ՀԱՅԱՍՊԱՆՈՒԹԻՒՆ – ARMENOCIDE

Homicide -michaelangelosketch

                                       «  ՍՊԱՆՈՒԹԻՒՆ  ՄԻ  ԸՆԵՐ »    ԵԼԻՑ  20:13       

                                           ” You shall not murder ”    EXODUS  20:13  

                                   ” Tu ne commettras pas de meurtre ”   EXODE 20:13

cain and abelkill

                                           ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹԻՒՆԸ

                                                  ՀԱՅԿԱԿԱ՞ Ն  Է

                             THE GENOCIDE IS IT ARMENIAN ???

                  EST CE QUE LE GÉNOCIDE EST ARMÉNIEN ???

Հայ  ժողովուրդի,  հայոց  կամ  հայերու  դէմ  բանեցուած  ցեղասպանական  ոճիրը  հայկակա՞ ն  է: ՀԱՅԿԱԿԱ՞ Ն ???

ՀԱՅԿԱԿԱ՞ Ն  ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹԻՒՆ  Է:

IS IT ARMENIAN  ??  GENOCIDE ??

C’EST DU GENOCIDE  ARMENIEN  ??

ՀԱՅԿԱԿԱ՞ Ն  ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹԻՒՆ:

ARMENIAN  ???  GENOCIDE.

GENOCIDE  ARMENIEN  ???

Ն Ա Յ Ի Ն Ք

LET’S  SEE – VOYONS

ԱՐԵՒՄՏԱՀԱՅԵՐԷՆ

1- Հայկական = ի, (աց), ած. 1. Հային յատուկ, հային պատկանող: Հայկական տարազ: Հայկական սովորութիւններ: Հայկական պար՝ երաժշտութիւն: Հայկական քանդակագործութիւն: 2. Հայոց լեզուի ու գրականութեան վերաբերեալ: Հայկական ուսումնասիրութիւններ:

Հայերէն Բացատրական Բառարան

Ստեփան Մալխասեանց։ Հայկական ՍՍՌ Պետական Հրատարակչութիւն, Երեւան, 1944։

2- Հայկական = ած. 1. Հայկի եւ իր ազգին յատուկ (բան). 2. Հայու պատկանող:

Հայերէն Աշխարհաբար Լեզուի Լիակատար Բառարան

Պետրոս Վարդ. Ճիզմէճեան։ Տպարան Անի, Հալէպ, 1957։

3- Հայկական = ած. 1. Հայկի եւ իր ազգին յատուկ . . .

Հայոց Լեզուի Նոր Բառարան, Գնէլ Արքեպս. Ճէրէճեան, Կ. Տօնիկեան եւ Որդիք Հրատարակչատուն, Պէյրութ, 1992։

ԱՐԵՒԵԼԱՀԱՅԵՐԷՆ

1- Հայկական = ա. Արմենական, հայկազյան, հայկյան, հայացի, ասքանազյան, թորգոմյան, թորգոմածին, թորգոմական, թորգոմածնունդ, հայկաշունչ, (բրբ.) հայահոտ, հայավոր:

Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան

Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան։ Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն, Երեւան, 1967։

2- Հայկական = ա. Հայերին կամ Հայաստանին վերաբերող՝ հատուկ, հայերի, Հայաստանի:

Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան

Հրաչյա Աճառյանի Անվան Լեզվի Ինստիտուտ։ Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն, Երեւան, 1974։

3- Հայկական = ած. 1. Հային հատուկ՝ վերաբերող: 2. Հայ Մշակույթին, լեզվին ու գրականության վերաբերող: 3. Հայաստանին հատուկ՝ վերաբերող՝ պատկանող, Հայաստանի:

Արդի հայերենի բացատրական բառարան

Էդուարդ Բագրատի Աղայան։ «Հայաստան» Հրատարակչություն, Երեւան, 1976։

4 Հայկական = ա. Հայոց, հայկազյան, հայկազնյան, հայկյան, արմենական, հայացի, հայեցի (գրք.), ասքանազյան, թորգոմական, թորգոմյան, թորգոմածին, (գվռ)՝ հայահոտ, հայավոր, (հային՝ հայության՝ հայ մշակույթին, եվն հատուկ):

Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան

Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան։ Երեւանի Պետական Համալսարան, Երեւան, 2009։

ԳՐԱԲԱՐ

1- Հայկական = ի, աց, ա. Հային վերաբերող՝ յատուկ, հայերէն:

Գրաբարի Բառարան

Ռուբէն Սերոբի Ղազարեան։ Երեւանի Համալսարանի Հրատարակչութիւն, Երեւան, 2000։

2- Հայկական = ա. Հայկայ եւ իր ազգին յատուկ, Հայու, հայերէն, Հայ:

Առձեռն Բառարան Հայկազնեան Լեզուի

Հայր Մկրտիչ Աւգերեան եւ Հայր Գրիգոր Ճէլալեան։ Սուրբ Ղազար, Վենետիկ, 1865։

3- Հայկական = աց, ա: սեպհական Հայկայ, եւ սերնդոց նորա Հայոց:

Բառգիրք ի բարբառ Հայ եւ Իտալական

Հայր Մանուէլ Վարդապետ Ջախջախեան։ Տպարան Սրբոյն Ղազարու, Վենետիկ, 1837։

4- Հայկական = ի, աց. ա. Սեպհական հայկայ, եւ սերնդոց նորա հայոց . հայու, հայերէն, հայ:

Նոր Բառգիրք Հայկազեան Լեզուի

Հայր Գաբրիէլ Աւետիքեան, Հայր Խաչատուր Սիւրմէլեան, Հայր Մկրտիչ Աւգերեան։ Տպարան ի Սրբոյն Ղազարու, Վենետիկ, 1837։

ՅԱՒԵԼԵԱԼ

1- ՀԱՅԿ = «փոքր» Անշուշտ մեր ազգի եվ մեր նախահոր անունն է. Բայց թէ ո՞րտեղից է առնում այս իմաստները՝ հայտնի չէ:

Հայերէն Արմատական Բառարան

Հրաչեայ Աճառեան։ Երեւանի Համալսարանի Հրատարակչութիւն, Երեւան, 1926։

2- ՀԱՅԿ = «փոքր» (ԲՀ): Անստույգ բառ: Ծագումն անհայետ է:

Հայերեն Ստուգաբանական Բառարան

Գեւորգ Ջահուկյան։ «Ասողիկ» Հրատարակչություն, Երեւան, 2010։

ՏԱԿԱՒԻՆ

Հայկական ագարակներ,

Հայկական անգղ,

Հայկական բանակաթեմ,

Հայկական բարձրավանդակ,

Հայկական բորիսներ,

Հայկական գյառգյառ,

Հայկական Թալին,

Հայկական Թիլ,

Հայկական Լեռնաշխարհ,

Հայկական Լեռնաշղթա,

Հայկական Լեռներ,

Հայկական Ծովածոց,

Հայկական Կիլիկիա,

Հայկական Հրաբխային Բարձրավանդակ,

Հայկական Մարզ,

Հայկական Միջագետք,

Հայկական Պար,

Հայկական Սարահարթ,

Հայկական ՍՍՀ,

ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՏԱՎՐՈՍ,

Եւյլն, եւյլն, եւյլն:

Հայաստանի եւ հարակից շրջանների տեղանունների բառարան

Թ.Խ. Հակոբյան, Ստ.Տ. Մելիք-Բախշյան, Հ.Խ. Բարսեղյան։ Երեւանի Համալսարանի Հրատարակչություն, Երեւան, 1991։

ԲԱՅՑ ԵՐԲԵ՛Ք BUT NEVERMAIS JAMAIS

ԲԱՅՑ ԵՐԲԵ՛Ք BUT NEVERMAIS JAMAIS

ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹԻՒՆ . . .

ARMENIAN  GENOCIDE . . .

GENOCIDE  ARMENIEN . . .

————————————————————————–

 ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԹԻՒՆԸ՝   http://www.maratoug.com/archives/4575

                                                                                         cain and abelkill

                                                Çankaya   Köşkü

Cankaya Kosku -Turkey._Ankara._Palace_of_Atatürk_1935

Չանքայա  Քէօշքիւ,  Թիւրքիոյ Հանրապետութեան նախագահի նստավայրն է, ինքնին առանձնատուն, բայց եւ այնպէս այսօրուայ դրութեամբ Նախագահական Ապարանք՝ շքեղագոյն սարքաւորումներով, որոնց  կարգին, Աթաթիւրքի տուն թանգարանը (որտեղ եւս բազմած էր), Վարդագոյն առանձնատունը, Ապակէ առանձնատունը, նաեւ վարչական, ծառայողական, ապահովական  ու առողջապահական այլ սպասարկութիւններ,  եւյլն:

Սակայն ինչ որ նիւթի առանցքը կը կազմէ, ոչ թէ թրքական նշուած պաշտօնավայրն է, այլեւ նոյնինքն հողատարածքը, որտեղ կը գտնուի աշխատավայրը:

Անգարայ նահանգի 1513 քաղաքներէն մին է Չանքայա  փոքր քաղաքը, որտեղ գտնուող կալուածը (այսօրուայ թրքական նախագահական ապարանքը)  մինչեւ 1915-ի  Հայոց դէմ իրագործուած թրքական կոտորածը բարգավաճ վիճակի տէր հայորդիի մը սեփականութիւնը եղած էր՝   անունը   Յովհաննէս  ԳԱՍԱՊԵԱՆ:

                           Ի՞նչ  փաստաթուղթ  կայ  Յովհաննէս  Գասապեանի  անշարժ  գոյքի  համար

«Թուրքիոյ մէջ բռնագրաւուած հայապատկան գոյքեր»  խորագրով Ուիքիբետիան հետեւեալը կը հաստատէ.

«Օսմանեան եւ թրքական կառավարութիւններու կողմէ  Հայապատկան  գոյքերու  Բռնագրաւումը  կը ներառնէր սեփականութիւններ, գոյքեր եւ հողեր՝  Թուրքիոյ Հայկական համայնքին պատկանող»:

Բոլորն  ալ  պայմանականօրէն  փաստաթղթային  պահեստներու  հնարաւորութիւնը  չունէին:

«Հրանդ Տինք հիմնադրութիւնը կը հաստատէ, որ Իսդանպուլի մէջ 661 գոյքեր բռնագրաւուեցան Թրքական կառավարութեան կողմէ, թողնելով 1,328 գոյքերէն միայն 580-ը, զորս կը պատկանէին Հայկական հաստատութեանց  (դպրոցներ, եկեղեցիներ, հիւանդանոցներ, եւյլն):

Այնուհետեւ,  143-ը (21,60%)  վերադարձուեցան»:

«Բռնագրաւում,  որպէս  մասնիկ  Հայոց  Ցեղասպանութեան»

«16 Մայիս 1915ին, Հայոց դէմ իրագործուող ցեղասպանութեան ընթացքին, հրամանագիր մը հրապարակուեցաւ, խորագրուած «վարչական ցուցմունք Հայերու կողմէ լքուած շարժական եւ անշարժ գոյքի վերաբերեալ, որոնք պատերազմի եւ քաղաքական անսովոր հանգամանքներու պատճառաւ աքսորուած են»:

«Օրէնքը յատուկ կոմիտէներու կազմութեանց համար մասնաւոր պայմաններ ներդրած էր, որոնք ցուցակներ եւ տեղեկագրեր պիտի պատրաստէին բոլոր «լքուած» գոյքերու վերաբերեալ, եւ զանոնք ապահովելու նոյնինքն աքսորուածներու անուան հիմամբ:

Փճացող ապրանքներն ու կենդանիները պէտք էր ծախուէին եւ գումարները սեփականատէրերու անունով պիտի ապահովուէին:

«Սակայն յետագային նախատեսուած էր, որ թուրք գաղթականներ՝  յատկապէս Պալքանեան պատերազմէն, պիտի տեղադրուէին հայոց տուներուն մէջ եւ անոնց հողերուն վրայ: Իսկ այն կալուածը որով չէր օգտագործուէր, պիտի վաճարուէր հրապարակային սակարկութիւններով:

«Մայիս 29, 1915թ. ՄՅԿ-ի CUP(Միութիւն եւ Յառաջդիմութիւն Կոմիտէ) Կեդրոնական Կոմիտէն  Փոխադրման  Օրէնք Tehcir Lawկը հրապարակէ, որ թէեւ ժամանակաւոր կիրարում ունէր, սակայն հայկական բնակչութեան բոլոր գաւառներէն աքսորը, սեփականութեանց թալանն ու իւրացում-բռնագրաւումը կ՛իրականացնէր՝  համագործակցութեամբ  Մասնաւոր Կազմակերպութեան   –  Teskîlât-i Mahsûsa  –       Special  Organization  – հետ:

Փոխադրման Օրէնքը թէեւ պաշտօնապէս ի զօրու կ՛ըլլայ 1915թ. Մայիս ամսուընէ, բայց մարտ ամիսէն արդէն «տեղափոխում» ըսուածը սկսած էր գործադրուիլ, եւ որոնք  պաշտօնապէս   վերջ կը գտնէն մէկ տարի ետք:

Ցեղասպանութիւն, աքսոր ու հալածանք կը շարունակուէին կիրարկուիլ անընդհատ:

Ottoman-Tehcir_Law

                                                                         Երիտ թուրքերու  «փոխադրման  օրէնքը»                                                                                                                                                                    Young  Turk’s  “Tehcir  Law”

Ուրիշ օրէնք մը եւս հայապատկան սեփականատիրութեանց վրայ թրքական դրօշմը կը դնէր, այն էր «Սեփականազրկման եւ բռնագրաւման ժամանակաւոր օրէնք»ը («Լքուած սեփականատիրութեանց» օրէնքը), որ կը նշէր, թէ բոլոր հայերու պատկանելիութիւնները, հողատարածքները, ընտանի անասունները եւ տուները պիտի բռնագրաւուէին իշխանութիւններու կողմէ:

Այդպէս ալ եղաւ, ու հաւաքուած հսկայական գումարներ տեղադրուեցան Պերլինեան ապահով դրամատուներու մէջ:

Անտրէ  ՄԱՆԴԵԼՇՏԱՄ  Ռուս-Հրեայ քաղաքական գործիչը, հետեւեալը կը նշէ իր նիւթին մէջ.

«5,000,000 գումարի Թրքական ոսկիի քաշ (զոր կը ներկայացնէ 30.000 քիլօ ոսկի) Թրքական կառավարութեան կողմէ տեղադրուեցաւ Ռայխսպանքի մէջ, Պերլին 1916թ.ին, որ Դաշնակիցներու կողմէ իւրացուեցաւ Զինադադարէն Armisticeանմիջապէս ետք, եւ որ մեծաւ մասամբ (եթէ ոչ ամբողջութեամբ) Հայկական դրամ էր: 1915-ի Հայոց աքսորէն ետք, այդ ընթացիկ եւ աւանդային հաշիւները կառավարական հրամանով փոխադրուեցան Կ. Պոլսոյ պետական գանձարանը»:

«The sum of 5,000,000 Turkish gold pounds (representing about 30.000 kilograms of gold) deposited by the Turkish government at the Reichsbank in Berlin in 1916, and taken over by the Allies after the Armistice, was in large part (perhaps wholly) Armenian money. After the forced deportation of the Armenians in 1915, their current and deposit accounts were transferred, by government order, to the State Treasury in Constantinople».

Տե՛ս    André MANDELSTAM, La Société des Nations et les Puissances devant le problème arménien, reprint, Beirut, 1970, pp. 489-493.

Ժամանակակից թուրք պատմաբան, Ուղուր Իւմիդ Իւնկէօր Uğur ÜmitÜngör  հետեւեալը կը հաստատէ իր հետազօտական յօդուածով.«Նայելով իբրեւ ազգային-պետութիւն – Թրքական ընկերային ճարտարագիտութիւնը Արեւելեան Թուրքիոյ մէջ, 1913 – 50թթ.», որ

«Հայ ժողովուրդի բնաջնջումը նպաստեց պետութեան ենթակառուցուածքի ձեռք բերման, շնորհիւ հայկական սեփականատիրութեանց, որոնք օգտագործուեցան Թրքական համայնքներու յառաջդիմութեան համար: Այլ խօսքով, պետականացուած թրքական ազգային տնտեսութեան կառուցումը աներեւակայելի էր առանց Հայոց կործանման եւ գոյքերու սեփականատիրացման»:

Ասիկա թուրք պատմաբանն է խօսողը:

«Բռնագրաւում  Հանրապետական  Թուրքիոյ  օրերուն»

«Թուրքիոյ Անկախութեան Պատերազմը ծնունդ տուաւ Թուրքիոյ Հանրապետութեան 1923թ., սակայն բռնագրաւումները շարունակուեցան, որովհետեւ հայերը առաւելաբար գաղթի եւ սպաննութեան ենթարկուեցան:

«Ապրիլ 15, 1923թ., նախքան Լոզանի Վեհաժողովի ստորագրումը, օրէնքի մը հիմամբ, կոչուած՝ « Լքուած Գոյքերու Օրէնք », հետզհետէ բռնագրաւուեցան այն բոլոր հայերու սեփականութիւնները, զորսբացակայ էին, անկախ ո՞ր թուականէն, ի՞նչ շարժառիթով եւ պայմաններու ներքոյ ըլլար մեկնումը, եւ կը մերժուէր վաւերականութիւնը որեւէ լիազօրագրի, զոր կը ներկայացուէրբացակայութեան պատճառով:

«Իբրեւ նախազգուշութիւն Բ. Աշխարհամարտին, Թրքական կառավարութիւնը դրամագլուխի հարկեր կը գանձէր՝Վարլիք Վէրկիսի կոչուած, որ անհամաչափօրէն Թուրքիոյ ոչ մուսուլման բնակիչներուն  կը  վերաբերէր: Ու որպէս հարկի չվճառման արդիւնք, Թրքական կառավարութիւնը 324 միլիոն լիրա հաւաքեց ($ 270 միլիոն այդ ժամանակ), շնորհիւ ոչ քրիստոնեաներու ստացուածքներուն:

«1974թ. Նոր օրէնսդրութիւն մը կ՛ընդունուի, որով կը հաստատէր թէ ոչ մուսուլման խնամակալութիւններ չեն կրնար մէկ սեփականութենէ աւելի ունենալ, որոնք իրենց անուան տակ արձանագրուած են 1936թ-ին:

«Իբրեւ արդիւնք, աւելի քան 1,400 գոյքեր (անշարժ), զորս կը պատկանէին Իսդանպուլի Հայկական համայնքի բարեգործական հիմնադրամներուն, յետադարձօրէն – retrospectively անօրէն նկատուեցան ու բռնագրաւուեցան պետութեան կողմէ

«Այս սեփականութիւնները կ՛ընդգրկէին եկեղեցիներ, դպրոցներ, բնակարանային շէնքեր, ամառային ճամբարներ, գերեզմանոցներ եւ որբանոցներ:

«Փորձելով Եւրոպական Միութեան չափանիշներուն համապատասխանել, Արդարութիւն եւ Զարգացում կուսակցութեան նախաձեռնութեամբ հարց բարձրացաւ Օսմանեան հողային ցանկագրումներն ու ակտերու գրանցումները բանալ. Բայց եւ այնպէս, այդպիսին թոյլ չտրուեցաւ որ կատարուի, Թրքական Զինեալ Ուժերու Ազգային Ապահովութեան Կոմիտէի ազդարարութեան պատճառով՝ 26 օգոստոս 2005թ.-ին»:

Տե՛ս   https://en.wikipedia.org/wiki/Confiscated_Armenian_properties_in_Turkey

Վերադառնալով Հրանդ Տինք Հիմնարկի պրպտումներուն, երկար ցուցակներով բաւականին պեղումնային աշխատանք տարուած է Իսդանպուլի հայկական սեփականատիրութեանց վերաբերեալ պատկանելիութեան նշումներ կատարելու, որտեղ մի՛այն փոքրաթիւ կալուածներու եւ գոյքերու մասին չկան որոշակի տեղեկութիւններ՝յարգելի պատճառներով, ինչպէս վերեւ մէջբերուած Ուիքիբետիայի ուսումնասիրութիւնները կը վկայեն:

Տե՛ս   http://www.istanbulermenivakiflari.org/tr/harita

Թուրքիոյ նախագահական նստավայրի բուն տանուտէրը՝ կաթողիկէ համայնքի Յովհաննէս ԳԱՍԱՊԵԱՆ, 1915-ի կոտորածին հասկնալի դրդապատճառներով ընտանիօք կը լքեն իրենց հողն ու բնակարանը, եւ կը յաջողին փախչիլ Իսդամպուլ, որոնց սեփականութիւնը հետաքային կը դառնայ թուրք ընտանիքի մենաշնորհը, որոնցմէ ետք սեփականատէրը կը հանդիսանայ Թուրքիոյ հանրապետութեան հիմնադիր՝ Աթաթիւրք, 1921թ:

Եթէ Ակոս թերթը կ՛անդրադառնայ Յովհաննէս ԳԱՍԱՊԵԱՆ ազգակիցի մասին իբրեւ Թրքական Հանրապետութեան նախագահական նստատեղիի բուն կալուածատէրը, նաեւ թրքական այլ թերթեր, թէեւ թիւր ենթահողով, այսու ամենայնիւ հաստատուած ու անդրժելի իրողութիւն է զայս, հակառակ պետական մակարդակի դիտաւորեալ կերպով փաստաթուղթերու ոչնչացման՝ հետեւաբար բռնագրաւման   confiscation.

 

Չանքայա Քէօշքիւ  հայկական պատկանելիութեան մասին վաղուց ի վեր իմացուած իրողութիւն էր, նախքան թրքական ու այլ աղբիւրներու վկայութիւնները:  Պոլիսը լքող հայերու մեծամասնութիւնը ժառանգաբար տեղեակ էր այդ իրողութեան մասին, ինչպէս եւ այլ փաստեր:

Millet-i   sadika “    –   ” Հաւատարիմ   ազգը “

Օսմանեան կայսրութեան գլխաւոր զոհերը հայերը դարձան: Այն հաւատարիմ հայերը, որոնց համար թուրքերն իսկ կ՛ըսէին millet-i sadikaloyal milletհաւատարիմ ազգը, համաձայն որու 1908թ. Երիտ Թուրքերու յեղաշրջման իբրեւ ցնծութեան արտայայտութիւն, Կ. Պոլսոյ հայութիւնը փողոց կը թափուին թրքական դրօշներով՝   ի պատիւ  «եղբայր»  թուրքին:

Ստորեւ զետեղուած պատկերը ցոյց կու տայ այդ «մորթուելու պատրաստ ոչխարներու» հօտը, որոնց ծածանած հսկայ պաստառի մէկուն վրայ արձանագրուած է, – «Ազատութիւն – Հաւասարութիւն – Արդարութիւն», իսկ հազիւ ընթերցուող աջ կողմի պաստառին վրայ կը կարդանք հետեւեալը.

       « Ընդ   աստեղաւ   Ի՞նչ   կայ   սիրուն  Քան   ցանկալի  Եղբայր   անուն »

Ottoman_Armenians_1908

                                                  Կ. Պոլսոյ  Հայոց  փառաբանութիւն  հաւաքը  ի սէր Երիտ  Թուրքերուն                                                                                                                  Armenian  demonstration  praising  the Young Turks,  Constantinople

Մէկ տարի առաջ հայկական ինքնապաշտպանութեան ջահը բարձրացուցած  դաշնակցութիւնը  պատուիրակով մը կողք կողքի նստաւ նոյնինքն «եղբայր»  թուրք յեղափոխականներու հետ՝  Փարիզ 1907թ., անոնց երկրորդ համաժողովին, որմէ ետք համագործակցութեան «ճանապարհային  քարտէս» – feuille de route   մը սարքեցին ազատական թուրքիոյ հիմերը դնելու:

Դաշնակցական մեծապատիւ պատուիրակը չէր ուզէր հաւատալ, որ Թալաթ Ապրիլ 24, 1915թ.ի  հրամանագրի հեղինակն է, նաեւ գլուխ գործոցը ջարդի ու տեղահանութեան, որու զոհը ինք ալ եղաւ անտարակոյս:

Հայկական ապիկարութեան արտացոլումը ակնյայտ է օսմանեան օրէրէն առաջ եւ ետք ու մինչեւ Միջին Արեւելեան այսպէս ասած «արաբական գարուն» օրերուն, երբ ժողովուրդը զուրկ էր եւ է՛ ազգային ու համահայկական զուտ շահերը յետապնդող  Կեդրոնական  համախմբող   առաջնորդութենէ, որպէսզի ըստ այնմ նախապատրաստէին կանխատեսուած փորձանքներու դէմ:

Բայց ինչ փոյթ, որ փոթոռիկի ուժի եւ սաստկութեան հողմաչափի չգոյութիւնը մեծապէս կ՛անդամահատէ յառաջացող կործանման առաջքը առնելու կարելիութիւնը:

Այս առումով է, որ թուրքը աւելի «օձերու խորագիտութիւն» կը բանեցնէ,  քան  «աղաւնիներու պէս միամիտ»  Հայը:

Հետեւանքը աներկմտօրէն պէտք է հաստատել, որ հալածանքի, կործանման ու սեփականազրկման Հայ ազգաբնաջնջման ընթացակարգ մըն է իր տարբերակներով՝  անպայմանօրէն զուրկ, փաստաթղթային վկայութիւններէ:

ՖԻԼԻՓ  ՍԱՍՈՒՆ  /   PHILIP  SASOUN

Ապրիլ  /  April  26,  2013

cain and abelkill

                               ՀԱՅՈՑ   ԴԷՄ   ԳՈՐԾԱԴՐՈՒԱԾ                           

                               ՄԱՐԴԿՈՒԹԵԱՆ  ԴԷՄ  ՈՃԻՐԻ

                                    ՏԷՐ ԶՕՐԻ   ՆԱՀԱՏԱԿՆԵՐ

                              THE  MARTYRS  OF  DEIR EL ZOR

                                 A  CRIME  AGAINST  HUMANITY

                      COMMITTED  AGAINST  THE  ARMENIANS

Armenian Crucified girls

« They  make  me  feel  ashamed  to  be  a  man.

« Without  faith,  they’d  make  me  see  only  darkness.

« When  I  read  documents  about  the  torture  practices  used  by  the  Turks  against the  Armenians,  I  feel  an  irrepressible  sense  of  pain  and   horror ».

Monsignor  Sergio  PAGANO

«Անոնք  ամօթահար  ըրին  զիս,   մարդ  ըլլալուս  համար:

«Առանց  հաւատքի,  անոնք  մի՛այն  խաւարը  տեսնելու  մղեցին  զիս:

«երբ Հայերու հանդէպ Թուրքերու կատարած չարչարանքներու վերաբերեալ փաստաթուղթեր  կ՛ընթերցեմ,  ցաւի  ու  սարսափի  անզսպելի  զգացում կ՛ունենամ »:

Գերապայծառ  Սերճիօ  ՓԱԿԱՆՕ

                                                                                                                                Monsignor Sergio_Pagano

                                                                         Գ. Սէրճիօ ՓԱԿԱՆՕ         M. Sergio  PAGANO

Վատիկանի արխիւային սեփականութիւնը եղող նման վաւերական պատկերներ ըստ յայտնաբերուած վկայութեան, հարիւրնեով են,  իսկ յաւելեալ հաւաստումներ առաւելաբար կը մատնանշեն թրքական անաստուածութեան ու քրտական մեղսակցութեան ցեղասպանական ոճրագործութիւնները հայ ժողովուրդի  հանդէպ:

Տե՛ս

http://ad-orientem.blogspot.fr/2011/07/vatican-reveals-unpublished-armenian.html

Վերեւ նշուած խօսքերուն հեղինակը, Վատիկանի «գաղտնի» արխիւներու դիւանապետ ՓԱԿԱՆՕն կ՛աւելցնէ օգտագործելով հայազգի  վկայի  մը  նկարագրութիւնը.

«Էրզրումէն (Կարին Ֆ.Ս.) վկայ մը ըսաւ, «Տեսայ բազմաթիւ երեխաներու սպաննութիւնը: Իմ եղբօր աղջիկը 2 տարեկան երեխան գիրկը շալակած տունէն դուրս փախաւ, սակայն գնդակներու թիրախ դարձաւ: Երբ գետին փռուեցաւ, երկու ոստիկաններ մօտեցան ու սպաննեցին զինք: Տեսայ մեր քաղաքի հոգեւոր առաջնորդի սպաննութիւնը: Աչքերը փորեցին ու մօրուքը քաշեցին: Իսկ նախքան զինք սպաննելը,  ոստիկանները  ստիպեցին  անոր  պառելու:

An eyewitness from Erzerum said, « I saw how numerous children were killed. My niece ran away from home with a 2-year-old child on her shoulders, but she was shot. When she fell on the ground two soldiers came to her and killed her. I saw the killing of our city’s spiritual leader. They gouged out his eyes, pulled his bread. Before killing him, the soldiers forced him to dance ».

