ԳՐԻԳՈՐ ՊԱՐԹԵՒ ԵՒ ԱՍՏՈՒԱԾԱՇՈՒՆՉԸ

                                                 ԳՐԻԳՈՐ   ՊԱՐԹԵՒ 

                                                                 ԵՒ

                                                ԱՍՏՈՒԱԾԱՇՈՒՆՉԸ

Գրիգոր  Պարթեւ,  բարեբախտաբար  այսպէս  կը  նշուի  որոշ  նիւթերով:

Թէ Պարթեւը հա՞յ է կամ ոչ, նախ եւ առաջ «եկեղեցւոյն հայկական» «հոգեւոր դասը» թող բացայայտէ, յետոյ օգտուեցէք մնացեալ աղբիւրներէն:

Չթակարդուիլ սակայն եկեղեցական դիւցազնական պատմագրութիւններէն:

Օրինակ, կարդալով նմանօրինակ պարբերութիւն մը, դուք ձեզ պիտի հարցադրեք, իմանալու համար, որ ի վերջոյ ի՞նչ կ՛ըսուի Գրիգոր Պարթեւի  բուն  ինքնութեան  մասին:  ՀԱ՞Յ  Է,  ԿԱՄ  ՈՉ  ՀԱՅ:

Տե՛ս   http://www.qahana.am/am/leaders/show/125422666/0

(ԳՐԻԳՈՐ  ՊԱՐԹԵՎ)
(303/305-326)

Հայոց Եկեղեցու առաջին կաթողիկոս Ս. Գրիգոր Ա Լուսավորիչը ծնվել է 255 թվին, չնայած որոշ ուսումնասիրողներ նրա ծնունդը դնում են 239 թվին: Ավանդական պատմության համաձայն՝ նա սերել է պարթևական Սուրենի պահլավ ցեղի ներկայացուցիչ Անակից, որն իբր պարսից արքա Արտաշիր Սասանյանին խոստանում է սպանել հայոց թագավոր Խոսրով Մեծին (իմա՛ Տրդատ Բ): Իրականում Անակը Մեծ Հայքի թագավորություն է գալիս պարսից արքայից արքա Շապուհ Ա-ի (239/241-272) իշխանության օրոք եւ գործում է վերջինիս որդի Որմիզդ-Արտաշիրի կամ Արտաշիրի ցուցումներով, որը եւ պատճառ է դարձել նրա ու պապի՝  Արտաշիր Ա Սասանյանի (224-239) նույնացման:

Տակաւին  կայ  « Հայ  Պարթեւ »-ը  –  « Armenian Parthian »  etc.??

ԳՐԻԳՈՐ   ՊԱՐԹԵՒ   ԵՒ   ԱՋԸ

Անկախաբար մնացած կտորներու / մասունքներու պաշտամունքին, աջի պարագան մասնայատուկ տեղ կը գրաւէ հայկական «ազգային քրիստոնէութեան» մէջ: Իսկ խորասուզուելով ուսումնասրիրութեանց յատակը, անպայմանօրէն պիտի նկատեք պատմուածքներ՝ եկեղեցական կամ ոչ, որոնցմով կը համոզուիք Աստուածաշնչական ճշմարտութենէն խորապէս անջատուած ըլլալու հանգամանքը, ինչ կը վերաբերի  «եկեղեցւոյն  հայկական»:

Տե՛ս http://armenianstudies.csufresno.edu/faculty/kouymjian/articles/2005_TheRightHandofStGregory.pdf

The Right Hand of St. Gregory and other Armenian Arm Relics

Ս. Գրիգորի Աջ Ձեռքը եւ այլ Հայկական թեւի Մասունքներ

Նաեւ՝   http://ter-hambardzum.net/archives/3288

Երկու աղբիւրներով կը նշուին բազմիցս տեղափոխուած, փոխադրուած կամ գոյութիւն ունեցած մէկէ աւելի «աջ»երու մասին: Այն աստիճան, որ «աջը» մրցակցութեան աղբիւր է հանդիսացած, տարբեր շրջաններու եկեղեցիներու միջեւ, որու տիրացումը կը փաստէ եղեր կաթողիկոսական հեղինակաւորութիւնը: Այս վիճակը նոյնիսկ ստեղծած է «կաթողիկոսական իշխանութեան սրբազան աջերու» պահապան «աջապահեաններ»ու   եկեղեցական  ջոկատը:

http://hy.wikipedia.org/wiki/Աջապահյաններ

ԱՍՏՈՒԱԾԱՇՈՒՆՉԸ   ԵՒ   ԱՋԸ

Երկու օրինակ հատուածներ հայկական եկեղեցական «ազգային ծիսակատարութեան»  «աջի»  վերաբերեալ  իբր  լուսաբանութիւններ կու տան, որոնցմէ առաջինը ո՛չ մէկ նշում կը կատարէ Աստուածաշունչի  սկզբունքներէն,  իսկ  երկրորդի  փաստարկումները կը  հակասէն  Սուրբ  Գրոց  գիտութեան:

Ա.

« Ս. Գրիգոր Լուսավորչի Աջը ինչպե՞ս է պահվում Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում և ի՞նչ է խորհրդանշում:

Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնում աջ ձեռքի պատկերով պահվում է Ս. Գրիգոր. Լուսավորչի Աջը, ճկույթ մատի կամ ձեռքի մեկ այլ մասունքներով:
Սաղմոսների և մարգարեությունների մեջ աջ ձեռքն Աստծո ստեղծագործ ուժի պահպանության և շնորհաբաշխության աղբյուրն է: Այն նաև Աստծո հրաշագործության խորհրդանիշն է: Ս. Գրիգոր Լուսավորչի միջոցով Աստված Իր հրաշագործ ներկայությունը բերեց մեր կյանքում: Այն խորհրդանշում է նաև եկեղեցու մեջ Աստծո ներկայությունը: Դրա համար զանազան առիթներով` մանավանդ Ս. Գ. Լուսավորչին նվիրված տոնին, Ս. Գրիգոր Լուսավորչի Աջը թափորով բերվում է եկեղեցի` ժողովրդի բարեպաշտական հարգանքին և աղոթքներին մասնակից լինելու համար: Ս. Մյուռոնի օրհնության ժամանակ Աջով խառնում են Ս. Մյուռոնը: Ըստ ավանդության` դրան հաջորդում է Ս. Մյուռոնի եռալը` խորհրդանշելով Ս. Հոգու շնորհների առատ բաշխումը հավատացյալներին:
Օրհնությամբ՝  Տ. Տաթև  արքեպիսկոպոս  Սարգսյան »

http://qahana.com/?ln=am&page=qa_item&id=537

Բ.

ajԱՋ, աստվածաշնչյան և կրոնածիսական նշանակությամբ

Արարչական Ձեռքի օրհնության, աստվածային հաճության նշանակությամբ բարու խորհրդանիշ. աստվածային զորության, իշխանության ցուցիչ: Աստծո մասին Դավիթն ասում է. «… Իր Աջն ու իր սուրբ բազուկը փրկեցին նրան» (Սաղմ. 97.1): Աջ հասկացությունն Աստվածաշնչում հանդես է գալիս նաև այլ նրբիմաստներով, սակայն հիմնականում ըմբռնվում է որպես Աստծո Աջ: Ընդ որում եբրայերենում Աջ նշանակում էր նաև հարավ, իսկ ձախը՝ հյուսիս: Կարմիր ծովով անցնելուց հետո Մովսեսն ու իսրայելացիները փառաբանում են Աստծուն՝ ասելով. «Քո աջը, Տե՜ր, զորությամբ փառավորվեց, քո աջը, Տե՜ր, խորտակեց թշնամուն» (Ելք 15.6): Աստծո Աջը խորհրդանշում է Հիսուսին: Հիսուսի համբարձման վերաբերյալ Մարկոս ավետարանիչը գրում է. «Եվ ինքը Տեր Հիսուս, նրանց հետ խոսելուց հետո, դեպի երկինք վերացավ և նստեց Հոր աջ կողմը» (Մարկ. 16. 19): Աստվածաշնչում բազմաթիվ են Աստծո Աջի հիշատակումները՝ որպես խորհրդանիշ զանազան իրողությունների. Աստծո արարչագործության (Եսայի 48. 13), Աստծո զորության (Ելք 15. 6, Սաղմ. 21.8), պատվի, մեծարման (Սաղմ. 44.10, Մատթ. 25.34, Գործք 7.55), մասնավոր օրհնության (Ծննդ. 48. 14), եղբայրական սիրո (Գաղատ. 2.9), թշնամության (Սաղմ. 108.6, Զաքարիա 3.1), երդման [Հայտն. 10.5–6, Ծննդ. 14. 22 և այլն (իսկ երդմնազանց մարդու ձեռքը համարվում է «մեղսագործ աջ», Սաղմ. 143. 8)]: Աստծո Աջը սրբապատկերներում առկա է իբրև օրհնության խորհրդանիշ՝ ձեռք, որը երևում է բացված երկնքից:

http://ter-hambardzum.net/archives/2891

Աստուածաշունչի Եբրայական եւ Յունական բնագիրներու մէջ երբեւէ չեն արձանագրուած մասունքներու պաշտամունքային նախօրինակներ,  հետեւաբար,  ոչ  իսկ  աջապաշտական:

Վերեւի պարբերութեան մէջբերուած Ս. Գրային համարներէն առաջին եւ վերջին Սաղմոսները չեն համապատասխաներ նշուած գլուխներու բովանդակութեան:

Այսինքն, Սաղմ. 97 : 1 «… Իր Աջն ու իր սուրբ բազուկը փրկեցին նրան» չէ,  եւ Սաղմ. 143 : 8 -ը                     « մեղսագործ աջ »ի   մասին  չէ  գրուած:

Նոյնն է Սաղմ. 44 : 10 -ի պարագան, ուր խօսք չկայ « պատվի, մեծարման » մասին, եւ Սաղմ. 108 : 6 -ը անդրադարձ  կ՛ունենայ  « փրկութեան »  մասին,  ու  ոչ  « թշնամութեան »:

Իսկ Մարկ. 16 : 19 -ը իբր « Աստծո Աջը խորհրդանշում է Հիսուսին », սխալ  է:

Բայց եւ այնպէս, յստակ է օգտագործուած մնացած համարներէն, որ որեւէ կերպ մղում – թելադրութիւն չկայ մեռած գոյակի ոսկորները – մասունքները հատ-հատ աջ ու ձախ տարածելով, իրար մէջ պայքարելով, զանոնք դարձնելու միջնորդութեան՝  հետեւաբար պաշտամունքի  առարկաներ:

Մասունքներու պաշտամունքը կրօնապետութեան՝ «Մեծն Բաբելոնի» ստեղծած հերետիկոսութիւններէն են – heresy,  զորս գոյութիւն ունին ամէնուրէք: Սկսած գլխաւորաբար երկրորդ դարէն, ուր հերձուածութիւնը սկսած էր արմատանալ եղծանուած «քրիստոնէութեամբ»:

ՅՈՎՀԱՆՆԷՍ առաքեալ, ըլլալով ճշմարիտ պաշտամունքի որպէս հաւատաւոր ծառայ եւ վերջին մահացողը՝  ահազանգած էր հետեւեալ բառերով.

« Սիրելինե՛ր, ամէն հոգիի մի՛ հաւատաք, հապա քննեցէ՛ք հոգիները՝ թէ արդեօք Աստուծմէ՛ են. Վասն զի աշխարհի մէջ շատ սուտ մարգարէներ երեւան ելած են:

Ասով կրնաք ճանչնալ Աստուծոյ Հոգին.- ամէն հոգի որ կը դաւանի թէ Յիսուս Քրիստոս մարմինով եկաւ, Աստուծմէ է.

իսկ ամէն հոգի որ չի դաւանիր թէ Յիսուս Քրիստոս մարմինով եկաւ, Աստուծմէ չէ. եւ ա՛յս է Նեռի հոգին, որուն մասին լսեցիք թէ պիտի գայ, ու հիմակուընէ ալ աշխարհի մէջ է »:

Ա. ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ  4 : 1 – 3

« Այս  բաները  ձեզի  գրեցի՝  ձեզ  մոլորեցնողներուն  համար »:

Ա. ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ  2 : 26

« Ո՛վ որ զանցառու կ՚ըլլայ եւ չի մնար Քրիստոսի ուսուցումին մէջ, չունի Աստուած: Իսկ ա՛ն որ կը կենայ Քրիստոսի ուսուցումին մէջ, ունի թէ՛ Հայրը,  թէ՛  ալ  Որդին:

Եթէ մէկը գայ ձեզի ու չբերէ այս ուսուցումը, մի՛ ընդունիք զայն ձեր տունը,  եւ  մի՛  բարեւէք.

