այնպէս ալ պէտք է որ Որդին մարդոյ բարձրանայ, որպէս զի ամէն ո՛վ որ անոր հաւատայ՝ չկորսուի, հապա յաւիտենական կեանք ունենայ։

Վասն զի Աստուած այնպէս սիրեց աշխարհը, մինչեւ իր միածին Որդին տուաւ, որպէս զի ամէն ո՛վ որ անոր հաւատայ՝ չկորսուի, հապա յաւիտենական կեանք ունենայ։

Վասն զի Աստուած իր Որդին չղրկեց աշխարհ, որպէս զի աշխարհը դատէ, հապա՝ որպէս զի աշխարհ անով փրկուի։

Ան՝ որ կը հաւատայ անոր՝ չի դատապարտուիր եւ ան որ չի հաւատար՝ անիկա արդէն դատապարտուած է, վասն զի Աստուծոյ միածին Որդիին անուանը չհաւատաց։

Այս է դատապարտութիւնը, որ լոյսը աշխարհ եկաւ ու մարդիկ խաւարը լոյսէն աւելի սիրեցին, քանզի իրենց գործերը չար էին։

Վասն զի ամէն ո՛վ որ չարը կը գործէ, անիկա լոյսը կ՚ատէ եւ լոյսին քով չի գար, որպէս զի իր գործերը չյանդիմանուին։

Բայց ան՝ որ ճշմարտութիւնը կը գործադրէ՝ լոյսին քով կու գայ, որպէս զի յայտնի ըլլան թէ իր գործերը Աստուծմով գործուեցան»։

ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ – JOHN 3:13-21

 

Վանս զի Աստուծոյ խօսքը կենդանի է ու զօրեղ եւ ամէն երկսայրի սուրէ կտրուկ, որ կը թափանցէ մինչեւ շունչը ու ոգին եւ յօդուածները ու ծուծը։ Կը քննէ սրտին խորհուրդները ու մտածումները։ Չկայ արարած մը որ անոր դէմ չերեւնայ, հապա ամէն բան բաց ու յայտնի է անոր աչքերուն առջեւ, որուն պիտի տրուի մեր հաշիւը։  

ԵԲՐԱՅԵՑԻՍ – HEBREWS 4:12-13

 

ՖԻԼԻՓ ՍԱՍՈՒՆ / PHILIP SASOUN

1 Սեպտեմբեր – September 2017

 


Comments are closed.