ՀԱՅ ԱՇԽԱՐՀ – ԴԱՒ ԱՇԽԱՐՀ

Betrayal of JESUS

                                                                Betrayal-628x356

 

                                    դաշնակցութիւն  լակոտութիւնը

                                                           եւ  փողը

                                                             Betrayal-628x356

 

«ԻԹԹԻՀԱՏ – ԴԱՇՆԱԿՑՈՒԹԻՒՆ»

ՀԱՄԱՁԱՅՆՈՒԹԻՒՆԸ

                                    varantian-tashnag-history-2nd-volume-arton76009-333x480

http://www.armenews.com/IMG/Partie_1_Histoire_de_la_FRA_1950_tome_II.pdf

http://www.armenews.com/IMG/Partie_2_Histoire_de_la_FRA_1950_tome_II.pdf

Խորագիրը  դաշնակ  մասոնութեան  պատմական  երգասացի  մը  բառերն  են:  Միքայէլ  Վարանդեան:

Այս մարդու «երկրորդ հատորը» «Հ. Յ. ԴԱՇՆԱԿՑՈՒԹԵԱՆ ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆ» վերնագրով, բաւականին հետաքրքրաշարժ բացայայտումներ կը պարունակեն, յատկապէս այս ենթագլուխի ներքոյ:

Ի՞նչեր գրած է Միքայէլ Վարանդեան:

– ահաւասիկ հատուածներ –

էջ 1 – 3

Պատմեցինք առաջին հատորին մէջ այն բազմաթիւ փորձերը, որ ըրեր է Դաշնակցութիւնը համերաշխութեան կապեր ստեղծելու օսմանեան կայսրութեան այլ եւ այլ ցեղերուն, անոնց ըմբոստ տարրերուն հետ: Չենք մոռցեր, հարկաւ, բուն իշխող ցեղը, մասնաւորապէս անոր ըմբոստ կազմակերպութիւնները- «Երիտասարդ Թուրքիան»:

Չենք կարող պատմել այստեղ այն բոլոր անհատական ու խմբական բանակցութիւնները, որ կատարուեր են 90ական թիւերէն ի վեր: Դեռ 1895-96 թուականներուն մեր ընկերները կենդանի յարաբերութեան մէջ էին Ժընեւի մէջ հաստատուած երիտասարդ թուրքերուն հետ: Թուրք երիտասարդ մտաւորական Հիլմի Թունալը (հետագային Բաբերդի ջարդի կազմակերպիչն եղաւ եւ յետոյ, եթէ չենք սխալիր, անգամ Էնկիւրիի Խորհրդարանին) կուգար յաճախ ընկերներով «Դրօշակ»ի խմբագրատունը եւ երկար ժամերով կը խօսէինք հայ-թրքական գործակցութեան մասին. Ունէին միշտ գրպանի մէջ Միթհատ փաշայի Սահմանադրութիւնը եւ կը թելադրէին մեզի՝ ընդունիլ զայն, հրաժարելով մեր մասնաւոր պահանջներէն, 61րդ յօդուածէն եւայլն: Բանկ Օտոմանի դէպքէն յետոյ թուրք ազատականները սկսան աւելի եռանդով յաճախել «Դրօշակ»ի խմբագրատունը: Օր մը եկաւ ինքը Ահմէտ Ռիզան, երիտասարդ Թուրքիոյ մտաւորական պարագլուխը, որ կը հրատարակէր Պարիզի մէջ իր «Մէշվէրէթ»ը: Եւ նոյն պայմանը կ՛առաջադրէր հայ-թուրք գործակցութեան համար. կը պահանջէր, որ Դաշնակցութիւնը հրաժարի ուրոյն հայկական դատէն, միջազգային դիւանագիտական յօդուածներէն, հրաժարի նաեւ յեղափոխական միջոցներէն – սուրի, հրազէնի, ռումբի գործածութենէն – եւ երիտասարդ թուրքերուն միացած, ձգտին տապալել համիտեան բռնակալութիւնը՝ սոսկ խաղաղ միջոցներով, գրչով ու խօսքով, բողոքի ցոյցերով, հանրային կարծիքը յուզելով, Եւրոպայի բարոյական աջակցութիւնը խնդրելով եւ այլն:

Խորհրդաժողով մըն ալ գումարուեցաւ 1902ի փետրուարին Պարիզի մէջ, իշխան Սաբահէդդինի եւ իր եղբօր նախաձեռնութեամբ եւ բազմաթիւ «օսմանցի ազատական»ներու մասնակցութեամբ՝ թուրք, քիւրդ, յոյն, ալբանացի եւ այլն. Այդտեղ էր եւ Դաշնակցութեան մի պատգամաւորութիւն, Ահարոնեանի առաջնորդութեամբ, նաեւ հնչակեաններ ու քանի մը այլ հայ գործիչներ, Մինաս Չերազ, Բասմաջեան: Սակայն անկարելի եղաւ համաձայնութեան գալ էական խնդրին շուրջ, վասնզի օսմանցիները ոչ միայն դէմ էին յեղափոխական տակտիկի, այլ եւ չէին ուզեր ճանչնալ հայկական առանձին դատ մը, երաշխաւորուած միջազգային դաշնագրերով, բան մը՝ որու վրայ կը պնդէին բոլոր հայ պատգամաւորները: Վերջինները կը յայտարարէին, որ իրենք եւս կողմնակից են Թուրքիոյ ամբողջականութեան գաղափարին, ինչպէս նաեւ ջերմօրէն համակիր անոր ընդհանուր բարենորոգման (Միթհատեան Սահմանադրութիւն), կը խոստանային նոյն իսկ հայ կոմիտէներու գործակցութիւնը երիտասարդ թուրքերուն «արդի (համիդեան) ռեժիմը կերպարանափոխելու նպատակով ձեռնարկուած ամէն գործողութիւն»:

Բայց եւ կ՛աւելցնէին, որ իրենք կ՛ուզեն.

Անմիջական գործադրութիւնն առաջ բերել Բերլինի Դաշնագրի 61րդ յօդուածին եւ 1895 թ. Մայիս 11ի Յիշատակագրին ու անոր յաւելուածին:

Ահմէտ Ռիզայի կուսակցութիւնը կատաղաբար ըմբոստացաւ հայկական ուրոյն դատին եւ Եւրոպայի ամէն մի գործօն միջամտութեան դէմ Թուրքիոյ ներքին գործերում:

Հայ պատգամաւորները ստիպուեցան հեռանալ համաժողովէն:

Մենք ջերմօրէն ողջուներ էինք Համաժողովի գաղափարը: Առաջին անգամ օսմ. կայսրութեան դժգոհ տարրերու ներկայացուցիչները, թիւով շուրջ 40, համախմբուեր էին՝ զիրար ճանչնալու եւ համերաշխ գործակցութեան ծրագիր մշակելու … Բայց հայ պատգամաւորները առաջին օրէն իսկ զգացին զիրենք պաղ, անհիւրընկալ մթնոլորտի մէջ: Բուն օսմանցիները եւ մանաւանդ Ահմէտ Ռիզա կը մատնէին ծայրայեղ անհամբերողութիւն քրիստոնեաներու հանդէպ: Դեռ որոշ յարգանք կը ցուցնէին դէպի Հ. Յ. Դաշնակցութիւնը:

………………….

էջ 4 – 7

Շատ չանցած վրայ հասան աւելի ուժեղ, զգաստացուցիչ ազդակներ, որոնք հասկցուցին այդ ծոյլ, թուլամորթ Երիտասարդ Թուրքիային այն տարրական ճշմարտութիւնը, թէ մարդկային պատմութեան մէջ երբեք ազգ մը առանց բռնութեան չէ նուաճեր իր ազատութիւնը եւ թէ սուլթանի բռնակալութիւնը տապալել կարելի է միայն կռուով:

1907ին Թուրք սովալլուկ ժողովուրդն էր, որ չդիմանալով տուրքերու բեռին եւ ապրուստի յարաճուն սղութեան, խլրտաց ու ցոյցեր սարքեց իշխանութիւններու դէմ Էրզրում, Վան, Բիթլիս, Տիգրանակերտ եւ այլուր: Էրզրումի մէջ թուրք ամբոխը անարգեց, ծեծեց, պահ մը նոյն իսկ բանտարկեց ատելի կուսակալը: Կառավարութիւնը կը պատասխանէր խմբական աքսորներով, որոնք աւելի եւս կը բորբոքէին հրդեհը: Տիգրանակերտում թուրք ու հայ ժողովուրդները կը սարքէին նոյն ցոյցերը թեւ թեւի:

Վանայ մէջ կը գործէր արդէն խառն դաւադիր մարմին մը, հայերէ եւ թուրքերէ: Մեր ընկերները – Արամ, Իշխան, Սարգիս, Կոմս- իրականացման շաւիղի մէջ գրեր էին հայ-թրքական համերաշխութիւնը: Այդ խառն մարմնի ղեկավարութեան տակ շարք մը տեռորներ կատարուեցան. Ի միջի այլոց զարնուեցաւ Բաթումի մէջ Վասպուրականի պատուհաս դարձած նախկին կուսակալ Ալի Պէյը: Լաւ օրեր էին… Առաջին անգամ Վանայ բանտը տեսաւ նաեւ թուրք քաղաքական յանցաւորներ:

…………………..

Հ. Յ. Դաշնակցութիւնը զգաց այդ բեկումը Երիտասարդ Թուրքիոյ տրամադրութեան մէջ եւ ստանձնեց նախաձեռնութիւնը հայ-թրքական նոր Խորհրդաժողովի:

Մեր Չորրորդ Ընդհանուր Ժողովը Վիեննայի մէջ նոյն 1907ի գարնան ընդուներ էր արդէն հետեւեալ որոշումը. –

«Ընդհանուր Ժողովը …

«Խորին ուրախութեամբ դիտելով թուրք ժողովուրդի մէջ ծայր տուած հակակառավարական դժգոհութեան երեւոյթները, նպաստաւոր վայրկեանը հասած կը նկատէ համերաշխութեան գաղափարի իրականացումը գործնական հողի վրայ դնելու, ինչ որ դժբախտաբար ցարդ չէր յաջողած Դաշնակցութեան, հակառակ տարիներէ ի վեր ձեռք առած միջոցներուն …

«… Ձգտիլ Թուրքիոյ այլ ազգութիւններու յեղափոխական կուսակցութիւններու եւ տարրերու մէջ համերաշխութիւն առաջ բերել եւ կազմել յեղափոխական դաշնակցութիւն մը, ֆեդերատիւ սկզբունքի վրայ հիմնուած քաղաքական ծրագրով, որ ապահովէ բոլոր ազգութիւններու իրաւունքը: Այս գաղափարի իրականացման համար՝ առաջին պատեհութեամբ իսկ հրաւիրել համաժողով մը վերոյիշեալ տարրերու մասնակցութեամբ:

«Միեւնոյն ատեն, թուրքերու մէջ տարածուած անհիմն թիւրիմացութիւններուն վերջ տալու համար, ժողովը պարտք կը համարի յայտարարել, որ Դաշնակցութիւնը Թուրքիոյ մէջ ունեցած չէ եւ չունի անջատական ոչ մէկ ձգտում, այլ իր նպատակն է եղած ազգերու կատարեալ հաւասարութիւն եւ տեղական լայն ինքնավարութեան սկզբունքի համաձայն՝ հայկական վեց վիլայէթներուն մէջ վարչական ինքնավարութեան հաստատումը, ինչ որ չի հակասեր միւս ազգերու իրաւունքին»:

Ընդհանուր Ժողովի ցանկացածը շուտով կատարուած իրողութիւն մըն էր: Նոյն 1907 թ. Դեկտեմբերի վերջերը Պարիզի մէջ գումարուեցաւ «Օսմանեան Կայսրութեան Ընդդիմադիր Տարրերու Կոնգրէն» (*)

*) Հ. Յ. Դաշնակցութեան հետ կը մասնակցէին Համաժողովին «Միութիւն եւ Յառաջդիմութիւն» (Իթթիհատ) թուրք կուսակցութիւնը՝ Ահմէտ Ռիզայի գլխաւորութեամբ եւ իշխան Սաբահէդդինի կուսակցութիւնը, որու պաշտօնական օրգանն էր «Թէրագգը»:

«Դրօշակ»ի խմբագրութեան նախաձեռնութեամբ (նիստերու մէկ մասին կը նախագահէր մեր Ակնունին):

Ահա մէկ քանիսը այդ Կոնգրէի որոշումներէն. –

1. Գահընկեց ընել Սուլթան Համիդը:

2. Հաստատել ներկայացուցչական ռեժիմ, խորհրդարան:

3. Զինուած դիմադրութիւն կառավարութեան քայլերուն:

4. Տուրքերու մերժում:

5. Պրոպագանդ զօրաբանակին մէջ:

6. Ընդհանուր ապստամբութիւն:

7. Կազմել գաղտնի մնայուն խառն կոմիտէ, բաղկացած այն կազմակերպութիւններու ներկայացուցիչներէն, որոնք կը գործեն կայսրութեան ներսը:

8. Ուժեղ զարկ տալ երկրի մէջ հակակառավարական եւ յեղափոխական պրոպագանդին, հրատարակելով թուրքերէն, հայերէն, յունարէն, բուլգարերէն, ալբաներէն, արաբերէն եւ քրդերէն լեզուներով գրքոյկներ …

Ֆրանսիս դը Պրէսանսէ իր խնդակցութիւնը կը յայտնէ Համաժողովի առթիւ «Պրօ Արմենիա»ին ուղղած իր նամակին մէջ, որ կը վերջանար այս բառերով.

«…Ներկայիս, երբ բարոյական այնքան սնանկութիւններու դէմ ունեցած ատելութիւնս ինձ չի տրամադրեր լաւատեսութեան, կը սպասեմ, վստահութիւնով, Աբդիւլ Համիդի դէմ ողջ Արեւելքի այս զօրաշարժի արդիւնքին, առանց խտրութեան ցեղերու եւ կրօններու»:

Իսկ Պիէռ Քիյեառ «Դրօշակ»ին ուղղած իր շնորհաւորական գրութիւնը այսպէս կը վերջացնէր.