Որովհետեւ  ո՛վ  որ  բարեւէ  զայն՝  կը  հաղորդակցի  անոր  չար գործերուն »:

Բ. ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ  9 – 11

Իսկ  ի՞նչ  կ՛ուսուցանէ   «եկեղեցին  հայկական»:

« Հայ  Ժողովուրդը  Իր  Հաւատքի  Հօր`  Սուրբ  Գրիգոր  Լուսաւորիչի Աջի  Մասունքով  Վերանորոգեց  Իր  Հաւատքը »

ԱԶԴԱԿ  օրաթերթ  Մարտ  23,  2015

Տե՛ս   http://www.aztagdaily.com/archives/232699

Ասկից  աւելի  աղանդաւորական  ուսուցում  կարելի  չէ  պատկերացնել:

« Եկեղեցին հայկական »   ուրացութեան  –  apostasy   վարդապետութեան  –   ուսուցման    վկայ  –  քարոզիչ:

Մինչդեռ ճշմարիտ պաշտամունքը կարիք չունի ասոր – անոր ձեռքերուն – ոտքերուն կամ տակաւին մատներուն  միջնորդութիւնները՝  «հաւատքի  ամրապնդման»  ու  «վերականգնման»  համար:

« Աստուած Հոգի է, եւ իրեն երկրպագողներն ալ պէտք է որ երկրպագեն հոգիով ու ճշմարտութեամբ»:

ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ  4 : 24

« Վասն զի  հաւատքով  կը  քալենք,  ու  ոչ  թէ  երեւոյթով »:

Բ. ԿՈՐՆԹԱՑԻՍ  5 : 7

ԳՐԻԳՈՐ   ՊԱՐԹԵՒԻ   ՎԱՐԴԱՊԵՏԸ

Գրիգոր Պարթեւ իւրացուցած էր արդէն իսկ աղաւաղուած ու ԱՍՏՈՒԾՈՅ  անհաճոյ  ուսուցմունքներ:

Ո՞վ  էր  իր  ուսուցիչը:

Հայկական աղբիւրներ (կղերական) կը նշեն ՓիրմիլիանոսPhirmilianos.

Սխալ է: Որովհետեւ պրպտումները ոչինչի կը հասցնեն Փիրմիլիանոս անուանակրողի  ինքնութեան  առնչութեամբ:

Օտար (Անգլերէն, [բնականաբար նաեւ Ֆրանսերէն] Wikipedia –ի նման) կը նշեն Փիրմիլիանոս, եւ փակագծի մէջ առնուած => (Եւտալիոս), այսինքն՝ Phirmilianos (Euthalius) – Փիրմիլիանոս (Եւտալիոս):

« Gregory was given to the Christian Holy Father Phirmilianos (Euthalius) to be educated . . . »

Այս նախադասութիւնը կը գտնուի բոլոր հայկական աղբիւրներու մէջ՝ մէկը  միւսէն  ընդօրինակած,  «պարտաճանաչ»  աշակերտի  նման:

Wikipedia  կամ  այլք,  այդ  հեղինակները  եւս  պիտի  ըլլան  հայեր:

« Քրիստոնեական հիմնավոր կրթություն և դաստիարակություն է ստացել  Կեսարիայի  Փիրմիլիանոս  արքեպիսկոպոսի  մոտ »:

Այս ալ հայկական՝  հայերէնով աղբիւրներու ընդօրինակութիւններէն է:

« Գրիգոր Կեսարիոյ մէջ կ՛իյնայ քրիստոնէական շրջանակի մէջ եւ, հետեւաբար, կը ստանայ քրիստոնէական հիմնական դաստիարակութիւն եւ յունական բարձր կրթութիւն` հոգածութեամբ նոյնինքն Կեսարացի Եւթաղիոսի, որուն քոյրը կը նկատուի Գրիգորը փախցնող ստնտուն, որուն անունն էր Սոփիա: Կեսարիոյ օրուան արքեպիսկոպոսը` Փիրմիլիանոս, կարեւոր դեր ունեցած կը նկատուի անոր  դաստիարակութեան  մէջ »:

http://www.aztagdaily.com/archives/58877

Այս մէկն ալ այլ կղերականի մը նկարագրութիւնն է, եւ հասկցե՛ք ինչ որ կրնաք  քաղել:

Սխալ  է  դարձեալ:

Մովսէս Խորենացու անդրադարձն անգամ ստոյգ չի համարուիր, ինչ կը վերաբերի  «Փիրմիլիանոսի  երկին»:

Փիրմիլիանոսի և նրա «Պատմության» այս Հիշատակումը Խորենացու երկի անՀասկանալի, Հանելուկային Հատվածներից է և առաջացրել է Հայագետների տարակուսանքը: 231թ. Օրիգենեսին աշակերտած, արդեն եպիսկոպոս դարձած Փիրմիլիանոսը չէր կարող գրել Դիոկլետիանոսի Հալածանքների և 311 թ. Պետրոս Ալեքսանդրացու նաՀատակության մասին, Կեսարիայի եպիսկոպոսին Խորենացու վերագրած պատմական երկասիրության Հետք անգամ չի գտնվել, իսկ նրան վերաբերող տվյալները Մովսեսը բառացիորեն վերցրել է Եվսեբիոսի «Եկեղեցու պատմությունից» :

http://hpj.asj-oa.am/4733/1/1999-1%28220%29.pdf

ՅՍՏԱԿԱՑՈՒՄ

Փիրմիլիանոս եպիսկոպոս (հայկական աղբիւրներու մէջ, մէյ մը եպիսկոպոս,  մէյ մը  արքեպիսկոպոս)  շատ  հաւանաբար  է՛

Pamphilus of Caesarea , ծնեալ Պէյրութ, յետաքային Կեսարիոյ եպիսկոպոս:  Օրիկենեսի – Origen    հաւատարիմ   հետեւորդ:

Իր  կարգին  ուսուցիչն  էր  Եւսեպիոս – Eusebius   Ասորի  պատմագրի:

Eusebius of Caesarea , Եկեղեցական պատմագրութեան 10 հատորներու հեղինակ, որ կեանքի վերջին օրերը եղած է Կոստանդին կայսրի կից՝  հաւատաւոր  կղերական:

Այս «եկեղեցւոյ հայրեր» կոչուածներու ժամանակներուն է, որ Աստուածաշունչի որոշ գրքեր սկսուած են բաժանուիլ համարներու եւ գլուխներու:  Ինչպէս  իրենց  հեղինակած  պատմագրութիւնները:

Այս «եկեղեցւոյ հայրեր» կոչուածներու օրօք քրիստոնէութիւնը եւ (Հռովմէական) կայսրութիւնը նոյնացնող գաղափարներ, նաեւ Յունական փիլիսոփայական ուսուցմունքներ հմայիչ եւ ազդեցիկ մտածողութեամբ կը պղտորեն նորադաւան անկայուն «քրիստոնեաներու» ընկալումները, եւ որոնց աւելցուքներով «սուրբ հայրերը» իրենց դաւանած վարդապետութեանց համաձայն, յետաքային աւելորդութիւններ մտցուցած են  ԱՍՏՈՒԱԾԱՇՈՒՆՉԻ մէջ: Ինչպէս օրինակ, « երրորդութեան » վարդապետութիւնը, որու պատճառը գլխաւորաբար կու գայ ‘Logos’ յուն. – ԲԱՆ-ը  բառի  փիլիսոփայական  սխալ  մեկնաբանութեամբ:     ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ 1 : 1  « Սկիզբէն  էր  Բանը  . . . »:

Ուստի  աւելցուած  է՝

« Վասն զի երեք են որ  *երկինքի  մէջ կը վկայեն. Հայրը, Բանը ու Սուրբ Հոգին,  եւ  այս  երեքը  մէկ  են »:

Ա. ՅՈՎՀԱՆՆՈՒ  5 : 7

Երկինքի  բառին  կցուած  աստղանիշով  շատ  Աստուածաշունչեր  կը  նշեն.