«… Հայ յեղափոխականներն էին, որ իրենց հերոսական կռիւներով սորվեցուցին փրկութեան միակ ուղին, ուր այժմ ամէնքն ալ վճռականօրէն առաջ կը խաղան:

«Յարգա՜նք յեղափոխականներուն, որոնք այդ գերագոյն կռուին մէջ իրենց հետ ունին Եւրոպայի եւ ողջ աշխարհի իրենց բարեկամներուն ջերմեռանդ եւ ակընդէտ համերաշխութիւնը»:

Այս օտարալիզ հոգեբանութեան նուաստագին նկարագիրը յատուկ տեղ գրաւելով հայու բնաւորութեան մէջ՝ գերազանցիկ է մասնաւորաբար դաշնակներու պարագային:

ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԹԻՒՆԸ՝    http://www.maratoug.com/archives/16775

                                                                Betrayal-628x356          

ՀԱՅԿԱԿԱՆ  «ՅԵՂԱՓՈԽՈՒԹԵԱՆ»

ՄՈՒԹ  ԾԱԼՔԵՐԸ

հնչակ-դաշնակ-բանակ (ՀԱՀԳԲ)

The dark sides of the armenian « revolution »

Les côtés sombres de la « révolution » arménienne

hntchag-tashnag – ASALA

Ա. ՄԱՍ

Սոյն յօդուածով որեւէ կերպ կասկածի առարկայ չեն դառնար անհատ հայ յեղափոխականներու մաքրամաքուր հայրենասիրութիւնն ու անձնազոհութիւնը, այլ միայն ու միայն կայսերական ուժերու ծառայ եւ գործակալ՝ օտարածին պարագլուխներու եւ շարժումներու գրչահարումը:

Այս առումով նկատի ունենալ երկու ականաւոր ՅԵՂԱՓՈԽԱԿԱՆՆԵՐ: ԳԷՈՐԳ «ՉԱՒՈՒՇ» ԵՒ ԱՆԴՐԱՆԻԿ «ՓԱՇԱ»:

Տեսէ՛ք որ աստիճան թրքաբարոյ հակումներ ունինք, որ ցայսօր չենք կշտացած թրքական մակդիրներէ: Առանց այս մակդիրներուն, ո՛չ ոք պիտի իմանայ, ո՞վ է Գէորգ, ո՞վ է Անդրանիկ:

Գէորգ կռնակէն սպաննուեցաւ Սուլուխի կռուին, դաշնակ լակոտ Ռուբէն Տէր Մինասեանի կողմէ՝ հրահանգ ստանալով «ՎԵՐԷՆ» (1907թ.), իսկ Անդրանիկը նոյն խմբակցութեան պետական գլուխներու կողմէ թուրքերու համագործակցութեամբ հետապնդուեցաւ զինք սպաննելու համար (1918թ.):

Պետական բարձրաստիճան մակարդակի դաւաճանական այս գործողութիւնը – haute trahison, պատճառ հանդիսացած էր, որ Անդրանիկ խոր կսկիծով հոգին աւանդէ հայոց բուն հայրենիքի մէջ՝ Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներ, ուր հասցուած էր բարեսիրական նուիրատուութիւններով:

Անդրանիկ առաջինը պէտք էր ըլլար Պատերազմի նախարար, կամ Պաշտպանութեան նախարարի պատասխանատուութեան կոչուելու:

Տե՛ս    http://maratoug.com/archives/6516

Նա՛եւ    http://maratoug.com/archives/7028

Առաջին փաստաթուղթի հեղինակն է ԱՆԴՐԱՆԻԿի քարտուղար ՄԱԽԼՈՒՏՕ-ն՝ ՍՄԲԱՏ ԶՕՐԱՎԱՐ:

Իսկ երկրորդ փաստաթուղթի բացայայտման հեղինակն է նոյնինքն ԱՆԴՐԱՆԻԿ, երբ յաղթանակի շնորհիւ թրքական շտապի մօտ գաղտնի թղթածրար մը կը գտնէ, որու մէջ կար դաշնակցութիւն գործակալութեան պետական մակարդակի հեռագիրը, յղուած օսմանեան կայսրութեան՝ զինք սպաննելու առաջարկութեամբ:

1915-16 ՋԱՐԴԵՐէն ԵՐԿՈՒ ՏԱՐԻ ԵՏՔ … 1918ին:

ՃՕՆ ԿԻՐԱԿՈՍԵԱՆ քաղաքագէտը Անդրանիկի անձնական արխիւէն օգտուելով կ՛անդրադառնայ իր գրքով՝ «Առաջին Համաշխարհային Պատերազմը եվ Արեվմտահայությունը», ԵՐԵՎԱՆ 1965թ.:

Աստուածային յայտնաբերում մը, որոնցմով բացայայտուած են հաւաստի փաստեր:

Նմանօրինակ վաւերագրութիւններ բնականաբար բազմաթիւ են, սակայն դիտաւորութեամբ ոչնչացուած կամ արխիւային արձանագրութիւն չունին, բայց եւ այնպէս պատմական իրողութիւնները, ինչ կը վերաբերի օրինակի համար դաշնագրերու, պայմանագրերու, զորս կարելի չէ եղած խեղդել՝ մնացած են ջուրի երես:

Հայկական «յեղափոխութեան» մութ ծալքերու ժամանակահատուածը եթէ նկատի ունենանք 19րդ դարու վերջին մէկ երկու տասնամեակը եւ որոշ կարեւորագոյն դէպքեր, հասնելու մինչեւ քսաներորդ դարու համարեա կէս հատուածը, առանց ժամանակագրական շաղակրատութեանց, արդէն բաւականին եղելութիւններով կը բացայայտեն իրենց բացարձակ յօրինուածքը – pure fabrication.

Իսկ որպէսզի այս բացարձակ մեքենայութիւնները – pure machinations պարզաբանուին, կը բաւէ մատնանշել ստեղծագործութեան արմատներն ու գործողութիւններու արդիւնքները:

Հայկական առաջին «յեղափոխական» խմբաւորումներէն երկուքը ժամանակին համապատասխանող ոչ հայկական կայսերական նկրտումներու ստեղծագործութիւն են: Հնչակ – դաշնակ:

Բաւական «ուսումնասիրողներ», «հետազօտողներ», «պատմաբանական մակդիրներու» Ph.D թեկնածուներ, ընդհանրապէս տարուբերուած են դիւցազներգական նկարագրութիւններով, որտեղ գոյութիւն չունին ինքնաքննադատական անկողմնակալ արժեւորումներ:

«Յեղափոխական»  խմբակցութիւնները

Հայկական աղբիւրներու մէջ ընդհանրապէս՝ ոչ ստիպողաբար հայերէնով, նոյնիսկ «ակադեմական» ու «պատմագիտական» մակարդակի՝ յաճախակիօրէն նախակրթարանային զգացական տարողութիւն ունեցող վերելքներով կը նշուին միօրինակ ճվճուոցներ, ինչպիսիք՝

«մե՜ր հայկական լեռնաշխարհը» …

«մե՜ր պապենական ժառանգը» …

«մե՜ր «հերոսական» անցեալը» …

«մե՜ր կուսակցութիւնը», եւյլն, եւյլն:

Այս ոճով ալ կը կատարուին «յեղափոխական» խմբակցութիւններու պատմական ակնարկները, իբր թէ հայկական ստրկամտութիւնը փոխարինած են յեղափոխական ճրագով:

Հայկական «յեղափոխութեան» բուն ճրագակիրները եղան Ռուսական եւ Բրիտանական դիւանագիտութիւնները:

Այս իրողութիւնը անոնց որոնց հաշուոյն չի գար, չեն ընդունիր:

Անկեղծ ասած մինչեւ օրս հայու օտարամոլ եւ ստրկամիտ նկարագրի գոյատեւութիւնը ամուր փաստարկ է այս իրողութեան:

Բարեգործական  Ընկերակցութիւններ

1860թ. Առաջին բարեսիրական կառոյցը՝ «Բարեգործական Միութիւն», ծնունդ կ՛առնէ Կ. Պոլսոյ մէջ (այսօրուայ Իսթանպուլ), նպատակ ունենալով տարածաշրջանի (Կիլիկիոյ) հայութեան վերականգնումը: Բնականաբար մշակութային մակարդակի:

Ականաւոր դէմքերէն էին, Մ. Պէշիկթաշլեան, Յովսէփ Շիշմանեան – Ծերենց, Ն. Սվաճեան, Ս. Թագւորեան եւ բժ. Հ. Քադիպեան:

Պէշիկթաշլեան եւ Շիշմանեան Պոլսոյ մասոնական «Սէր» ժողովարանի անդամներ էին:

Նոյն ժամանակին, Մ. Նալբանդեան Ն. Սվաճեանի («Մեղու» հանդէսի խմբագիր) եւ Ս. Թագւորեանի հետ կեանքի կը կոչեն «Երիտասարդներու Ընկերութիւնը»:

Այս տարիներուն, մինչ Զէյթունի ապստամբութիւնը տեղի էր ունեցած (1862թ.), Ս. Թագւորեանի հաւաստմամբ մասոններու այս խմբակցութեան կողմէ Իտալիոյ մասոնական օթեւանի գլխաւոր դէմքերէն եւ Մարքսի բարեկամ Ճուսեփփէ Մացցինիի – Giuseppe Mazzini ներկայացուած հայցով Կ. Պոլսոյ մէջ յաւելեալ ժողովարաններ կարգելու նպատակներ կը յայտնուին, բոլորի ղեկավարման պատասխանատուութիւնը վստահելու Անգլիական օթեակին:

Այդպէս ալ կը կատարուի: Հայկական ֆրանկմասոնական օթեւաններ ակտիւ են մինչեւ 1920:

1870-1880թթ. Կը գործէն կարգ մը ընկերակցութիւններ.

«Արարատեան»՝ Վանի մէջ, «Դպրոցներու բարեկամներ» եւ «Արեւելքը»՝ Մշոյ մէջ, եւ «Ազգայնական կանայք»՝ Կարնոյ մէջ: Յետագային առաջին երեքի միութեամբ կեանքի կը կոչուի «Հայոց Միացեալ Ընկերակցութիւնը»: Բոլորն ալ ընկերային գործունէութիւն ծաւալող:

Յեղափոխական  խմբակցութիւններ

1872-1874թթ.: «Միութիւն ի փրկութիւն»՝ Վանի մէջ: Ըմբոստական շարժման առաջիններէն: Շուտով զանազան անհատականութիւններ կ՛առաջարկեն միանալ անոնց, սակայն հակաթրքական գործունէութիւններ ծաւալելու յենարանը կը նկատեն ռուսաց հպատակներ դառնալու անհրաժեշտութեան մէջ:

1878-1880թթ.: «Սեւ Խաչ»՝ Վանի մէջ: Թէեւ թրքական-քրտական կեղեքումներէն ժողովուրդի պաշտպանութեան կոչումը կ՛ունենան, սակայն «սեւ խաչ» որակումը կը վերաբերի «երդմնազանց» անդամներուն, որոնք անմիջապէս մահուան պէտք է դատապարտուին:

Մէկ խօսքով, «սեւ խաչ» անուանումը կը վերաբերի հայեր սպաննելուն:

1881-1883թթ.: «Պաշտպան Հայրենեաց»՝ Կարնոյ մէջ: Հիմնադիր՝ Խաչատուր Կերէկցեան եւ Կարապետ Նշկեան: Ղեկավար կազմին մէջ էին նաեւ՝ Յակոբ Իշղալացեան, Յովհաննէս Ասատուրեան, Ալեքսան Եթելիկեան, Եղիշէ Դուրսունեան: Գործունէութիւնը երկարատեւ չեղաւ:

Որոշ պատմագիրներու նկարագրութեամբ իբր «Պաշտպան Հայրենեաց»ը միացման մը արդիւնքն էր, «Գերագոյն Խորհուրդ» խմբակցութեան հետ, որ կը ղեկավարուէր բժ. Բագրատ Նաւասարդեանի կողմէ, իր կեդրոնատեղիէն՝ Թիֆլիս: Այս նկարագրականը կը մնայ անվաւեր:

«Պաշտպան Հայրենեաց» առաջին յեղափոխական այս կազմակերպութեան հիմնադիրէն Կերէկցեան դաւաճանաբար կը սպաննուի դաշնակցութիւն գործակալութեան կողմէ, պարզապէս որովհետեւ նա չէր հաւակնած անոնց ռուսական խմորումը:

Արամ Արամեան կոչեցեալի մը կողմէ կատարուած այս ահաբեկումը հիմնուած էր դաշնակներու օրուայ նշանաբանով՝ «ան որ մեզ հետ չէ, մեզի դէմ է»:

Տե՛ս    http://hpj.asj-oa.am/641/1/1964-2(292).pdf

«Խ. Կերեքցյանը և նրա .գաղափարական կողմնակիցներից շատերը, համաձայն չշինելով Նոր սաղմնավորված դաշնակցության տակտիկական գծին, տեռորին ու անժամանակ ընդվզումներին (թեպետ 1890 թ. իրենց էլ էր հրապուրել այդ խայծը), պայքար սկսեցին նրա դեմ, որն ավարտվեց մի ահավոր ողբերգությամբ. դաշնակցության տեղական կոմիտեի որոշմամբ 1891 թ. օգոստոսին Խ. Կերեքցյանը տեռորի ենթարկվեց»

Կարինի « Պաշտպան հայրենյաց» կազմակերպության պատմությունից

Ռ. Հովհաննիսյան, (1964) Էջ 298

Արմենական

1885-1921թթ.: Վան: Մկրտիչ Փորթուգալեանի «Հայկական կուսակցութիւն» կառոյցէն յետոյ իր աշակերտներուն կողմէ ծնունդ առած, եւ որոնց մէջ նաեւ «Սեւ Խաչ» կառոյցէն անդամներ:

Մկրտիչ եւ Գրիգոր Թերլեմեզեաններ, Ռուբէն Շատվորեան, ԳԷորգ Օտեան, Գրիգոր Աճէմեան, Մ. Պարուդճեան, Ղեւոնդ Խանճեան, Գրիգոր Պեոզիկեան եւ Գարեգին Մանուկեան:

Փորթուգալեանը, ըստ նկարագրութիւններու, Վանի մէջ իր գործունէութեան ընդդիմացող հայերու մատնութեամբ նոյն տարին աքսորուած է ի Ֆրանսա՝ հարաւային Մարսէյլ քաղաքը:

Այս եղելութիւնը կասկածելի է, որով Օսմանեան իշխանութեան համար պէտք պիտի ըլլար դիմել երկու տարբեր լուծումներուն՝ բանտարկութեան կամ մահապատժի:

Ինչո՞ւ աքսոր, ինչո՞ւ դէպի Ֆրանսա՝ ինքնին հարցադրումներ յառաջացնող պատճառներ են:

Այս կառոյցը «Պաշտպան Հայրենեաց»ի նման ծնունդ առնելով Արեւմտեան Հայաստանի ծոցը՝ կը գոյատեւէ մինչեւ Վանի հերոսամարտը, ու կը լուծուի դարձեալ ներհայկական բզքտումներու պատճառաւ: Գլխաւորաբար օտարածին նկրտումներու հետեւանքով:

ԱՐՄԵՆԱԿԱՆ անուանումը հիմնուած է Փորթուգալեանի «Արմենիա» թերթի օրինակով:

Վանի հերոսամարտէն ետք (1896թ.) կազմակերպութենէն վերապրած գործիչներ կը միանան «Վերակազմեալ Հնչակեաններուն», որոնցմով յետագային կը կազմուի «Հայ սահմանադրական-ռամկավար» կառոյցը:

Մինչեւ 1921 թուականը զանազան անուանումներով նորածին միութիւններու իբրեւ արդիւնք, այս անգամ կը կազմուի «Ռամկավար Ազատական» խմբակցութիւնը:

Հետեւաբար, տարածուն մեկնաբանութիւնը, ըստ որու Արմենականներէն ծննդաբերուեցան Ռամկավարները, մանաւանդ այս վերջիններու ամերիկեան հովերով ու մասոնական զինանշանով՝ առասպելական է:

Հնչակեան

Hunchakian

1887-1920թթ.: Ժընեւ: Հիմնադիրները ազնուական – aristocrate ընտանիքներու զաւակներ՝ Ռուսաստանի հայեր, որոնք ուղարկուած էին Եւրոպայ՝ Փարիզ, Զուիցերիա, ուսման համար, եւ որտեղ բնականաբար անգիտակցաբար կը թրծուին Եւրոպայի մէջ արդէն իսկ հասունացած Հրէից արմատներու ըմբոստական գաղափարներով, յատկապէս Մարքսիզմի:

Մարքսիզմը հայելին է համայնավարութեան: Մարքսը ինքնին ըլլալով մասոն, իր խռովարար գաղափարներու հեղինակը իսկութեան մէջ եղած է համայնավարութեան ռահվիրայ՝ Մովսէս (Մոշէ) Հէսս – Moses (Moshe) Hess (1812-1875), հրեայ փիլիսոփայ:

Սակայն բոլորի արմատը կու գայ 19րդ դարու կէսի Հեգելեան – Hegelian փիլիսոփայութենէն (1840թ.), որու պտուղները աճեցան Սիոնական ընկերվարութեան – Zionist socialism, Անիշխանական ընկերվարութեան – Anarchiste socialism եւ Մարքսիստական ընկերվարութեան – Marxist socialism, մէջ, գլխաւորաբար վերեւ նշուածներու կարգին, Միխայիլ Բակունինի եւ Ֆրիտրիխ Էնկելսի:

1880ական ժամանակաշրջանէն Ֆրանսայի մէջ կ՛արմատանայ Մարքսիզմը Ժիւլ Կէտի – Jules Guesde նախաձեռնութեամբ, որ քննադատական էր հանրապետական վարչակարգի գաղափարի հանդէպ, հետեւաբար յեղափոխական ընկերվարութեանsocialisme révolutionnaire ջատագով էր: Այս հոսանքը հետզհետէ համայնավարական գունաւորում կը ստանայ:

ԱՒԵԼԻ ՃԻՇՏ, ՀԱՄԱՅՆԱՎԱՐԱԿԱՆ ԾԱԾԿՈՅԹԸ ԿԸ ՀԱՆՈՒԻ:

Ասոր հակառակ Ժան Ժորէս – Jean Jaurès աւելի բարեկարգիչ ընկերվարական socialisme réformiste շարժման քարոզիչ էր:

Հնչակ – դաշնակ խմբակցութիւնները առաջին հոսանքի համակիրներ էին, որ եւս տարածուն էր ռուսական ընբոստական շարժումներու մէջ:

Անոնք հետամուտ էին socialisme révolutionnaire, «ընկերվարական» – համայնավարական գաղափարախօսութիւնը պատշաճեցնելու օսմանեան կայսրութեան հայկական նահանգներու մէջ:

Խորքին մէջ, կարկտանային հագուստներ պիտի ներածէին օսմանեան կայսրութեան հայկական նահանգներու մէջ:

Հնչակեան խմբակցութեան կազմաւորման ոգեւորող ազդակը կ՛ըսուի թէ Փորթուգալեանը եղած ըլլայ, իր «Հայաստան» (Արմենիա) լրագրով՝ Մարսէյլ, որ ներշնչման աղբիւր կը հանդիսանայ զայն ընթերցող Ռուսաստանէն հաստատուած հայ երիտասարդներու համար:

Սակայն միաւորուած կազմակերպական կառոյց մը ստեղծելու գաղափարին ըստ երեւոյթին կ՛ընդդիմանայ Փորթուգալեան, որու հետեւանքով Աւետիս Նազարբեկեան՝ Փորթուգալեանի «Հայաստան»ի յեղափոխական յօդուածագիրը իր նշանածին (Մարօ Վարդանեան) հետ Փարիզէն կը մեկնի Ժընեւ (1886թ.), որտեղ կը միանան Ռուսաստատնէն չորս այլ երիտասարդներու հետ: Բոլորն ալ 20ական տարիքի ջահելներ:

Այստեղ եւս, հարցականի տակ առնուելիք իրողութիւն կայ:

Եթէ Փորթուգալեան կը նկարագրուի ըլլալ՝

– «հայկական յեղափոխութեան յառաջապահ դրօշակիրի պատուանդան»…,

– «Մ. Փորթուգալեանի դերն ու նշանակութիւնը հայ երիտասարդութեան յեղափոխական զարթօնքին ոգեւորման մէջ»…,

– «ազգային-ազատագրական պայքարի իր գաղափարները աւելի յանդուգն կերպով տարածելու ասպարէզը»…,

– «ոտքի հանեց Վանի երիտասարդութիւնը»…,

– «հիմնեց «Արմենիա» թերթը եւ ամբողջական նուիրումով փարեցաւ անոր միջոցաւ հայկական յեղափոխութեան գաղափարական կրակը բոլորին հասցնելու աշխատանքին»…,

– «Մինչեւ 1921ի իր մահը, Փորթուգալեան հաւատարիմ մնաց հայ ազգային-ազատագրական պայքարի կրակը ամբողջ աշխարհի հայութեան հասցնելու առաքելութեան»…։

http://www.azator.gr/yushatetr/4217–1848-1921-

Ինչո՞ւ նոյն Փորթուգալեանը ընդդիմացաւ երիտասարդներու առաջարկին՝ միակամ կառոյցի կազմաւորման համար:

Ուստի անտեսուած երիտասարդներ՝ Գաբրիէլ Կաֆեան, Ռուբէն Կարապետեան (Խանազատ), Նիքոլայ Մատինեան եւ Մկրտիչ Մանուչարեան, որ շատ չանցած կը լքէ, ու զինգ կը փոխարինէ Գէորգ Ղարաթեան Ֆրանսայի հարաւէն՝ կը կազմէն Հնչակեան խմբակցութիւնը:

Ասոնցմէ որեւէ մէկը Արեւմտեան Հայաստան ոտք չէ դրած:

Ուշադրութեան արժանի է հետեւեալ վկայութիւնը:

«1887 թ. Ժնևում հեղափոխական երիտասարդների նպատակադրումը շատ լուրջ ու հայրենապաշտական էր, բայց և չափազանց ռոմանտիկ՝ «Արևմտահայաստանի ազատագրությունն այդ գիշեր այնքա՜ն մոտ էր թվում»: Բայց ահա առաջին իսկ քայլերը դեմ են առնում իրականության պատնեշին. Մարսելի «Արմենիա» լրագրի խմբագիր Մկրտիչ Փորթուգալյանը ոչ միայն չի խրախուսում, այլև հորդորում է հետ կանգնել խելահեղ ծրագրերից… Ու ծագում է հարցը՝ որտեղի՞ց կարելի է կազմակերպել ու ղեկավարել ազատագրական շարժումը: Ռուբեն Կարապետյանը (Խանազատ) չի հավատում Ժնևից Հայաստանում հեղափոխություն անելու գաղափարին և, ի վերջո, դուրս է գալիս շարքերից, մեկնում Պոլիս և այնտեղ վերջնականապես համոզվում, որ դա հնարավոր չէ. «Ժնևում ծրագրել էին փրկել Արևմտահայաստանն ու արևմտահայությանը, բայց ո՛չ մեկի, ո՛չ էլ մյուսի մասին գաղափար չէին ունեցել: Որտեղի՞ց ունենային, չէի՛ն եղել, չէի՛ն տեսել»: Ի դեպ, Քրիստափոր Միքայելյանն ու Սիմոն Զավարյանն էլ Թիֆլիսից էին ուզում հեղափոխություն անել, բայց իրե՛նց կուսակցությունն ստեղծելով»:

www.grakantert.am/քսան-հազարների-վերափոխվող

Երեք երիտասարդներով կոմիտէ մը կը կազմուի, որպէսզի կառոյցի ծրագիրը նախապատրաստուի: Նազարբեկեան, Վարդանեան (Նազարբեկեանի նշանածը), եւ Հարաճեան: Այդպիսին կը կատարուի, եւ որու ներշնչման գլխաւոր աղբիւրները կը հանդիսանան ռուս յեղափոխականներ, որոնք եւս կը գտնուէին Ժընեւ՝ ԿէորԿի Բլեխանով – Gueorgui Plekhanov, եւ Վէրա Զասսուլիչ – Véra Zassoulitch, եւյլն: երկուքն ալ ռուսական ազնուական – aristocrate ըմբոստական գաղափարապաշտներ. անիշխանական – anarchiste, ոչնչական – nihiliste, ապա Մարքսիստ – Marxiste.

Հնչակ – դաշնակ զոյգը նոյն հոսանքներու ընդօրինակողները եղած են:

Ի դէպ, այս առումով, հնչակ-դաշնակ եղբայրները ակտիւ մասնակցութիւն ունեցած են «Ընկերվար Միջազգայնական» կոչուած կառոյցի աշխատանքներուն, ինքնին ըլլալով նաեւ մասոնականութեան ճիւղաւորում մը:

1887ին հնչակները լոյս կ՛ընծայեն իրենց օրկանը՝ «Մշակ», որու ոգեշնչման աղբիւրը մի անգամ ընդ միշտ կը մնայ ռուսական:

Այստեղ եւս յստակ է հայկական ո՛չ մէկ ինքնուրոյն մտայղացման գոյացութեան:

Յատկանշական է հնչակներու յետագային ունեցած գործունէութեանց ծաւալը սկսած Կ.Պոլսէն մինչեւ Արեւմտեան Հայաստանի տարածքը՝ ժողովրդային զանգուածը հրահրելու ըմբոստութեան, որոնց գլխաւորը մէկ կողմէն Գում Գաբուի բողոքի հաւաքն էր (1890թ.), միւսը Սասնոյ ապստամբութեան գրգռումը (1894թ.), առաջնորդութեամբ Մուրատի (Համբարցում Պօյաճեան) եւ Միհրան Տամատեանի, ապա Պապ Ալիի ցոյցը (1896թ.),

Բոլորն ալ աղիտալի հետեւանք ունեցան ի վնաս հայկական բնակչութեան:

Իրենց գործունէութեան դաշտը կը ներբակէր նոյնիսկ՝ Ռուսաստանէ զատ, Ռումանիա, Պուլկարիա, Անգլիա, Ամերիկա, Պարսկաստան, Եգիպտոս, եւյլն:

Եւս յիշատակութեան արժանի է հնչակներու «տեռորիստական» գործունէութեանց ալիքները, որոնց լիիրաւ ընդօրինակութիւնը իր կատարումը գտաւ դաշնակներու կողմէ:

Այս դաշնակները մինչ օրս կը շարունակեն ընդօրինակութիւններով, նմանակումներով եւ մրցակցային ոճով աշխատանք տանիլ իրենց գոյութեան ապահովման գնով: Նոյնիսկ «ՅԵՂԱՓՈԽԱԿԱՆ» անուանումը գողացուած է Հնչակեաններէն, վասն որոյ հնչակները իրենք զիրենք կը կոչէին Հնչակեան Յեղափոխական Կուսակցութիւն (1890թ.):

Հնչակեան կազմակերպութեան կը վերագրուի նաեւ Թալէաթ Պէյի (փաշա) սպանութեան որոշումը ԱՌԱՋԻՆ ԱՆԳԱՄ՝ իրենց 7րդ պատգամաւորական ժողովին ընդունած որոշմամբ, որ տեղի ունեցաւ Գոնսդանցա (Ռումանիա), օգոստոս 1913թ.:

Այնպէս որ, դաշնակներու նախաձեռնութեամբ Նեմեսիս թատերախաղը արդէն իսկ իր ակունքները ունէր հնչակներու մտայղացման մէջ, եւ որ իւրացուեցաւ դաշնակներու կողմէ:

Թալէաթի սպանութիւնը պիտի կատարուէր Թուրքիոյ ծոցին մէջ՝ Կ.Պոլիս, հիմք ունենալով Կիլիկիոյ կոտորածները՝ աւելի ճանչցուած որպէս Ատանայի ջարդերը: Եւ գործողութեան կատարման համար ուղարկուած խումբը ձերբակալուելով չիրականացաւ:

Խումբի անդամներէն էին, Յակոբ Ղազարեան, Գաբրիէլ Քէշիշեան, Սմբատ Վարդան եւ Ռուբէն (անշուշտ ոչ դաշնակ լակոտ Տէր Մինասեանը):

Դաշնակները այդ ժամանակ տակաւին Իթթիհատականներուն հետ ճերմակ ձեռնոցներով մէկզմէկ կը սեղմէին:

Սակայն հնչակներն ալ իրենց կարգին յոյսեր կը դնէին Իթթիհատականներու ընդդիմադիր՝ Իիթիլաֆականներուն վրայ:

Թալէաթը միակ թիրախը չէր, այլ նպատակադրուած էին կառավարութեան այլ անդամներ:

Հնչակեանները կը պառակտուին, նորանոր անուանումներով հանդէս գալով, նաեւ իրարամէջ սպանութիւններ կ՛ապրին, ճիշտ դաշնակներու նման, նոյնիսկ հնչակ – դաշնակ զինեալ հակամարտութիւններու, զորս տեղի ունեցան դեռ 1958-59 թուերուն եւս, Լիբանանի առաջին քաղաքացիական կռիւներուն, ուր երկու հակադիր խմբակցութիւնները Լիբանանեան հակամարտող ուժերու կողքին «եղբայրասպան» սաստիկ բախումներ ունեցան, որոնց վերքերը մինչեւ 70ականներուն ծագած քաղաքացիական Կռիւներու ժամանակ թողած էր իր հետեւանքները:

Հնչակներու շրջանը՝ Հաճըն, իսկ դաշնակներու շրջանը՝ Պուրճ Համմուտ (կամուրջով մը բաժանուած մէկը միւսէն) կ՛ապրէին թշնամացած, բաժանուած ընտանիքներ այդ օրերէն: Եւ կուսակցական, մարզական բուռն լարուածութիւններ մշտակայ վիճակներ էին:

Այսօր երկու խմբակցութիւնները դարձեալ հակառակ դիրքերու վրայ կը գտնուին Լիբանանեան քաղաքական տագնապին ազդող հակադիր կուսակցութիւններու եւ կազմակերպութիւններու մէջ:

Հայ Դաւաճանական Դաշնակցութիւն – ՀՅԴ

Armenian Traitorous Federation – ARF

1890-1920թթ.: Ծնունդ առած Ռուսական կայսրութեան քթին տակ՝ Թիֆլիս այսօրուայ Թպիլիսի, հայակործան այս խմբաւորումը մինչ օրս միւսներուն նման հանդէս կու գայ կուսակցութիւն մակդիրով:

Գոյատեւումը ապահովուած է միջազգային թաքուն կազմակերպութեանց գործակատարը հանդիսանալուն շնորհիւ:

Բայց ի՞նչ «կուսակցութիւն»

Ո՞ր երկրի կամ պետութեան քթին տակ կազմուած եւ ի վերջոյ օրինականօրէն ճանչցուած «կուսակցութիւն» ???

Որո՞նք ճանչցած են ասոնց իբրեւ «կուսակցութիւն» ???

Այս խմբակցութեան մէջ գաղափարախօսական իմաստով գոյութիւն ունի, ամէն բանէ առաջ հիմք ունենալով մարքսիզմն ու համայնավարութիւնը, միեւնոյն ժամանակ ռուսական եւ հակադիր՝ եւրոպական կայսերական մտածողութեան թթխմորը:

Այս խմբակցութիւնը իր գոյացած օրուընէ իսկ, իր գործունէութեամբ արտացոլած է ԵՐԿՈՒ ՀԱԿԱԴԻՐ ուժերու նպատակասլացութիւնը:

Մինչեւ անգամ, այդ ՀԱԿԱԴԻՐ ուժերուն ծառայելու գործակալական – լրտեսական ոճը: Եղած են իսկական ԾԱՌԱՆԵՐ՝ ԲՈԼՈՐԻՆ:

Արեւմտեան որոշ ռազմագիտական ուսումնասիրութեանց հիմնարկներ խմբակցութեան ծնունդը կը վերագրեն անգլիացի մէկը միւսին յաջորդող այդ օրերու վարչապետներ՝ Ուիլիամ Կլատսդոնի – William Gladstone եւ Լորտ Սալիզպըրիի – Lord Salisbury հովանաւորութեան: Սակայն այս վարկածը հարիւր առ հարիւր հաւատալի չէ:

Անոնք հիմնուած են այն իրողութիւններէն, որ անգլիական ժամանակուայ դիւանագիտական եռուզեռը լծուած էր ռուսական կայսերական ծաւալման դիմադրելու, որու պատճառաւ հայկական նահանգներու մէջ «բարեգործումներ» իրականացնելու համար ռուսաց նման դիւանագիտական դիմակային «արշաւանքներ» կը մղէին:

Հայկական կողմը իր «յեղափոխաշունչ» մոմերը չէր գիտեր որու ջահերով վարել:

Որո՞նք են այս խմբաւորման առաջնորդող դէմքերը: Քիչ տեղեկութիւններ կան անոնց մասին: Իմացած ենք, եւ որու մասին իրենք երբեւէ չեն անդրադառնար, այն է, որ ռուսական հակաձարական Narodnaya Volya «յեղափոխական» գաղտնի գործակալութեան անդամ՝ այծմօրուք Ք. Միքայէլեանը ե՛ւս հրէից արմատներ ունէր:

Ի դէպ, Narodnaya Volya ողողուած էր հրեաներով, որոնց շնորհիւ իրականացուցին Ալեքսանտր Բ. Ձարի ահաբեկումը (1881թ.):

Եթէ իրենց գաղափարին հակառակ որեւէ գործիչ Ք. Միքայէլեանի պէս ըլլար հրեայ, դաշնակ տպարաններէն առաւօտ-կէսօր-իրիկուն թուղթ ու թանաք պիտի թափուէր անոր հրէութիւնը պախարակելու:

Ինչ կը վերաբերի միւս այծմօրուք ռուսօֆիլ-մարքսիստ «մոհիկան Ռոստոմին», այն, որ Պաքուի 6,000 հայոց սպանդին պատճառ հանդիսացաւ իր «ղեկավարած» «պոլշեւիկ-դաշնակցական» ապիկար ռազմավարութեան պատճառաւ՝ ընդդէմ «իթթիհատ-մուսաւաթ համաթրքական նկրտումներուն» … (1918թ.):

Նկատի առէ՛ք, դաշնակ անճարակ ու անպատուաբեր հետեւեալ նկարագրականը.

«Նման պայմաններու մէջ եւ յատկապէս Ռոստոմի ու Շահումեանի միջեւ գոյացած համախոհութեամբ՝ Պաքուի հայ, ռուս եւ վրացի զինուորականութիւնը, պոլշեւիկ-դաշնակցական աննախադէպ համագործակցութիւն մը հաստատելով, ամբողջ թափով պայքարի դաշտ իջան դիմագրաւելու համար թրքական յարձակողականը։
Պաքուի հերոսամարտը տեւեց Յունիսէն մինչեւ Սեպտեմբեր՝ արձանագրելով յաղթանակի անմոռանալի պահեր եւ պատմութեան յանձնելով ազգային մեր ինքնավստահութիւնն ու հպարտութիւնը վարարող ռազմական նուաճումներ։
Ռոստոմի կողքին Պաքու փութացած էին ֆետայական սերունդին մեծանուն հերոսները, որոնք Սարդարապատեան հերոսամարտներու իրենց յաղթական նուաճումներէն խանդավառ, հաւաքուած էին Պաքու՝ նորաստեղծ Հայաստանի Հանրապետութեան թիկունքը վնասազերծելու նպատակով։
Անհաւասար ուժերով կռուի պայմաններուն մէջ մղուեցաւ Պաքուի հերոսամարտը, որ մինչեւ
Սեպտեմբեր 14 կրցաւ դիմադրել թրքական գրոհներուն։ Պաքուի դիմադրութիւնը ծանր հարուած ստացաւ, երբ Լենինի ցուցմունքով պոլշեւիկեան ուժերը Պաքուն պարպելու հրահանգ մտացան եւ նաւ բարձրանալով հեռացան քաղաքէն, իրենց հետ տանելով մեծաքանակ ռազմամթերք եւ ոսկի…
Դաշնակցութիւնը մինչեւ Սեպտեմբեր 14 առանձինն ղեկավարեց Պաքուի հերոսական դիմադրութիւնը թրքական բանակին դէմ եւ քաղաքէն հեռացաւ միայն այն ատեն, երբ
Պարսկաստանէն օգնութեան հասած Դաշնակից զօրքի հրամանատարութիւնը որոշեց Պաքուն յանձնել թուրքերուն։
Սեպտեմբեր 14էն 15ի լոյս գիշերն իսկ, հայկական դիմադրութեան ուժերու հեռանալով անպաշտպան մնացած Պաքուին տիրանալով, Նուրի փաշայի թրքական զօրքն ու մուսաւաթական թաթարները անմիջապէս լծուեցան քաղաքի անզէն հայ բնակչութեան համատարած ջարդին։ Օրեր տեւած ջարդին, քանդումին ու թալանին զոհ գացին շուրջ 6 հազար հայեր»։

Ահաւասիկ ասոնց դիւցազներգութիւնները:

Հիմա հարցադրումներ.

«պոլշեւիկ-դաշնակցական համագործակցութիւն» ???

«Ռոստոմի կողքին Պաքու փութացած» ո՞ր «հերոսները, որոնք Սարդարապատեան հերոսամարտներու իրենց յաղթական նուաճումներէն խանդավառ, հաւաքուած էին» … ???

Այն անօթի-ծառաւ սատկած հերոսնե՞րը, որոնք ո՛չ ուտելիք ունէին, ո՛չ կարգին հագուելիք (տարազ) … ճիշտ ինչպէս Լիբանանի քաղաքացիական կռիւներու օրերուն, հայկական շրջանի «պահակները-զինեալները» ամէն օր «2 հատ պէքմեզի սանդուիչ» կը ստանային «կեդրոնէն» բերուած … ???: [«պէքմեզ» (թրք.)=թանձրացուած շաքար ջուր]:

«Սեպտեմբեր 14ին» ռուսները քաշուեցան, իսկ դաշնակ վախկոտներու հրոսակախումբը ինչո՞ւ քաշուեցաւ … ???

Եւ ո՞վ ըսաւ որ «Պաքուն Հայաստանի թիկունքն է» ???:

Սիոնական ո՞ր ծրագիրներու համար «Պաքուի հերոսամարտ» ստեղծեցիք ձեզ համար: Ի սէր «Պաքուի նաւթահորերուն» ???

Եթէ Պաքուի մէջ «215,000 հայեր» կային, ինչո՞ւ «Պարսկաստանէն օգնութեան հասած Դաշնակից զօրքի հրամանատարութիւնը որոշեց Պաքուն յանձնել թուրքերուն» … ???

Բայց յստակ է այն, որ «փլուզման սեմին» կամ «մահամերձ» կամ «վերջին գալարումն ու շնչառութիւնը» ապրող թրքաց զօրքերուն դէմ դնելու ոռ պէտք էր:

Անդրանիկ մնացած էր առանձին՝ նոյն «թուրք-մուսաւաթականներու» դէմ ճակատամարտեր մղելու … :

«1918 թ. 1 սեպտեմբեր – Մի քանի հրամանատարներ իրենց ենթակաների հետ լքում են Հայկական հատուկ հարվածային գունդը և ուղղություն են վերցնում դեպի Դարալագյազ՝ Հայաստանի Հանրապետության սահմանը։ Անդրանիկի տրամադրության տակ 4 հազար զինվորից մնում են 1300-ը։

«1918 թ. 4 սեպտեմբեր – Անդրանիկի նախաձեռնությամբ Սիսիանի շրջանի բնակչության ներկայացուցիչների հավաք է կազմակերպվում։ Որոշվում է գունդը թողնել շրջանում և պաշտպանություն կազմակերպել թուրքական սպառնալիքից։

«1918 թ. 17-25 սեպտեմբեր – Սիսիանի բնակչությունը Անդրանիկի գլխավորությամբ պատրաստվում է թուրքական զորքի դիմադրությանը։

«1918 թ. 28 սեպտեմբեր – Մուսաֆաթական ռազմական ուժերի հարձակումը Գորիսի շրջանի վրա։ Անդրանիկն իր գնդով շտապում է օգնության։ Ճանապարհին, Աղուդի ու Վաղուդի գյուղերի մերձակայքում նորից տեղի է ունենում զինված ընդհարում տեղի բնակչության հետ»։

http://armenlur.do.am/publ/azatamart/fidayakan/zoravar_andranik/28-1-0-178

Դաշնակ պարագլուխներն ալ հնչակներու նման ազնուական – aristocrate դասին պատկանողներ ըլլալով, Հայաստանի ծոցէն հեռու, դարձեալ տոգորուած են օտար խառնշտկուած շարժումներու հովերով, որոնց արմատները հաստատուած են թաքուն կազմակերպութիւններու հողի վրայ:

Ներհայկական կեանքի մէջ Հայ Մասոնական Գործակալութեան – (ՀՅԴ) գոյութեան ապահովման հիմնական ուղին ամբոխավարութիւնն է:

Միջոցնե՞րը.

Սպառնութիւն, մոլեռանդութիւն, նենգաշորթութիւն, խեղաթիւրութիւն, փաստանենգութիւն, դիմաշրջութիւն, ահաբեկութիւն, ահաբեկչութիւն, ուղեղալուացում, ստորնացում, եւյլն:

Այս բոլորը բնականաբար հայերու կամ ոչ հայերու դէմ:

Սկզբնական ժամանակաշրջանէն ԱՆԿԱԽՈՒԹԻՒՆ բառը անգամ գոյութիւն չունէր իրենց ծրագրին մէջ: Այդպիսին եւս սեփականացուեցաւ Արեւմտեան Հայաստանի այդ օրերու Անդրանիկի գլխաւորութեամբ Ազգային Խորհուրդի շնորհիւ, որ յետագային արմատացաւ Փարիզի «խաղաղութեան վեհաժողովին» ներկայացող Արեւմտեան Հայաստանի հայերու ներկայացուցչութեան իբրեւ արդիւնք (1919թ.):

Դաշնակները գողացան նաեւ այդ «ազատ անկախ միացեալ Հայաստան» նշանաբանը:

Ձարական Ռուսաստանի մէջ ծնած ռուս «յեղափոխականներու» կողքին 160 ազգութիւններու մէջ միայն դաշնակներն ու սիոնիստ հրեաները կայսրութեան տապալման հետամտեցան, որու արդիւնքը եղաւ մեծ դաս, կայսերական գործակալական խողովակներով հայ-թաթարական (ազերի) ընդհարումներու գրգռումները (1905-1906թթ.):

Հայկական կարճամտութիւնը պիտի նկարագրէ այլապէս, իբր «Բաքվի նավթարդյունաբերության մէջ» «հայ եվ թաթար բանվորների հակամարտություն» …:

Յետոյ նոյն թաթարներու հետ համագործակցեցան ընդդէմ «պոլշէվիզմին» (1922թ.):

Այդ ժամանակէն խմբակցութիւնը կը կտրատուի երկու կարեւոր ճիւղերու՝ աջակողմեան – ձախակողմեան (1905-1908թթ.): Հակառակ արդէն իսկ գոյութիւն ունեցած հակամէտ գաղափարականներու եւ հոսանքներու:

Վիեննա կայացած չորրորդ ընդհ. Ժողովին (1907թ.) ընկերվարական-յեղափոխական ծրագրի հիմամբ կը նպատակադրուի տապալել ձարական եւ օսմանեան կայսրութիւնները:

ԼԻԻՐԱՒ ՍԻՈՆԱԿԱՆ ԾՐԱԳԻՐ:

Տակաւին աւելին.

1914թ. Յուլիս-օգոստոս ամիսներուն դաշնակներու Կարնոյ մէջ կատարած 8րդ ընդհ. Ժողովին որոշում կը կայացուի՝ ուր շեշտ կը դրուի յարգելու օսմանական Թուրքիոյ հանդէպ հայերու քաղաքացիական պարտաւորութիւնները … այսինքն մնալ անկողմնակալ՝ համաձայն այն սկզբունքին, որն է՝ «milleti sadika»:

Այս որոշումը իբրեւ թէ նախազգուշական քայլ մըն էր առնուած դաշնակ մարգարէներու հեռատեսութեան շնորհիւ, դեռ 7րդ ընդհ. Ժողովէն.

«Խնդրոյ առարկայ որոշումը իրողութեան մէջ առնուած էր Հ.Յ.Դ. 7րդ Ընդհանուր Ժողովին, որ Հ.Յ.Դ. պատմական Ընդհանուր Ժողովներու շարքին ամէնէն կարճատեւը եղաւ, գումարուեցաւ դարձեալ Կարնոյ մէջ եւ բացուեցաւ 17 Օգոստոս 1913ին ու տեւեց միայն մէկ շաբաթ։ Պատճառը միջազգային տագնապալի կացութիւնն էր, որ առաջացած էր մօտալուտ մեծ պատերազմի մը հաւանականութեան հետեւանքով … »:

Այսինքն սիոնական ծրագրաց կամակատար «դաշնակցութիւն» դաւաճանութիւնը տեղեկացուած էր «մօտալուտ» համաշխարհային պատերազմի հրահրումէն՝ … 1913-էն ???