=>  *Շատ  հին  ձեռագիրներ  չունին

Ո՞ր ձեռագրերն են օրինակ, զորս  չունին  այս աւելցուք՝ նպատակադրեալ  վարդապետութիւնը:

א 1 – Սինայական ձեռագիր, Յունարէն – Codex Sinaiticus, Greek, 4-րդ դար:

2 A – Աղեքսանդրական ձեռագիր, Յունարէն – Codex Alexandrinus, Greek, 5-րդ դար:

3 B – Վատիկանեան ձեռագիր, Յունարէն – Codex Vaticanus, Greek, 4-րդ դար:

4 Vg – Վուլկադա (Վուլգատեան), Լատին թարգմանութիւն – Vulgate, Latin translation,  4-րդ դարու վերջաւորութեան:

Բայց,

61 Մոնֆորեան ձեռագիր (կամ Բրիտանական) – Codex Montfortianus (or Britannicus),  1520թ.,  աւելցուած է:

Եւ

vgc Կղեմիսի Վուլկադա – Vulgata Sixto-Clementina, Latin, 1592թ.  Որտեղ դարձեալ  աւելցուած  է  երրորդութեան  վարդապետութիւն  համարը:

15 – 16րդ դարերուն, սակայն ինչպէս  վերեւը  նկատելի է՝  արմատները  կու գան  յատկապէս  2-րդ  դարէն:

Օրիկենես – Origen, որ Pamphilus of Caesarea-ի «հոգեւոր» տեսուչն էր, Աստուծոյ Որդւոյն վերաբերեալ ոչ Սուրբ Գրային տեսութեան ջատագովն էր: Որդին Մարդոյ, անծնունդ, անսկիզբ էակ մը ըլլալու քարոզիչ:

Eusebius of Caesarea իր կարգին հակասական մտքերով տարուբերուած «հայր սուրբ» մըն էր: Նիկիոյ եկեղեցական վեհաժողովին (325թ.) մասնակցելով, բազմած է Կոստանդին կայսրի աջ կողմը, եւ կայսերական որոշման գլուխ ծռած, որով Քրիստոսի եւ Ամէնակալ Տէր Աստուծոյ համահաւասար ու համակեաց ըլլալու պարտադիր հաւատամքն էր:

Այդ խորհրդաժողովին Գրիգոր Պարթեւի յաջորդ՝ իր որդին ուղարկուած ըլլալով, հօրը կը բերէ ՛նիկիական հանգանակը՛ որպէսզի անոր (Գրիգորի) ստորագրութեամբ հաստատուէր հայկական «ազգային» եկեղեցական հաւատամքը, ինչ կը վերաբերի   ՛միաստուածութեան՛   վարդապետութեան:

Նիկիոյ այդ վեհաժողովին հրաւիրեալ բազմաթիւ կղերականներէն ներկայացած են միայն 300ը, եւ որոնցմէ 2 «հոգեւոր հայրեր» ձեռնպահ մնացած  են  «հանգանակի»  ստորագրութենէն:

ԳՐԻԳՈՐ   ՊԱՐԹԵՒ   ԱՅԼԱԴԱՒԱՆ

Այնպէս որ, Գրիգոր Պարթեւի քարոզած քրիստոնէութիւնը Աստուածաշունչի գլխաւոր ուսուցմունքներու – վարդապետութիւններու հակասող – հակաճառող քրիստոնէութիւնն է՝ այլադաւան տեսակը, որու վրայ հաստատուած  է  թէ՛  «եկեղեցին  հայկական»,  եւ  թէ՛  «պետութիւնն  հայկական»:

Քրիստոս եւ իր Առաքեալները երբեւէ չքարոզեցին  ՀԱՅՐ ԵՒ ՈՐԴՈՒ ՄԷԿութեան մասին, ոչ ալ քաջալերեցին մահուընէ ետք իրենց գանկերն ու ոսկորները,  աջ ու ձախ ձեռքերը, աջ ու ձախ տարածելով պաշտամունքի առարկաներ դարձնելու՝  յաւելեալ օրհնութիւններու կամ  բարեխօսութիւններու  համար:

Հետեւաբար, Հայաստան եւ հայութիւն, եկեղեցական ու պետական մակարդակով,  կը  շարունակեն  մնալ   ՀԵԹԱՆՈՍԱԿԱՆ:

ՖԻԼԻՓ   ՍԱՍՈՒՆ  / PHILIP  SASOUN

25  ՄԱՅԻՍ  2015


Comments are closed.