1920ականներուն սկսան քիւրտերու ոռը համբուրել թէ՛ արիականութեան ցեղապաշտական մոլորուածութեամբ, թէ՛ անհարկի «յեղափոխական» մոլուցքով: Ըստ սովորութեան:

Տե՛ս քրտական Հոյպուն կազմակերպութեան պատասխանատու անձանց հետ կազմուած կոմիտէի անդամ Վահան Փափազեանի պատկերը:

HOYBOUN - TASHNAG

Բ. Աշխարհամարտին այս անգամ նոյն արիականութեան ցեղապաշտական մոլորուածութեամբ ստրկացան ի նպաստ Նացի Գերմանիոյ՝ Դրօ կոչեցեալ «տխրահռչակ» դիմագծի ղեկավարութեամբ: Մինչդեռ 1918ականներուն Վրաց նոյն դիրքորոշումները պախարակեցին …

«Իր կողքին ունենալով Անդրկովկասով մէկ ցրուած թաթար-թուրք բնակչութիւնը եւ վայելելով Գերմանիոյ մերձենալու ուղին ընտրած վրացիներու համակրանքը, չըսելու համար աջակցութիւնը» …

http://www.azator.gr/yushatetr/10705-15–1918——–

Այս փէրուշան , զավալլը – misérable խմբագրական, յօդուածագրական ու «կուսակցական» ամբոխավարութիւնը եղած են ու կը շարունակեն մնալ հայկական աշխարհի թարախը:

Դաշնակ խմբակցութիւնը ամբողջ դաւաճանական / գործակալական ժամանակաշրջանը փրկուած կը համարէ առնուազն մէկ թատերական արարով՝   Նեմեսիս  (1919 – 1922թթ.):

Նեմեսիս

Nemesis

Ահաւասիկ մի անգամ ընդ միշտ հայկական յատկանշականութիւն չհամակող խորհրդանիշ:

Ի՞նչ կապակցութիւն ունի հունական չաստուածութիւնը հայկական վրէժխնդրութեան հետ:

Ասիկա օղակային առումով յարատեւաբար կը փաստէ հայկական օտարամոլութիւնը, աւելի ճիշտ՝ օտարալիզութիւնը, որ ժառանգուած է նոյնիսկ Տիգրան Մեծի օրերէն, որով որակուած էին իբրեւ «յունաց սիրողներ» – «philhellenes», «helleness », յետոյ հռովմէացուոց «ընկեր եւ դաշնակից» – «amicus et socius», իսկ յետագային թրքաց «հաւատարիմ միլլեթ» – «milleti sadika» . . . եւ այսպէս շարունակաբար մինչեւ օրս արաբներու կողմէ համարուած՝ «մեր հայ եղբայրները» – «إخواننا الأرمن»:

Նեմեսիսի գործողութիւններու վերաբերեալ հազուագիւտ են նկարագրութիւնները: Ի՞նչպէս տեղի ունեցան հրացանաձգութիւնները: Հակասական պատմագրութիւններ կան:

Օրինակ, Թալէաթ փաշայի զգետնումը նշուած է կատարուած ըլլալ ծոծրակէն (ետեւէն): Այդպէս ալ ներկայացուած է Հանրի Վէրնոյի – Henri Verneuil ՄԱՅՐԻԿ շարժանկարով: Այլ աղբիւրներ կը նշեն ուրիշ կերպ:

Նոյնինքն Թէհլիրեան – առանց ճշգրտութեան – գրած է «գլխէն կրակելու մասին»՝ իր գրքով: «Գլխէն» ???  ո՞ր կողմէն ???.

Որոշ հեղինակութիւններ կը գրեն Թէհլիրեանի փախուստի չդիմելը: Ուրիշներ նկարագրած են հակառակը՝ «վազում էր դեպի ներքեվ», որով «անցորդներու միջոցաւ շրջապատվելով» հարուածներ կը ստանայ:

Մնացած գործողութիւններէն հազիւ մէկ-երկուքի նկարագրութիւնները նշուած են «քունքէն», եւ «գլուխէն» կրակուած ըլլալ:

Նեմեսիսի առումով՝ այսինքն գործողութեան մտայղացման գաղափարի վերաբերեալ նոյնիսկ տարակարծութիւններ կան հեղինակաւորութեան վերագրման մարմաչով:

Կը նշուին Շահան Նաթալիի (Յակոբ Տէր Յակոբեան) գլխաւորած գաղափարականութեան մասին: Սակայն դաշնակ խմբակի մասոնական վերին մարմիններուն չհամընկնիր նման բացայայտումներ, այլ կը շարունակեն իրենց միօրինակ հանկերգները:

Այսինքն անոնց հաւաստումով, Նեմեսիսը զուտ «կուսակցական» մտածողութիւն էր, չգիտեմ ինչիս ընդհանուր ժողովի որոշման իբրեւ արդիւնք … որ իբր մնացած է «գաղտնի»՝ առանց ստուգիւ արձանագրութեանց …:

Նեմեսիսի աւարտը կը պսակադրուի ի վերջոյ հայ-վրացի-ազերի համագործակցութեամբ, երբ դաշնակ գործակալութեան նոր լօզունգը կ՛ըլլայ «պոլշէվիզմի» դէմ պայքարը՝ «վտարանդի կառավարութիւններ» խաբկանքի տակ (1922թ.):

Ընկերվարական, պոլշէվիկեան հողերու վրայ, եւ նոյն գաղափարախօսութեամբ ծնունդ առած դաշնակ խմբաւորումը առաջին իսկ օրերէն չզլացաւ ռուսական Narodnaya Volya (1878-1883թթ.) գործակալութեան համակրութեամբ եւ ընդօրինակութեամբ անիշխանական – anarchiste ակտեր հրահրել նոյն ռուսական հողին վրայ, իսկ հիմա «պոլշէվիզմը» կը դառնայ իրենց համար թիրախ՝ հայասպան վրացիներու եւ ազերիներու կողքին:

Դաշնակ խմբակցութեան դաւադրական – complotist  ուղեգիծը միշտ բացայայտուած է հանգրուան առ հանգրուան:

Ահաւասիկ մէկ քանիները.

1918թ. Յունիս 4, դաշնակ խմբակցութեան պետական գլուխներ կը ստորագրեն «Պաթումի պայմանագիրը»:

Դաշնակ խմբակային իշխանութիւնը առաջինը եղաւ պետական պարակտում ապրող օսմանեան կայսրութեան առջեւ ծունկի գալու «հաշտութեան եւ բարեկամութեան» այդ պայմանագրով:

Իրենց դիւցազնավէպերու մէջ դաշնակ դիւցազներգակներ չեն յիշեր այն, որ չորս ամիսներէ աւելի իշխանութեան պատուիրակները Թուրքիոյ մէջ Թալէաթներու, Էնվերներու յետոյքները կը պագնէին հող մուրալով՝ «Պաթումի պայմանագրութեան» Հայաստանի տասնեակ հազար մը հաշուող սահմանները քիչ մը ուռեցնելու:

Այդ ժամանակ էր, որ Ա. Ահարոնեան եւ Ա. Խատիսեանի նմանները Անդրանիկի դէմ թուրքերու ներկայացուցած բողոքը հեռագրով կը փոխանցեն Հայաստանի իրենց իշխանակիցներուն, որպէսզի վէրջ տայ զինուորական գործողութիւններուն:

Դաշնակ շաքալ յօդուածագիրներ ամէնայն սնապարծութեամբ կը գրեն ստաբանելով, որ «Պաթումի պայմանագրութիւնը» «չիրականացաւ», քանզի «Հայաստանի սահմանները դարձան 50,000 քռ.քմ., եւ Սեւրով Հայաստան պիտի ունենար դէպի ծով ելք»:

Բայց չեն յիշատակեր «Ալեքսանդրապոլի պայմանագիրը» 1920թ. Դեկտեմբեր 2, որով դարձեալ Թուրքի առաջ ծնկաչոք եղած, նոյն դաշնակները Ս. Վրացեանի վարչապետութեամբ թքնելով Սեւրի դաշնագրին վրայ, տասնեակ հազարներու ??? հողատարածքը դարձեալ իջեցուցին մէկ տասնեակի, երկիրը դարձնելով վասալական դրութեան, ի նպաստ Թուրքիոյ:

Անձնատուութեան «պայմանագրութիւնը» կը ստորագրուի պաշտօնազուրկ վարչապետ Ա. Խատիսեանի կողմէ, իսկ մի քանի ժամերու տարբերութեամբ միւս ռուսօֆիլ պաշտօնավար՝ վարչապետ Ս. Վրացեան իր կարգին անձնատուութեան բանակցութիւններ կը վարէր պոլշէվիկներու հետ:

Սիմոն Վրացեանի գրութիւնը -Simon-Vratsyan-on-negotiations-with-Turkey

Այս նոյն Վրացեան լակոտութիւնը, որ մինչ ազատօրէն շրջագայելու շնորհքներ կը վայելէր Սովետական հաստատուած կարգերու ներքոյ, հակառակ իր եւ նախկին կառավարութեան բազում աշխատակիցներու ձեռբակալութեան, ի շարս որոնց, առաջին վարչապետ Յովհաննէս Քաջազնունի, հազիւ երկուքուկէս ամիս անց, այս անգամ հրահրեց ստից «ապստամբութիւն» մը՝ «փետրուարեան» կոչուած, որու տակից դուրս գալու համար աղերսագրային ընկճուածութեամբ թրքաց իշխանութենէն ներխուժում պաղատեցաւ ընդդէմ պոլշէւիկեան ուժերուն, ստորագրելով՝

«Մեծարանօք՝

ՍԻՄՈՆ ՎՐԱՑԵԱՆ

Հայաստանի Հանրապետութեան նախագահ

Երեւան, Մարտ 18, 1921»:

Այս անգամ մեծ դասը եղաւ Կարսի պայմանագիրը (Յոկտեմբեր 13, 1921թ.):

Ահաւասիկ մէկ քանի օրինակներ ասոնց հայակործան գործելաոճէն, որոնցմով կազմուած է իրենց բուն յուշամատեանը:

ՆԵՄԵՍԻՍը արդարացման, սքօղելու, երես ճերմկցնելու գործողութիւն էր միայն, քիչ մը վարկ վաստկելու երէկուայ գործուած դաւադրութիւններուն ի տես, եւ օրուայ կացութեան դիմադրելու անկարող՝ ապիկար ընթացքը յստակացած, գիտնալով, որ պիտի չկարողանային տակից դուրս գալ, ուստի վիզերնին ազատելու համար ելք մը որոնեցին:

Ելքը եղաւ Թէհլիրեաններու նման ջահելներու անկեղծ հայրենասիրական ոգիները չարաշահելը՝ Նեմեսիսով:

Նոյնը տեղի ունեցաւ 70ականներուն, երբ Հայաստանի Ազատագրութեան Հայ Գաղտնի Բանակի դէմ հանեցին Լիզպոն ածխանալու ղրկուելիք ջահելներու նման զանազան անուանումներով սուտ – fictif խմբաւորումներ:

Լիզպոնը ինքնին իրականացաւ Փորթուկալական ծայրայեղ ձախ ու աջ խմբակցութեանց ընձեռած դիւրացմամբ:

Հայկական (ի մասնաւորի դաշնակ) նմանօրինակ խմբակցութիւններուն համար պէտք եղած են միայն անպատկար ու ամբոխավարական մտածողութեան տէր անձինք՝ լիիրաւ շաքալներ, որոնք ո՛չ մտածել գիտեն, ո՛չ պրպտել, ո՛չ ուսումնասիրել, ո՛չ կարդալ, ո՛չ գրել, ո՛չ հետազօտել, ու նմանօրինակ հմտութիւն-առանձնաշնորհումներ:

Խրախճանքային ամբոխավարական փտութիւններ, որոնք մէկ երկու բաժակ օղի կոնծելէ ետք Հայաստաններ ազատագրելով գետինները կը տապլտկին, յետոյ կը սկսին իրար վրայ կրակել …

Ասիկա ի զօրու է բոլոր անոնց մարտական կամ մտաւորական կոչուած փտութիւններուն համար: Ի՞նչ մարտական, ի՞նչ մտաւորական …:

«դրական  չէզոքութիւն»

Օրինակ, Լիբանանի քաղաքացիական կռիւներուն առաջին փախստականները ասոնց թաղային, կոմիտէական մարտական շաքալներն էին ու մտաւորական համարուած այծմօրուք ծխամորճային թթում գլուխները իրենց զգացական, ցնօրական նետոց-բռնոց յօդուածներով:

Բոլորն ալ փախան հայոց բուն հայրենիք՝ Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներ: Նոյնը պատահեցաւ Սուրիոյ տագնապի բերումով:

Յետագային սկսան օրհներգներով փառաբանուիլ իբր «Լիբանանի հայ քաջեր» … իրենց -իկ -երու séziguzel երգիչներու երգերով …

Ճօրճ-իկ, Գառն-իկ, Ներս-իկ …:

ի՜նչ քաջեր … Ի՜նչ կռիւներ … ի՜նչ հերոսութիւններ

Տակաւին չխօսի՞լ բռնաբարուած այլազգի կնոջ մասին, որ մատնանշումով ցոյց տուաւ զինք բռնաբարած «մարտական» կոչուած դաշնակ շաքալներուն … «Նապաա ներխուժման» ընթացքին (Յուլիս 1976թ.), հակառակ որ նախապէս որեւէ հայ աղջիկ կամ կին բռնաբարուած ըլլար իսլամ կամ պաղեստինցի զինեալներու կողմէ, որոնք տիրապետող էին այդ շրջանին մէջ …

Ի դէպ, այս «Նապաայի» հայկական կողմի ներթափանցումը յաջողեցաւ արաբ քրիստոնեայ ուժերու ռմբակոծութեան եւ յարձակման մասնակցութեամբ՝ հիւսիսային դիրքերէն (հայկականը տեղի ունենալով հարաւային դիրքերէն), առանց որոնց, մէկ թաղ իսկ չէր յաջողուէր յառաջանալ «հայ քաջերուն» …:

«հայ քաջեր» ???, որոնք զինադադարային օրերուն շրջանէն հազիւ մէկ-երկու թաղ անդին հեռացած, արդէն հայախօսութիւնը կը փոխարինէին արաբախօսութեամբ …

«արաբերէն խօսեցէք, թող չի գիտնան հայ ենք … »:

Այնպէս որ, «դրական չէզոքութիւնը» իր կատարելութիւնը չունեցաւ: Որովհետեւ Լիբանանի քաղաքացիական կռիւներու սկզբնական շրջանէն հակամարտող ուժերու միջեւ շրջաններու, գիւղերու, եւ քաղաքներու կրօնական մաքրազտման բարբարոսութիւններ տեղի կ՛ունենային:

Իսկ քրիստոնեայ զինեալերու նպատակն էր արեւելեան Պէյրութը «մաքրել» արաբական հակադիր ու Պաղեստինեան՝ մէկ խօսքով յառաջդիմական ուժերէն, եւ շրջանը դարձնել «քրիստոնէական» գերագահութեան տակ – hégémonie.

Ուստի հայկական կողմը կլանուեցաւ, հակառակ իր կեղծ քարոզչութեան՝ դաշնակներու ջահակրութեամբ, ու տեղի տուաւ կողմնակցութեամբ՝ դառնալով քրիստոնէական ուժերու գերիշխանութեան ներքոյ:

Ասիկա միակ դէպքը չէր:

Արեւմտեան Պէյրութը դառնալով «իսլամական» տարածք, իր հնչակ-դաշնակ կուսակցական-գործակալական համակարգով արդէն իսկ փախուստի դիմած էին: Խօսքը կը վերաբերի կուսակցապէտերուն:

Անոնք շնորհիւ իրենց green card կրելուն՝ մէկ ոտքով հաստատուած էին Ամերիկա, միւս ոտքով Լիբանան:

Հետեւաբար արեւելեան Պէյրութի մարտականներուն (Կեդրոնական Կոմիտէի) վստահուած էր ապահովել երկու գլխաւոր կեդրոններու պահպանութիւնը՝ Երեւանեան կեդրոնը (ՀՅԴ Բիւրօյի համաշխարհային կեդրոն) ու Ճեմարան բարձրագոյն վարժարանը:

Մնացած կառոյցները անպաշտպան էին:

Արեւելեան Պէյրութի քրիստոնէական ուժերու գերագահութեան ենթարկուիլը չափազանցօրէն պախարակելի էր, այն առումով, որ նոյնինքն հայկական շրջանը երբեւէ «իսլամական»«յառաջդիմական ուժերու» ռմբակոծութեան թիրախ չէր դարձած ու չդարձաւ, ոչ իսկ յաճախակի զինեալ բախումներու, ինչպիսին տեղի կ՛ունենար ու շարունակուեցան քրիստոնեայ կոչուած ուժերու կողմէ:

Մէկ շաբաթ, ցորեկ ու գիշեր Պուրճ Համմուտի հայկական թաղամասերը «քրիստոնէական» ռմբակոծման ենթարկուեցաւ առանց որեւէ գրգռիչ դրդապատճառի (1978թ.):

Ասոնց գոյութենապահպանման գլուխ-գործոցը միջազգային մակարդակի վրայ իրենց ունեցած թմրեցուցիչի առեւտուրն է, որպէս յաւելեալ եկամուտ:

Հայաստանի երկրորդ աւազակապետութիւնը (1991թ.) ախորժակնին սրեց, ու իրենց հայր աստուածը սատանան, յարութիւն տուաւ իրենց՝ իշխանութեան կարկանդակի սերապուրը – crème դարձնելու համար:

Եւ այդտեղ ալ շուտով սպանդ յառաջացուցին, որովհետեւ հոն ուր ասոնք կը յայտնուին, կոտորածը անխուսափելի է, քանզի իրենց ծինը սրսկուած է այդպիսով՝ մարդկանց եւ հայրենակիցներու արիւնները ծծելու, որոնցմով սնուցանուած են ինչպէս իրենց գաղափարախօսութիւնը՝ սիոնիզմը:

«Դեռեւս 1994թ. մի խումբ դաշնակներ, ի դեմս ընկեր Վահան Հովհաննիսյանի եւ Գառնիկ Իսագուլյանի (30+1-ի գործ), օրակարգային խնդիր էին դարձրել այն ժամանակ Պետնախարար Վազգեն Սարգսյանի ֆիզիկական ոչնչացումն ու Վանո Սիրադեղյանի վտարումը, եւ նույնիսկ դատարանում իր պաշտպանական ճառն արտասանելիս ընկեր Վահանը գրեթե խոստովանեց. «Եթե նույնիսկ մեզ հաջողվեր ոչնչացնել Վազգեն Սարգսյանին, ապա ժողովուրդը մեզ չէր մեղադրի»: Այդ տրամաբանությամբ էլ առաջնորդվելով դաշնակցական այս կարկառուն տեռորիստները անհիմն (առանց դատարանի որոշման) ազատ արձակվեցին, բնականաբար Ռոբետ Քոչարյանի անձնական նախաձեռնությամբ: Դրանից հետո Վազգեն Սարգսյանի ֆիզիկական ոչնչացման գաղափարը հասցրին իր տրամաբանական ավարտին: 

Այժմ էլ Ռ. Քոչարյանն ու իր դաշնակ ընկերները չբավարարվելով Վազգենի մահով, շարունակում են նրա նկատմամբ հետմահու տեռորը: Եվ որեւէ մեկը չի կարող հերքել այն փաստը, որ դաշնակցական մամուլը կոնկրետ մեկ խնդիր է լուծում. հնարավորինս վարկաբեկել ու արատավորել հանգուցյալ Սպարապետի պատիվն ու կատարած գործը, ինչին էլ կողքից լծվել է ՊՆ նախարար Սերժ Սարգսյանը եւ համատեղ ջանքերով փորձում են ոչ միայն կեղծ ու քստմնելի տեղեկություններ տարածել Վազգեն Սարգսյանի գործունեության վերաբերյալ, այլեւ այս կամ այն կերպ փորձում են Վազգենի եղբայրներին ներքաշել իրենց իսկ կողմից սարքված շինծու ու կեղտոտ պատմությունների մեջ: Ամենայն հավանականությամբ մտածելով, որ Վազգենի եղբայրներին խառնելով ինչ-որ կեղտոտ պատմությունների, կպրծնեն 27-ի գործի պահանջատերերից, եւ իրենց տրամաբանությամբ այդ գործը կմոռացվի: Սակայն Ռ. Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը դաշնակ ընկերների հետ միասին պետք է մի շատ պարզ ճշմարտություն ընդունեն. 27-ի գործի պահանջատերերը ոչ միայն զոհերի հարազատներն են, այլեւ ողջ ժողովուրդը, որը նախագահի ընտրությունների ժամանակ իր վերաբերմունքը անթաքույց հայտնեց Ռ. Քոչարյանի ու իր վարչախմբի վերաբերյալ: Դրանից էլ Ռ. Քոչարյանն ավելի «նյարդացավ» եւ սկսեց ավելի անհավասարակշիռ քայլերի գնալ»:

http://www.chi.am/index.cfm?objectID=80F51EE0-8DC0-11E0-9A42005056A30FF7&year=2003&month=04&legacyURL=030408/03040807

«Երեկ Վազգեն Սարգսյանի ծննդյան օրն էր: Առավոտյան Եռաբլուր էին այցելել հանրապետության նախագահը, ՊՆ նախարարը, վարչապետն ու կառավարության անդամները: Ինչպես նկատեց Եռաբլուրում մուրացկանություն անող Հայկուշ տատիկը՝ «Գող-գող եկան, գող-գող գնացին՝ մեղավորի պես»:

Չկային  կոմունիստները,  բնականաբար՝  նաեւ  դաշնակները»

http://armtimes.com/hy/read/60686

ԲԱՆԲԵՐ

Դեկտեմբեր 2015

                                                                     Betrayal-628x356

                                                        facebook

                                                             եւ

                             դաշնակցական  լակոտութիւնները

                                                        facebook

                                                             &

                                           the  tashnag  puppyism

facebook -եան հայկական աղբատեղին լի է բոզական ու պոռնկայոյզ «նիւթերով», որոնց գլուխ գործոցները կը վերաբերին, ի շարս այլոց, կուսակցական  համակրութիւններուն:

facebook –եան ինչ որ yerevaklur.am հայ մասոնական  դաշնակցութիւն  լակոտութեան «զինանշանով» ներկայացող  կապ  մը  զետեղած  է  մասոն  սիմէոն  վրացեանի  գրքոյկը,  որ  իբր  պատասխան  մըն  է  Յովհաննէս  Քաջազնունիի   « դաշնակցութիւնը  անելիք  չունի  այլեւս »  գրքին:

Հիմա  խնդիրը  հետեւեալն  է:

Մէկդի  դրած  մասոն  սիմէոնի  պատասխանը  ռուսոֆիլ  քաջազնունիի  հաստատումներուն՝  անդրադառնամ yerevaklur.am –ի   դաշնակցականավայել   ջայլամութեան:

Մերթ ընդ մերթ աչք նետելով այս աղբանոցին մէջ, յաճախ պիտի հանդիպիլ փիղերու եւ ուղտերու այնպիսի թռիչքներուն, զորս ամբողջ կեանքով պէտք պիտի ըլլայ ժամանակ յայթայթել պատասխաններ տալու:

Բարեբախտաբար, երբեմն պատրաստ նիւթեր ունենալով անմիջապէս կարելի պատասխան-կապը կը զետեղուի թռչող անասունին կտուցներուն տակ, որպէսզի վայրէջք կատարելով եւ պատկառելի սնունդը  ստանալով  թռիչքը  կասեցնէ:

facebook –եան  աղբանոցը  թափուած  էր  հետեւեալը.

yerevaklur.am -1

Հեղինակ՝   yerevaklur.am

Յետոյ, մեկնաբանութիւն պատասխանները հետզհետէ  ոչնչացուեցան:

 yerevaklur.am -2

yerevaklur.am -3

yerevaklur.am -4

yerevaklur.am -5

yerevaklur.am -6

Երբ նման լակոտութիւններ պատասխաններ կը տեսնեն որպէս մեկնաբանութիւն, կարճ ատենէ ետք պիտի դիմեն յայթայթուած պատասխաններու յաջորդական ոչնչացման՝ չըսելու համար բնաջնջման:

Ասիկա առաջին լակոտութիւնը չէ դաշնակցականի վայել, ոչ ալ վերջինը պիտի ըլլայ, սակայն առաւելաբար կը փաստէ այն, որ թուրքերէն աւելի պէտք է հայ թուրքերու շաքալները սորվին գլխիկոր պատմական անցեալին ուղղակիօրէն նայիլ եւ միանգամայն թափուիլ թաղային աղբանոց:

Մեկնաբանութիւնները  . . .

http://maratoug.com/archives/6516       ԳԷՈՐԳ  ՉԱՒՈՒՇԻ  ՍՊԱՆՈՒԹԻՒՆԸ

http://maratoug.com/archives/7028       դաշնակցական  «հեռագիր  օսմանյան  կայսրության»

http://maratoug.com/archives/4950        հայկական  դաւաճանութիւն  . . .

http://maratoug.com/archives/9242        6 000 000  ՍՏԱԲԱՆՈՒԹԻՒՆ

                                                             Betrayal-628x356

                                                  « RECHERCHE  DIRECTEUR(TRICE) »

« l’Ecole Saint-Mesrop d’Alfortville recherche un directeur pour son groupe scolaire Franco-Arménien »

Սոյն ազդը համացանցային հրապարակման առարկայ է 2015-2016 դպրոցական  տարեշրջանի  սկիզբէն:

Հայերէնով խայտառակութիւն – խայտառակութեանց օրինակելիութեան  փաստը,  ծանուցման  հետեւեալ  միակ  տողերն  են.

« ԿԸ  ՓՆՏՌՈՒԻ

ԴՊՐՈՑԱԿԱՆ  ՀԱՄԱԼԻՐԻ  ՏՆՕՐԷՆ  ԿԱՄ  ՏՆՕՐԷՆՈՒՀԻ

ԻՍԿՈՅՆ  ՊԱՇՏՕՆԻ  ԱՆՑՆԵԼՈՒ  ՀԱՄԱՐ

Փարիզի շրջանին մէջ գտնուող Ալֆոռվիլի Սուրբ Մեսրոպ–Արապեան երկլեզուեան դպրոցը (մանկապարտէզ, նախակրթարան, երկրորգական վարժարանի բացումը նախատեսուած սեպտեմբեր 2016-ին) կը փնտռէ դպրոցական համալիրի տնօրէն մը կամ տնօրէնուհի մը։ Մանրամասն նկարագրականը (դպրոցական համալիրի նկարագրութիւն, բացատրութիւն ստանձուելիք պաշտօնին եւ առաքելութեան, պատշաճ դիմագիծ եւ ձեռնհասութիւն) կարելի է համացանցէն  քաշել  հետեւեալ  հասցէին »

Հայերէնասպանութիւն

« կը  փնտռուի »,

« իսկոյն  պաշտօնի  անցնելու  համար »,

« Սուրբ  Մեսրոպ-Արապեան »,

« երկլեզուեան »,

« երկրոր գ ական »,

« տնօրէն  մը  կամ  տնօրէնուհի  մը »,

« ստանձուելիք »,

« համացանցէն  քաշել  հետեւեալ  հասցէին » . . .:

Այս բոլորը հայաշունջ հոգի չեն կրեր իրենց մէջ, այլեւ զուտ ֆրանսական ոգի: Հետեւաբար գրութիւնը կը մնայ հայատառ ֆրանսերէն:

« կը փնտռուի »  ոճրագործ մը, բայց տնօրէնի պահանջք, կամ կարիք կայ:   Մնացածները  չշարունակեմ … :

Ինչո՞ւ հայերէնագիտութեան առնչութեամբ նման խստամիտ վերաբերում:

Որովհետեւ երեք էջանի վարժարանի նպատակի եւ տնօրէնի յատկանիշներու նկարագրականը կատարող ծանուցումը իր հայերէն թարգմանութիւնը չունի, հակառակաբար ֆրանսերէն լեզուէն ետք արեւմտահայերէնի արտայայտիչ գիտութեան մասին շեշտը դրուելուն:

Նոյնիսկ նշուածին համաձայն եթէ ուզեք «համացանցէն քաշել» հրապարակուած ծանուցումը, դարձեալ պիտի բացուին երեք էջերը՝ ֆրանսերէնով:

Ուստի, անկախաբար յայտարարութեան մէջ տեղ գտած նետոց-բռնոց փիլիսոփայական, հոգեվերլուծական, հոգեբուժական, ընկերաբանական, մանկավարժական ու հայագիտական գիտելիքներու տիրապետման, զորս ընդգրկելու է նորընտիր տնօրէն կամ տնօրէնուհին՝  այնուամենայնիւ  գերազանցութիւնը  վերապահուած  կը մնայ  դարձեալ  ֆրանսական  մշակոյթին  ու  ֆրանսերէնին:

Եթէ հայերէնի հանդէպ բարձրագոյն չափանիշի հետաքրքրութիւն ըլլար, բնականաբար վարժարանին անունն անգամ ընտրուած պիտի ըլլար  հայկական  ինքնութեան  բնորոշումով:

Հայերէն եւ ֆրանսերէն, մէկը միւսին հետ կապ չունեցող անուանումներ:

College Armenien Alfortville -

Կուտ-կորկոտ չունեցող դպրոցի անուանում մը Փարիզեան շրջանի մէջ եւս  գոյութիւն  ունի  իր  անկապ  «Դպրոցասէր»  բառով:

Դպրոցասէր վարժարան Tebrotzassere-Varjaran

Ի՞նչ  կը  նշանակէ  «դպրոցասէր  վարժարան» . . .

Ի՞նչ  կը  նշանակէ  «արապեան  վարժարան» . . .

Ո՞ւր   է   « ՀԱՅԿԱԿԱՆ   ՎԱՐԺԱՐԱՆ »:

Ճուճերնին կը քաշուի երբ  պէտք  է  շեշտեն  «ՀԱՅ ԵՒ ՀԱՅԿԱԿԱՆ»: Ուրեմն լաւագոյն մասնագիտութեան կը շարունակեն կառչած մնալ՝ օտարին  ոռը  պագնելու՝   հայկականը  բնաջնջելով:

« RECHERCHE DIRECTEUR(TRICE) »

« l’Ecole Saint-Mesrop d’Alfortville recherche un directeur pour son groupe scolaire Franco-Arménien »

Տնօրէնուհին աստիճանազրկեցին dégrader  տարիներու չարչրկումէ – harcèlement   ետք:

Տարիներէ ի վեր, անհատական, ընտանեկան եւ կուսակցական մաֆիական սիսթեմը սողանքներու լծուած էին դպրոցի վարչական խորհուրդին մաս կազմելու համար: Նախկին վարչական խորհուրդի նախագահը սահեցնելէ եւ կարգ մը անդամներու տեղ «յանձնարարուածները» – pistonnés  կարգադրելէ ետք, նոր վարժարանի բացման կապակցուած, նաեւ 2016-ին երկրորդական բաժնի նախատեսումը պատճառ հանդիսացած էր, որ մինչեւ հանգստեան տարիներուն – retraite աթոռ ապահովելու փառատենչ անօթի-ծարաւները իրենց անձերը թափեն  «տնօրէն-տնօրէնուհի»  «պաշտօնին»  . . .:

Առնուազն այդպիսին կը պարզէ ըլլալ « RECHERCHE » -ի հոգեվերլուծա-հայա-ֆրանսա-մանկավարժական ու գիտա-փիլիսոփայական  ծանուցումը:

Ահաւասիկ  հայկական  վարնոցութեան  ամենալիրբ  օրինակներէն:

« RECHERCHE » -ի նպատակը այլապէս անհրաժեշտ է ներհայկական պատնէշներ – barrages ամրացնելու համար, որովհետեւ ֆրանսագիտութեան նախապատուութիւնը ճամբան կը հարթէ մէկ երկու թեկնածուներու առաջ՝ ընդդէմ Հայաստանեան մասնագէտներու:

Արդարեւ, Ֆրանսայի մէջ չափազանց ուժեղ է հակա-հայաստանեան հայրենակիցներու դէմ հոսանքը: Ֆրանս-հայկական բզքտուած գաղութի կազմաւորող բաղադրիչները գլխաւորաբար Ֆրանսայի եւ Թուրքիոյ  օդն ու ջուրը  շնչած ու խմած  հայ-Ֆրանսացի-Թուրքերն են:

ՍԱՍՆԱԼՈՒՐ   /   INFOSASOUN

Հոկտեմբեր / octobre 15, 2015

                                                                                     Betrayal-628x356

                                                      PSYCHOPATH

                                                       ՄՏԱԽՏԱՒՈՐ

          psychopath-mask-armenag-collage-special-noir

                                                                                  « արմենակ աբրահամեան »

                                                                                   « հայ ազգային խորհուրդ »

                                                                       « հայ ազգային խորհուրդի նախագահ »

                                                          « արեւմտեան հայաստանի հայերու համագումար »

                                                            « մակի մօտ հայկական պատուիրակութեան պետ »

                                                       « արեւմտեան հայաստանի պատուիրակութեան պետ »

                                                    « արեւմտեան հայաստանի հանրապետութեան նախագահ »

                                               « արեւմտեան հայաստանի աքսորական պետութեան նախագահ »

                                                                                                     եւյլն, եւյլն

                                                                                      Համառօտ  ակնարկ

Արեւմտեան Հայաստանի Վտարանդի կառավարութեան պառակտման  եւ  արմենակ  աբրահամեանի   պատճէնահան  գործունէութեան

Coup d’œil abrégé sur la dissension du gouvernement en Exile d’Arménie Occidentale et l’activité copie – coller d’armenag aprahamian

 

Աստուածաշնչեան մեկնաբանութիւններու համաձայն դիմակաւոր կամ անդիմակ անձանց մասին նկարագրութիւններ չկան, այլ կան Աստուածահաճոյ եւ սատանայահաճոյ բարք ու վարք արտացոլող մարդիկ:

Բժշկագիտական, հոգեբանական ասպարէզի պարագային, ժխտական որոշ մասնայատկութիւններու տէր անձիք կը բացատրուին որպէս հոգեխառնշտկուածներ ըլլալ՝ հակառակ որու ընկերային շրջանակի մէջ կը շարունակեն իրենց գոյութիւնը պարտադրել դիմակային առումով:

PSYCHOPATH ը լիովին կ՛ընդգրկէ նշուած յատկանիշները:

Դիմակներ ըստ հարկին ամէն ոք կ՛օգտագործէ կեանքի ընթացքին՝ «դիւանագիտական» մտմտուքով, ի բացառեալ ՄՏԱԽՏԱՒՈՐ մարդկանց, որոնց դէմքին վրայ մշտնջենականօրէն կպչած կը մնայ ինչ որ մի ԴԻՄԱԿ:

Ինչո՞ւ:

Որովհետեւ ՄՏԱԽՏԱՒՈՐԸ ոչինչ ունենալով ինքնատպութեան առումով, ու տառապելով գրաւչութեան ախտով՝ իր շուրջիններուն վրայ կ՛ազդէ ըլլալով ձեռնավարող եւ զաւթիչ – manipulateur – usurpateur.

« Le psychopathe est en essence une sorte de narcissique agressif, c’est à dire qu’il est égocentrique à un degré extrême… un égoïste hors-norme ! Ils peuvent essayer de se présenter comme des personnes humbles, mais si vous prêtez vraiment attention, vous verrez que leurs actions révèlent constamment qu’ils n’ont que leurs propres intérêts en tête. Ils ont également tendance à être charmeurs, du moins au début de toute relation que vous établissez avec eux. Ils croient qu’ils sont plus importants qu’ils ne le sont réellement (et tentent d’en convaincre les autres) et généralement, ils prennent très au sérieux leur personne et leur image. Parce qu’ils ne sont généralement pas à la hauteur de leurs propres auto-descriptions hors du commun, ils mentent, et ils le font fréquemment. Ils ont tendance à être manipulateurs, ce qui signifie que même s’ils ne blessent pas directement les autres, ils peuvent agir indirectement, comme par exemple en déclenchant des rumeurs ou en essayant de provoquer des disputes entre d’autres personnes. Ils ont tendance à ne pas afficher beaucoup d’émotions, ce qui en soi ne signifie pas grand chose, parce que l’on peut en dire autant d’un tas de personnes ordinaires, mais ils peuvent également en faire des tonnes dans la tentative de faire voir aux autres à quel point ils sont émotifs ! » . . .

http://echelledejacob.blogspot.fr/2012/10/pourquoi-le-monde-est-il-dans-cet-etat.html

“The psychopath is essentially a kind of narcissistic aggressive, that is selfish to an extreme degree … a selfish non-standard! They may try to present themselves as humble people, but if you really pay attention you will see that their actions reveal that they constantly have their own interests in mind. They also tend to be charming, at least at the beginning of any relationship you build with them. They believe they are more important than they actually are (and trying to convince others) and generally, they take very seriously their person and their image. Because they are generally not up to their own self-descriptions out of the ordinary, they lie, and they do it frequently. They tend to be manipulative, which means that even if they do not directly hurt others, they may act indirectly, such as by triggering rumors or trying to cause arguments between others. They tend not to show much emotion, which in itself does not mean much, because it can be said of a lot of ordinary people, but they can also make a ton in the attempt to show others how much they are emotional ! “. . .

« Մտախտաւորը հիմնականին կիզանիւթ մըն է, մի տեսակ յարձակողական ինքնասիրահարուած, այսինքն ծայրայեղ աստիճանի անձնակեդրոն է … չափանիշէ դուրս եսասէր ! Անոնք կրնան փորձել ինքզինքնին ներկայացնել իբրեւ խոնարհ անձեր, բայց եթէ իսկապէս ուշադրութիւն դարձնեք, կը տեսնաք որ իրենց գործողութիւնները շարունակ կը յայտնաբերէն, որ միմիայն իրենց սեփական շահերը ունին իրենց մտքին մէջ: Անոնք նաեւ հակումը ունին հմայիչ ըլլալու, առնուազն ամէն կարգի յարաբերութեան սկիզբը, որով կը հաստատեք իրենց հետ: Իրենք կը հաւատան, որ շատ աւելի կարեւոր են, քան ինչ որ էն ըստ էութեան (ջանք թափելով համոզելու այլոց), եւ ընդհանրապէս, շատ լուրջի կ՛առնեն իրենց անձն ու պատկերը: Որովհետեւ ընդհանրապէս անկարող են բնականէն դուրս իրենց ինքնապատկերացումէն՝ ուստի կը ստեն, եւ այդ կ՛ընեն յաճախակիօրէն: Միտումը ունին ձեռնավարողներ ըլլալու, ինչ որ կը նշանակէ, թէ նոյնիսկ երբ ուղղակիօրէն չեն վիրաւորէր այլոց՝ կրնան անուղղակիօրէն վարուիլ, ինչպէս օրինակ շշուկներ հրահրել, կամ փորձելով վէճեր յարուցելու ուրիշներու միջեւ: Ձգտումը ունին շատ յուզում չարտացոլելու, ինչ որ ինքնին շատ մեծ նշանակութիւն չունի, որով շատ հասարակ մարդկանց մասին ալ կարելի է նոյնը ըսել, բայց իրենք թոներով կրնան ընել, փորձելով ուրիշներուն ցոյց տալու թէ որ աստիճան յուզուողներ են ! » . . .

PSYCHOPATH –ի վերաբերեալ ինչպէս նշուեցաւ բժշկագիտական, հոգեբանական ասպարէզին յատուկ մասնագիտական բացատրութիւններ կան, ընդհանրապէս թուագրուած ցեւով վերհանելու անոնց զատորոշիչ յատկանիշները, որպէսզի մարդիկ կարողանան զննելով իմանալ, թէ ո՞ւմ հետ գործ ունեն, սակայն հետաքրքրական է ամերիկացի հոգեվերլուծող՝ Robert Hareի ուսումնասիրութիւնը՝ ՕՁԵՐ ԶԳԵՍՏՆԵՐՈՒ ՄԷՋ – SNAKES IN SUITS – SERPENTS EN COSTUMES, որտեղ 14 կէտերով ուշադրութեան առակայ կը դարձնէ ՄՏԱԽՏԱՒՈՐ յատկորոշիչները:

Անոնք են.

Վայելչախօս –De beaux parleurs, հմայիչ – charmant, հոյակապ ինքնասիրահար – Narcissisme grandiose, չհամակրող – Absence d’empathie, անզուգական ձեռնավարող – Manipulateurs hors-pair, իրենց պատկերի արուեստավարժ վարում – Gestion virtuose de leur image, անկայուն տրամաբանութիւն – Labilité logique, արկածախնդիր – Prise de risque, անխիղճ – Absence de remords, յարձակողական – L’agressivité, հալածախտ – La paranoïa, իշխանութեան ախորժակը – L’appétit de pouvoir, թատերական կերպար – Un style théâtral.

http://psyche.sans.tain.over-blog.com/article-quatorze-points-de-detection-des-psychopathes-un-portrait-robot-55383356.html

Արեւմտեան  Հայաստանի  Վտարանդի  Կառավարութիւն –  պառակտում

Խորքին  մէջ  այս  պառակտումը  ակնկալելի  էր,  նկատի ունենալով  բնաբանի  խնդրոյ  առարկան՝  արմենակ աբրահամեան,  իր    PSYCHOPATH    հոգեվիճակով:

Կրկնութիւններէ ձերբազատուելու մտօք, այս պարագային պիտի անդրադառնալ արմենակ աբրահամեանի «հայ ազգային խորհուրդ» ընկերակցութեան ծիրէն ներս կատարած  «աշխատանքներէն»   մէկ երկուքին՝  փաստելու անձին  բանագող – գաղափարագող  գործելաոճը, որու հակառակ հանրութեան  կը  ներկայանայ  տարբեր  դիմակներով:

« Copie-past »  արմենակ  աբրահամեան եւ  Andrei  Nikolaevich  Mandelstam (1869 – 1949)

արմենակ  աբրահամեան  մէկ  երկու  «կարեւոր»  ???  լուսապատճենային  աշխատանք  ունի  « dossier  juridique »  խորագրով,  որու  ոտից  գլուխը  կատարեալ  ընդօրինակութիւնն  է  յայտնի   Ռուս  դիւանագէտ՝    Անտրէ  Նիքոլայեւիչ  Մանտելշդամի   գրքին:

« La  Société  des  Nations  et  les  Puissances

devant  LE  PROBLÈME  ARMÉNIEN »  PARIS,  1926

« Ազգերու  Ընկերութիւնը  եւ  Գերտէրութիւնները

ՀԱՅԿԱԿԱՆ  ՀԱՐՑԻ  դիմաց »   ՓԱՐԻԶ,  1926

Տես՝   իր   « rapport  n°4»

http://www.haybachdban.org/Armenie-Occidentale/Departement-Interieur/Analyse/L-Armenie-occidentale-un-territoire-occupe.pdf

( ԽՆԴՐՈՅ  ԱՌԱՐԿԱՅ  ԲԱՆԱԳՈՂԸ  ՆՇՈՒԱԾ  ՀԱՄԱՑԱՆՑԱՅԻՆ  ԿԱՊԸ  ՎԵՐՑՈՒՑԱԾ  Է  ԱՅՍ  ՅՕԴՈՒԱԾԻ  ՀՐԱՊԱՐԱԿՈՒՄԷՆ  ԵՏՔ )

( LE  PLAGIAIRE  EN  QUESTION  A  SUPPRIME  L’URL  CI-DESSUS  APRES  LA  PUBLICATION  DE  CET  ARTICLE )

ՏԵՍ՝   ՆՈՐ  ԿԱՊԸ  +  ԷՋԵՐՈՒ  ԼՈՒՍԱՊԱՏՃԷՆՆԵՐԸ  –     VOIR  LE  NOUVEAU  LIEN  +  LES  COPIES  DES  PAGES

http://www.western-armenia.eu/WANC/Armenie-Occidentale/Departement-Interieur/Analyse/L-Armenie-occidentale-un-territoire-occupe.pdf

« հայպաշտպան »ը   եւս  ծածկոյթ  անուանում  մըն  է  արմենակ  աբրահամեանի   « copie – past »   « գործունէութեան » :

Նկատի  առնենք  այդ  աշխատութեան  մէջ   « copie – past »   հատուածները:  

 Considérons  les  paragraphes  copié – collé  par  armenag  du  travail  (Livre)  effectué  par  André  MANDELSTAM

————————————————————————————————————————————-

a) ԷՋ 1  –  PAGE 1  /  արմենակի նիւթը  /  le  sujet  d’arménag

ARMENAG - COPIE MANDELSTAM - page 1
« Art. 16 du Traité de San Stefano (3 mars 1878)

« Comme l’évacuation par les troupes russes, des territoires qu’elles occupent en Arménie et qui doivent être restitués à la Turquie pourrait donner lieu à des conflits et à des complications préjudiciables aux bonnes relations des deux pays, la Sublime Porte doit réaliser, sans plus de retard, les améliorations exigées par les besoins locaux dans les provinces habitées par les Arméniens et à y garantir la sécurité contre les Kurdes et les Circassiens. »

copié   par  –   ընդօրինակուած   է

André Mandelstam – Chapitre II

L’intervention d’Humanité dans la question arménienne

« Հայկական Հարցի ընդմէջ մարդկայնական միջամտութիւնը »

« L’article 16 du traité de San Stefano du 19 février (3 mars) 1878 portait en effet :

«Comme l’évacuation, par les troupes russes, des territoires qu’elles occupent en Arménie, et qui doivent être restitués à la Turquie, pourrait y donner lieu à des conflits et à des complications préjudiciables aux bonnes relations des deux pays, la Sublime Porte s’engage à réaliser, sans plus de retard, les améliorations et les réformes exigées par les besoins locaux dans les provinces habitées par les Arméniens, et à garantir leur sécurité contre les Kurdes et les Circassiens».

See – Voir – Տես՝      

http://www.imprescriptible.fr/mandelstam/c2

———————————————————————————————

b) ԷՋ  5 – PAGE  5 / արմենակի նիւթը  /  le sujet d’arménag

ARMENAG - COPIE MANDELSTAM - page 5

« Comme nous l’avons constaté, le Traité de Sèvres a été l’aboutissement logique de l’intervention d’Humanité des Puissances Alliés en Arménie.

L’Arménie russe recevait, avec la reconnaissance de facto de son indépendance, l’espoir de se voir adjuger par le Président Wilson des parties ou même la totalité des quatre provinces d’Arménie occidentale. Malheureusement, le Traité de Sèvres fut non seulement l’aboutissement mais aussi le point culminant de l’intervention d’Humanité des grandes puissances en direction de l’Arménie occidentale ».

copié  par  –  ընդօրինակուած  է  իր  կողմէ  փոփոխումներով  /  par  des  modifications  de  sa  part

André Mandelstam – page 121 – էջ 121 – CHAPITRE VIII 2e paragraphe – ԳԼՈՒԽ  VIII – 2րդ պարբերութիւն

See – Voir – Տես՝

http://www.armenews.com/IMG/Partie_2_La_societe_des_Nations_Mandelstam_1926.pdf

« Comme nous l’avons constaté (1), le traité de Sèvres a été l’aboutissant logique de l’intervention d’humanité en Turquie ». = >   արմենակի  մօտ՝  «Հայաստան»  /  dans  le  “dossier”  d’armenag  c’est     « Arménie »

. . . . . . . . . . .

« l’Arménie russe recevait, avec la reconnaissance de son indépendance, l’espoir de se voir adjuger par le Président Wilson des parties ou même la totalité de quatre vilayets de l’Arménie turque ». = >  արմենակի  մօտ  /  dans  le  dossier  d’armenag  c’est       « occidentale »

« Malheureusement le traité de Sèvres fut non seulement l’aboutissant, mais aussi le point culminant de l’intervention  d’humanité ».

արմենակի մօտ ինչպէս նշուեցաւ, փոփոխութիւններով . . .

————————————————————————————

c) ԷՋ 6 – PAGE -6 / արմենակի նիւթը / le sujet d’arménag

ARMENAG - COPIE MANDELSTAM - page 6

« Au début de l’année 1919, le général Mustapha Kémal avait été envoyé par le Cabinet Damad Férid Pacha en Arménie, comme inspecteur général du 3ème Corps d’armée ; quelques mois plus tard, il était reconnu le chef du mouvement nationaliste turc et présidait le Congrès d’Erzerum qui s’ouvrait le 10/23 juillet 1919 ».

copié  par  –  ընդօրինակուած  է՝

André Mandelstam – page 122 – էջ 122 « LE REVEIL DU NATIONALISME TURC » – « ԹՈՒՐՔ ԱԶԳԱՅՆԱԿԱՆՈՒԹԵԱՆ ԶԱՐԹՕՆՔԸ » – 2-րդ պարբերութիւն – 2e paragraphe

« Au début de l’année 1919, . . .

որտեղ   « Anatolie »ին   արմենակի  մօտ   « Arménie »  է:  “Anatolie”  dans  le  sujet  d’armenag  devient  “Arménie”.

http://www.armenews.com/IMG/Partie_2_La_societe_des_Nations_Mandelstam_1926.pdf

——————————————————————————

d) ԷՋ 6 – PAGE 6 / արմենակի նիւթը / le sujet d’arménag

« En Cilicie, comme en Syrie, les troupes anglaises avaient été relevées par les troupes françaises vers la fin de l’année 1919. Mais déjà, auparavant, le Haut-commissariat français en Syrie et en Arménie avait commencé le transport en Cilicie des Arméniens déportés en 1915 en Syrie et en Mésopotamie et qui avaient survécu aux massacres. L’afflux se précipita au moment de la relève : le nombre des Arméniens à la fin de 1919 était évalué en Cilicie à 120.000 sur 400.000 habitants ; en outre, de forts contingents avaient été réunis à Aïntab, à Marach et à Zeytoun.

Ainsi, un foyer arménien renaissait, sous l’égide de la France en terre cilicienne, à la grande colère du gouvernement nationaliste turc d’Angora qui conçut immédiatement le dessein de le détruire. La France occupée en Syrie, n’ayant pu détacher en Cilicie que des forces peu importantes, les Kémalistes ne manquèrent pas de profiter de l’infériorité numérique des troupes françaises pour organiser des soulèvements dans tout le pays. A l’issue de la lutte inégale qui se produisit ainsi, et qui se prolongea pendant l’année 1920, les petits détachements isolés français durent finalement après d’héroïques combat, évacuer presque tous leurs points d’appui dans les confins militaires au Nord du gouvernement d’Alep et ne purent se maintenir que dans la partie de la Cilicie au sud du chemin de fer. L’évacuation française avait été, dans plusieurs cas, suivie de massacres des Arméniens par les bandes Kémalistes ».

copié  par  –  ընդօրինակուած  է՝

André Mandelstam – 4) Situation politique vis-à-vis de la Turquie des trois principales Puissances alliées depuis l’armistice et jusqu’au traité de Sèvres

« Երեք գլխաւոր դաշնակից Գերտէրութիւններու քաղաքական կացութիւնը Թուրքիոյ հանդէպ զինադադարէն մինչեւ Սեւրի դաշնագիրը »  6-րդ պարբերութիւն  –  paragraphe 6

« En Cilicie, comme en Syrie, les troupes anglaises avaient été relevées par les troupes françaises vers la fin de l’année 1919. Mais déjà auparavant le Haut-Commissariat français en Syrie et en Arménie avait commencé le transport en Cilicie des Arméniens déportés en 1915 en Syrie et Mésopotamie et qui avaient survécu aux massacres ». . . . . .

. . . . . . . .

See – Voir – Տես՝    http://www.imprescriptible.fr/mandelstam/c8/p4

Also – Aussi – Նաեւ   գրքի  էջ  147 – 148 -ը

http://www.armenews.com/IMG/Partie_2_La_societe_des_Nations_Mandelstam_1926.pdf

———————————————————————————-

e) ԷՋ 6 – PAGE 6 / արմենակի նիւթը / le sujet d’arménag

« Le 12 mai 1920, le Comité des Affaires Etrangères des Etats-Unis, dans une résolution constatant l’exactitude des rapports sur les atrocités commises contre les Arméniens, et exprimant à ce sujet la sympathie de l’Amérique pour l’Arménie, se borna à autoriser le Président Wilson à envoyer un bateau 7 de guerre pour protéger les intérêts des Etats-Unis. Ce fut l’unique témoignage que le Sénat marqua en faveur des Arméniens.

Cependant, le 24 mai, le Président Wilson introduisit au Sénat un message dans lequel il demanda à être autorisé à accepter le mandat arménien que le Conseil suprême offrait à l’Amérique. Dans ce message, il indiquait que l’offre avait été faite en conformité de l’article 22 du Pacte de la Société des Nations. Le Sénat se prononça par un refus le 31 mai 1920 ».

copié  par  –  ընդօրինակուած  է՝

André Mandelstam – ԳՐՔԻ էջ 167 – 168 , փոփոխութիւններով

http://www.armenews.com/IMG/Partie_2_La_societe_des_Nations_Mandelstam_1926.pdf

———————————————————————————-

f) ԷՋ 7 – PAGE 7 / արմենակի նիւթը / le sujet d’arménag

ARMENAG - COPIE MANDELSTAM - page 7

« Cette décision orienta les Puissances vers la création d’une Arménie indépendante telle que l’envisageale Traité de Sèvres. Ainsi, signé le 10 août 1920, le Traité de Sèvres sanctionna les décisions de la Conférence de San Remo, restait au Président Wilson d’appliquer son mandat afin de délimiter les frontières de l’Arménie occidentale ».

copié  par  –  ընդօրինակուած  է՝

André Mandelstam – ԳՐՔԻ էջ 169 ,   արմենակի  կողմէ  աւելցուկներով  /  par  des  rajouts  de  la  part  d’armenag

http://www.armenews.com/IMG/Partie_2_La_societe_des_Nations_Mandelstam_1926.pdf

———————————————————————————–

g) ԷՋ 7 – PAGE 7 / արմենակի նիւթը / le sujet d’arménag

« Suite à l’occupation des provinces d’Arménie occidentale par les forces kémalistes, la Conférence de Londres (21 février-12 mars 1921) sans la participation d’une autorité arménienne, vint à confirmer par les Puissances de soumettre la question de la population de Smyrne et la Thrace à l’arbitrage d’une Commission Internationale d’enquête et à accepter les autres clauses du Traité de Sèvres, maintenues sans modifications. M. Lloyd George, Président de la Conférence, ajouta cependant que les clauses relatives à l’Arménie et au Kurdistan devaient encore être l’objet de discussions dans la présente Conférence. L’Arménie occidentale était sous l’occupation Kémaliste et l’Arménie russe envahit par les Soviets, la situation d’indépendance était fortement fragilisée ».

copié  par  –  ընդօրինակուած  է՝

André Mandelstam – ԳՐՔԻ էջ 180 – 181 ,   փոփոխութիւններով

http://www.armenews.com/IMG/Partie_2_La_societe_des_Nations_Mandelstam_1926.pdf

————————————————————————————-

h) ԷՋ 7 – PAGE 7 / արմենակի նիւթը / le sujet d’arménag

« Les conclusions furent les suivantes les zones démilitarisées des Détroits, inaccessibles aux forces militaires turques, ne sont que réduites. L’exercice des droits de souveraineté par le gouvernement Hélléniques sur Smyrne est limité, le gouvernement du vilayet chrétien devant être nommé par la société des Nations. En promettant l’évacuation de Constantinople par les Alliés, les puissances la font dépendre de la bonne foi des Turcs dans l’exécution du règlement. L’autonomie du Kurdistan est maintenue. Les Grecs restent en possession de la Thrace. Enfin, en ce qui concerne l’Arménie occidentale, les stipulations présentes pourront être ajustées, à condition que la Turquie reconnaisse les droits des Arméniens d’Arménie occidentale à un Foyer National sur les frontières orientales de la Turquie et consente à accepter la décision d’une Commission nommée par le Conseil de la Société des Nations en vue d’examiner sur place la question du territoire qu’il serait équitable de transférer, dans ce but, à l’Arménie ».

copié  par  –  ընդօրինակուած  է՝

André Mandelstam – ԳՐՔԻ էջ 186 – 187 , սակայն Մանտելշդամի մտքերու քաղածոյ  /  extrait  des  idées  de  Mandelstam

http://www.armenews.com/IMG/Partie_2_La_societe_des_Nations_Mandelstam_1926.pdf

Յետոյ  կան  այլ  քաղուածքներ  միջազգային  դաշնագրութիւններէ,  զորս  կը  վերաբերին  հայկական հարցին:

Վերջաւորութեան,   բնականաբար   ստորագրուած  /  à  la  fin  signé  naturellement

Par  Monsieur  Arménag  Aprahamian

Membre  du  Conseil  National  Arménien

Տես՝   իր  վերջին  էջը

http://www.haybachdban.org/Armenie-Occidentale/Departement-Interieur/Analyse/L-Armenie-occidentale-un-territoire-occupe.pdf

արմենակի  կողմէ  փոխուած  է  այս  յօդուածի  հրապարակումէն  ետք          changé  de  la  part  d’armenag  après  la  publication  de  mon  article

ՏԵՍ՝   –   VOIR

http://www.western-armenia.eu/WANC/Armenie-Occidentale/Departement-Interieur/Analyse/L-Armenie-occidentale-un-territoire-occupe.pdf

ARMENAG - COPIE MANDELSTAM - page 15 SIGNATURE

Հիմա  ամենակարեւորը  հետեւեալն  է:

Այս  «աշխատանքը»   որ  համեմուած  է   Անտրէ  Նիքոլայեւիչ  Մանտելշդամի գրքի  հատուածներով՝  երբեւէ  չեք  հանդիպիր  օգտագործման  առնչուող նշումներու.   Այսինքն    ո՛չ   ԲՈՒՆ   ՀԵՂԻՆԱԿԻ    անունը  կը   յիշատակուի՝   ի յարգանս   անոր   վկայութիւններուն,  որոնց   շնորհիւ   արմենակ   « copie – past »  աբրահամեանը   պատրաստած  է  իր  « rapport »ը,  ո՛չ  իսկ  աղբիւրը,   կամ  յարակից  կապեր:

ԱՅՍ   ԲԱՆԱԳՈՂՈՒԹԻՒՆԸ   Ո՛Չ   ԱՌԱՋԻՆՆ   Է,   Ո՛Չ   ԱԼ   ՎԵՐՋԻՆԸ:

Maintenant  le  plus  important  est  le  suivant :

Ce  “travail”  assaisonnée  par  des  paragraphes  copiés  du  livre  d’André    Nikolaevich  Madelstam,  en  aucun  moment  vous  remarquez  des  citations  concernant  ses  copies.  C’est-à-dire  il n’y a  ni  la  mention  du  VÉRITABLE   AUTEUR  par  respects  à  ces  témoignages,  grâce  auxquels  armenag  copie past  aprahamian  a  pu  préparer  son  “rapport”,  ni  même  la  source  ou  des  liens  annexes.

CET  PLAGIAT  EST  NI  LE  PREMIER,  NI  LE  DERNIER

—————————————————————————————–

Հիմա անդրադառնանք արմենակ « copie-past » աբրահամեանի  մէկ  այլ   յափշտակութեան  –  usurpation

« ՀԱՅՈՑ   ԼԵԶՈՒԻ  ԴԱՍԱՏՈՒ »    ???    աւելի   ճիշտ՝

« ՀԱՅՈՑ    ԼԵԶՈՒԻ    ԴՈԿՏՈՐ   ՓՐՈՖԵՍՈՐ »    ???

http://www.western-armenia.eu/Hayotslezou/hayotslezou.htm

Այստեղ  պիտի  նկատեք  բաւականին  աշխատութիւններ « ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՈՒ » խորագրի  տակ,  եւ  բոլորի վերջաւորութեան  կայ  միայն  ու  միայն  մէկ ստորագրութիւն՝

« Arménag  Aprahamian »   կամ

« Par  Arménag  Aprahamian »

իսկ   նամանաւանդ   հետեւեալ   բռնագրաւող  նախադասութիւնը   զետեղուած՝

« © HayBachdban,  tous  droits  réservés »

ՀայՊաշտպան,  բոլոր  իրաւունքները  վերապահուած

ՏԵՍ՝    VOIR

                                                    ՀԱՅՈՑ ԼԵԶՈՒ - Արմենակ Ա.          Հայոց Լեզուի Քերականութիւն - Par Armenag Aprahamian

Այսինքն   մարդուն   զաւթիչ   նկարագիրը   մինչեւ   այն  աստիճանի   է,   որ   ամենայն   լկտիութեամբ   այլոց  հեղինակութիւնները   ոտնակոխելով   բռնատիրութիւն  կը   բանեցնէ,    իւրացնելով   անոնց   մտաւոր  սեփականութիւնները:

arménag  « copie-past »  aprahamian  –  Usurpateur  des  propriétés  intellectuelles

armenag  « copie – past »  aprahamian  –  Usurper  of  intellecual  property

Այսպիսով,  արմենակ  « copie-past »  աբրահամեանը  ո՛չ  մէկ նշում կատարած է իր ընդօրինակութիւններուն վերաբերեալ, ու հակառակ զայս, յանդգնած է բանագողութեամբ  տէրն  ու  տիրականը  դառնալ այնպիսի մասնագիտական ուսումնասիրութեան/դասաւանդութեան, որու ամէնօրեայ կիրարկումէն բոլորովին  հեռու  կը  գտնուի    PSYCHOPATH -ը,  վասն որոյ  մէկ  յստակ  նախադասութիւն   չի   կարող   կազմել   նոյն  այդ    « ՀԱՅՈՑ  ԼԵԶՈՒ »ով:

————————————————————————————

Այս երկու կարեւոր օրինակները փաստացի տուեալներ  են Արեւմտեան Հայաստանի Վտարանդի Կառավարութեան պառակտման, որու գլխաւոր դրդապատճառը նոյնինքն բանագող – գաղափարագող, յանձնավարող եւ զաւթիչ՝   արմենակ  « copie-past »  աբրահամեան    PSYCHOPATH –ն  է:

Մնացեալը՝    յաջորդիւ  

ՖԻԼԻՓ   ՍԱՍՈՒՆ   /  PHILIP  SASOUN

26  ՀՈԿՏԵՄԲԵՐ  /  OCTOBRE  2014



Comments are closed.