Տե՛ս     http://www.cathnewsusa.com/2011/07/vatican-archivist-told-turkish-newspaper-about-armenian-genocide/

Ուրիշ դրուագ մը պատմուած թուրք ոստիկանի մը կողմէ, Մուսթաֆա Սուլէյման անունով:

« Հայկական գիւղերը մտնելով սպաննեցինք բոլորը, առանց սեռի ու տարիքի խտրութեան: Քիւրտերը, որոնք մեզ հետ եկան, կողոպտեցին հայոց բոլորին տուները: Տարիքաւոր շատ հայեր, հաշմանդամ մարդիկ, որոնք քաղաքի կեդրոնը գտնուող դպրոցի մը մէջ թաքնուած էին, սակայն մենք որ հրահանգ ունէինք, սպաննեցինք բոլորը: Կէլիկուզան գիւղի մէջ ութ հարիւր հայեր այրուեցան ու սպաննուեցան: Հայր Յովհաննէս անունը կրող քահանայի աչքերը ծակեցին, իր մօրուքը, քիթը եւ ականջները կտրեցին: Ես ոչ մէկ երեխայ սպաննեցի, նոյնիսկ անոնցմէ երկու հատ ալ փրկեցի: Զանոնք իմ վրանի մէջ պահած էի, սակայն երբ  վերադարձայ,  բոլորը  անդամահատուած  տեսայ »:

Another story was told by Turkish soldier named Mustafa Suleyman, « We entered the Armenian villages and killed them all, without regard to gender and age. Kurds who came with us robbed Armenian houses. Many old Armenians, disabled people were hiding in a school located in the center of the city, but we had an order and killed them. Eight hundred Armenians were killed and burnt in Geliguzan village. They gouged out eyes of priest, Fr. Hovhannes, his beard, nose and ears were cut off. I have not killed a single child, even saved two of them. I was hiding them in my tent but once I went in and saw their bodies dismembered ».

Տե՛ս    վերեւի նոյն աղբիւրը:

Գերապայծառ  Սերճիօ  ՓԱԿԱՆՕն   տակաւին  կը  շարունակէ.

« Հայերու դէմ թրքական չարչարանքի ընթացակարգերը, զոր կարելի է համարել մեծ արիւնահեղութիւն . . . » :

Կարգ մը փաստաթուղթեր կը նկարագրեն թուրք ոստիկաններու բարբարոսութիւնները Հայ կանանց վերաբերեալ:

Անոնցմէ ոմանք կը նկարագրեն, թէ ինչպէս թուրք ոստիկանները « զառախաղով երեխայի սեռը կը գուշակէին նախքան որ սաղմը սպաննէին սուինով՝ մօր արգանդէն հանելէ ետք »:

Monsignor Sergio Pagano, announced  «  torture procedures of the Turks towards the Armenians, which may be termed a great slaughter ».

Some documents tell the barbaric acts of the Turkish soldiers on Armenian pregnant women. . . . The Turkish soldiers « playing dice seemed to guess the sex of the child before killing the fetus with a bayonet, once removed from the womb of the mother ».

Տե՛ս    http://www.vaticancrimes.us/2011/11/vatican-to-publish-secret-archives-of.html

Գ. Սերճիօ ՓԱԿԱՆՕն 2011 թուականէն յայտարարած էր Իտալական Լրատուական Գործակալութեան, Վատիկանի մէջ 5 Յուլիսին տուած մամլոյ ասուլիսով, որ Փետրուար 2012-էն Վատիկանը պիտի ցուցադրէ պատմական նշանակութիւն ունեցող 100 գաղտնի արխիւներ (Archivio Segreto Vaticano),  զորս պահուած էին բազմաթիւ տարիներէ ի վեր:

Անոնք կը պարփակեն ո՛չ միայն երկու աշխարհամարտերուն վերաբերող փաստաթուղթեր, հապա մինչեւ 8-րդ դարուն հասնող վաւերագրեր:

Սակայն  Հայոց  ցեղասպանութեան  կապակցաբար  գրքի  ծաւալով պիտի  ներկայացուին  եղելութիւնները:

                                                                                                       VATICAN SECRET ARCHIVES

                                                                        Վատիկանի   Արխիւները      Vatican  Archives

Այս ցուցադրութիւնը տեղի ունեցաւ իր որոշուած ժամանակահատուածին՝ 2012-ի Փետրուար ամսուընէ մինչեւ Սեպտեմբերը,  Հռոմի  Ժիւփիւթըրի (Capitol)  թանգարանին  մէջ:

 

Վատիկանեան  քաղաքականութիւն                                                           

 Vatican  Politics

Անկախաբար վերեւ նշուած ամէնապայծառ կղերականի վշտահար մեկնաբանութիւններուն, որով արդարամտօրէն գիտցած է զգետնել եղեռնագործը եւ ողբալ զոհերու նահատակութեան համար՝  ինչ որ անըմբռնելի պիտի մնայ, այն է, որ դժուար կարելի է պատկերացնել հոգեւոր աշխարհի նման կառոյցի մը քաղաքական դիրքորոշումը, որու սկզբունքի հիմամբ, ցեղասպանութիւն փաստարկող արձանագրութիւններ ու պատկերներ դար մը ամբողջութեամբ կը զետեղեն փոշոտ տուփերու մէջ, պահեստարանի չգիտեմ ո՞ր անկիւնը, եւ  ի լոյս  աշխարհ  կը  բերուին  իբրեւ  արժէքաւոր  հնութիւն:

Քրիստոնեայ աշխարհի այսօրինակ հաստատութեան վկայաբերումներն ու անոնց դատապարտման ի խնդիր իրաւական քայլերը բնականաբար առաւելագոյնս պիտի զգաստացնէին բուն քաղաքական միջազգային խճուղին՝  հիմք ծառայելով հայկական պահանջատիրութեան  հաստատման,  ոճրային  ատեանի մակարդակով՝   ի  գին  վնասահատուցման:

Սակայն ինչ բոյթ, որ իրաւունք հաստատելու կոչուածները ի՛րենք իսկ արիւնարբուներ են եւ թէ՝  պատերազմի ոճիրի (crime de guerre), թէ՝ միջազգային իրաւունքի ծանր խախտման  (grave violation du droit international)  գլուխ  գործոցներ  են:

Նոյնինքն Վատիկանը անմասն չէ անմեղ արիւն թափելու պատմական վկայութիւններու կարգին, երբ «հերետիկոսութեան» դատապարտեալները  ցիցերու  վրայ  այրելով  կը  սպաններ  . . . :

 

ԽԱՉԵԱԼ  ՀԱՅ  ՊԱՐՄԱՆՈՒՀԻՆԵՐ                                                        

 JEUNES   ARMÉNIENNES   CRUCIFIÉES

ՀԱՅՈՑ  ԴԷՄ  ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹԵԱՆ ՏԷՐ ԶՕՐԻ ՆԱՀԱՏԱԿՆԵՐ՝  խաչեալ Հայ կանանց այս պատկերը հանուած է գերմանացի թղթակցի մը կողմէ, զոր Հայութեան վերաբերող Վատիկանի «գաղտնի»  արխիւներուն  մաս  կը  կազմէ:

Տէր Զօրի մէջ 1915 թուին անոնք ենթարկուած են թրքական մասնագիտութեան (spécialité turque) ամենատաժանելի անմարդկայնութեան՝  բարբարոսութիւն, բռնաբարութիւն ապա խաչելութիւն . . . :

Սուրիացի պետեուիներ կրցած են փրկել անոնց, որոնց հոգիները տակաւին աւանդուած չէին, եւ անկասկաց անոնցմէ ծնունդ առած սերունդի զաւակներ անգամ մը եւս կոտորուեցան դարձեալ Տէր Զօրի մէջ, Սուրիոյ ջարդերուն ընդմէջ, միանգամընդմիշտ նոյն դահիճի ոտնձգութեամբ՝   թուրք  միլլէթի:

                                                                                crucified armenian women 1

                                                            Սուրիացի պետեուիներու կողմէ փրկուող  Հայ Պարմանուհիներ

               Jeunes  Arméniennes  sauvées  par  des  bédouins  Syriens      Armenian  young  girls  saved  by  the  Syrian  bedouins

Պատկերը միեւնոյն ժամանակ օգտագործումն է եղեռնէն մազապուրծ եղած  ԱՐՇԱԼՈՅՍ  ՄԱՐՏԻԿԱՆԵԱՆի  վկայաբերմամբ  պատրաստուած Հայոց ցեղասպանութեան առաջին փաստավաւերագրական անձայն ֆիլմէն, զոր ներկայացուած էր ամերիկայի  մէջ  1919-ին:

Տե՛ս    ֆիլմէն  հազիւ փրկուած հատուածներ.

http://genocidedesarmeniens.blogs.nouvelobs.com/archive/2011/01/10/ravished-armenia.html

ԱՐՇԱԼՈՅՍ ՄԱՐՏԻԿԱՆԵԱՆ,  ծնեալ Չմշկածաք (Արեւմտեան Հայաստան), բարգաւաճ ընտանիքի զաւակ, որոնց բոլորին սպաննութեան վկան կը հանդիսանայ ակամայ, եւ 1400 մղոն ճամբայ քալելու պարտադրանքին դատապարտուած, որու ընթացքին առեւանգուելով կը վաճառուի անատոլուի շուկաներուն մէջ, սակայն արթնամտութեան շնորհիւ կը կարողանայ փախչիլ եւ Կարինի (Էրզրում)ճամբով կ՛անցնի Թիֆլիս ապա Սանկտ Պետերպուրկ, ուրկէ մինչեւ Նորվեկիա, որտեղէն կը փոխադրուի Ամերիկա՝ Մերձաւոր Արեւելքի Նպաստամատոյց  ընկերութեան շնորհիւ: (Near East Relief).

Ան, ամերիկացի շարժապատկերի խմբագրի շնորհիւ կը հեղինակաւորէ «ՊՂԾՈՒԱԾ ՀԱՅԱՍՏԱՆ»  երկը 1918-ին, որ անմիջապէս կը ցուցադրուի Նիւ Եորքի մէջ. Յետաքային Լոնտոն ու Փարիզ: Գլխաւոր դերակատարներէն  մին  կը  դառնայ  նաեւ  ինք:

Ֆիլմին ներկայ կ՛ըլլան հանգամանաւոր անձնաւորութիւններ, ինչպէս, Հայ – Սուրիական  նպաստամատոյց  կոմիտէի  ղեկավարներ:

(Committee for Armenian and Syrian Relief).

                                                                                                         ԱՐՇԱԼՈՅՍ ՄԱՐՏԻԿԱՆԵԱՆ                                               

                                                                                        ԱՐՇԱԼՈՅՍ  ՄԱՐՏԻԿԱՆԵԱՆ

Աստուծոյ օրհնութիւնը վայելած Արշալոյս ՄԱՐՏԻԿԱՆԵԱՆ հետաքային  կ՛ամուսնանայ,  ու  մահկանացուն  կը  կնգէ  1994 թուին:

Պղծուած ու խաչելութեան մատնուած Հայ կանանց պատկերի կենդանի վկան յոյսով ենք որ ԱՍՏՈՒԾՈՅ կողմէ յարութիւն ստացողներու կարգին  կը  դասուի:

ԲՈԼՈՐ  ՆԱՀԱՏԱԿՆԵՐՈՒ  կողգին:

«The Turk is so absolutely without a moral sense, so unutterably bestial in his consideration of woman, so unthinkably vile and filthy in his personal habits, and so hopelessly degraded in his relations with his fellow man that the depth of his infamy is past all human credence.

« The Turk is not a human being, I do not call him a beast, because not one of God’s dumb creatures could sink so low.

« The Turk is a devil without a tail. And the educated, polished Turk-the official who affects a knowledge of the French language and a veneering of Parisian manners-is the most unspeakable fiend of all. In proof that this assertion is based on incontestable truth I challenge denial from any unprejudiced man who has known the Turk thoroughly well for a quarter of a century. »

William  HOWARD,  1896,   An   American   Eyewitness   to   Turk   savagery

 Article  by  –  Timothy  Bancroft – Hinchey        Pravda.Ru

Տե՛ս     http://english.pravda.ru/opinion/columnists/19-03-2012/120817-syria_ottoman-0/

«Թուրքը բացարձակապէս առանց բարոյական զգացումի է, այնքան անբացատրելիօրէն գազանաբարոյ, կանանց հանդէպ իր նկատառութեան մէջ, այնքան անմտածելիօրէն զզուելի եւ կեղտոտ իր անձնական սովորութիւններուն մէջ, եւ որչափ անհուսալիօրէն վատթարացած է իր ընկեր մարդու հետ ունեցած յարաբերութեան մէջ, որ իր անպատուութեան խորութիւնը անցած են բոլոր մարդկային հաւատարմագրերը:

«Թուրքը մարդ արարած չէ: Ես գազան չեմ անուաներ զայն, որովհետեւ Աստուծոյ  ո՛չ  մէկ  համր  արարած  կրնայ  սուզուիլ  այսքան  ցած:

«Թուրքը սատանայ է առանց պոչի: Եւ կրթուած նուրբ Թուրք-պաշտօնականը, որ Ֆրանսերէնի իմացութիւն կ՛արտացոլէ եւ Փարիզեան վարվելակերպերու արտաքին երեւոյթներ՝ բոլորէն աւելի անխօս դեւ մըն է: Իսկ այն ապացոյցը, որ այս պնդումը հիմնուած է անվիճելի ճշմարտութեան վրայ, կը բողոքարկեմ մերժումը ոեւէ անկողմնապահ մարդու կողմէ, որ ճանչցած է Թուրքը մանրակրկիտօրէն  գոնէ  քառորդ  դար  մը:»

Ուիլիամ ՀԱՈՒՈՐՏ,  1896,   Թրքական  վայրենութիւներու  Ամերիկացի   վկայ  մը

Յօդուած՝   Թիմոթի  Պէնքրոֆդ – Հինչի

ՖԻԼԻՓ  ՍԱՍՈՒՆ  /  PHILIP   SASOUN

Մարտ / March  15,  2013

cain and abelkill   

                              ՀԱՅԱՍՊԱՆՈՒԹԵԱՆ  ՁԱԽ  ԲԱԶՈՒԿԸ  

                                                    – Ք Ի Ւ Ր Տ Ե Ր Ը –

                         THE  LEFT  HAND  OF  THE  ARMENOCIDE

                                                    – THE  K U R D S –

ՅԱԿՈԲ ՊԵՏՐՈՍԵԱՆ -2

Պրն. Յակոբ ՊԵՏՐՈՍԵԱՆ, 85-ը բոլորած, հայկական գրական, պատմական, յեղափոխական նիւթերու յայտնի գրող, յօդուածագիր, եւ բազում աշխատութիւններու հեղինակ ու երկար տարիներով Երեւանի պետական համալսարանի հրատարակչութեան գլխաւոր խմբագիր՝ իր ՍԷՅԼԱՆ անունը կրող գրքի մէջ գրեթէ մանրամասնութեամբ կը նկարագրէ որոշ չափով անյայտ մնացած Ջաւախեցի (բայց արմատներով՝ Կարնեցի 1861 – 1934) համբավաւոր գործչի մասին, որու իբրեւ ՀԱՅ ՄԱՐԴ լինելութիւնը եւ ԵՐԿՐԻ ու այլ նահանգներու մէջ սերնդակերտ գործունէութիւնները չեն կրնար անտարբեր թողուլ ընթերցողներս, եւ անկարելի է անզգամաբար հետեւիլ բնիկ հայերու եւ անոնց շառավիղներու վերաբերող բաժիններուն:

Յակոբ ՊԵՏՐՈՍԵԱՆԻ գրքին մէջ յոյժ կարեւոր են օգտագործած պատմական ուսումնասիրութեանց հիմամբ գրի առնուած հայկական պետական, իշխանական ու նախարարական տոհմերու հետզհետէ անեացման ու ցուլման վկայութիւնները:

Թէ ինչպէս օրինակ քիւրտերը ուռճացած են իբրեւ «ազգ» ու հասած տասնեակ միլիոններու՝ կը բաւէ առանձնացնել բոլոր այն հատուածները այս առնչութեամբ, քաղելով զանազան ուսումնասիրութիւններէ:

Այսպէս, օր., հիմք ընդունելով Օհան եպիսկոպոսի ձեռագիրը, կը նկարագրուին հետեւեալները.

«Հայոց պետականութեան անկումից յետոյ նախարարական յայտնի տների չքացում – վերացում:

Ռշկոնցիք ռշտունիներն են, մանգցիք՝ Մամիկոնեանները, սլիվանցիք՝ Սլկունիները, բագրանցիք՝ Բագրատունիները, խորամանցիք՝ Խորխոռունիները:

«Սէյլանը աւելացնում է, որ օրինակ, խորամանցիք, որ բռնել են Սասունից հարաւ-արեւմուտք ընկած տարածքը, խոստովանում են իրենց հայութիւնը, քրդուհիները պաշտում են Գրիգոր Լուսաւորչին, Տրդատ Թագաւորին, Ներսէս Մեծին. Հայ Եկեղեցին, ազգը նուիրական են նրանց համար եւ լուտանքով են խօսում Մուհամեդի եւ Ղուրանի մասին:

«Քրդի եւ տաճիկի նկատմամբ անողոք են, սակայն առանձին սիրով են հիւրընկալում հայերին:

«Սրանք էին, ինչպէս վկայում է Սէյլանը, որ 1870-ին ուզեցին հայանալ, միանալ իրենց ազգին, բայց կառավարութիւնը արգելեց (Ս 34-35):

«Բագրանցի քրդերը նոյնպէս չեն ուրանում իրենց հայկական ծագումը եւ զաւակներին կնքում են հայ նախարարական ընտանիքներին բնորոշ անուններով:

«Սէյլանը բագրանցի Համզօ բէկի մօտ տեսել է նրանց պապերի՝ հնութեան դրոշմը կրող սուրը, Մարիամ Աստուածածնի, Լուսաւորչի պատկերներ, Աւետարանի, Ճառընտիրի, Սաղմոսի ձեռագրեր:

«Ըստ Օհան մատենագրի հայ նախարարական տները վերջնականապէս հալուել-անհետացել են 15-րդ դարի վերջին՝ ուրացութեան, մահմեդականութեան ընդունման եւ պանդխտութեան պատճառով:

«Սէյլանը երկար ժամանակ հետաքրքրուել, ուսումնասիրել է նախարարական տների այլափոխման հանգամանքները (Ն. 65-75):

Այս առթիւ բերում է երկու համոզիչ օրինակ. Մէկը իբրեւ իրողութիւն պատմուող աւանդութիւն, միւսը որպէս կենդանի փաստ, որ յայտնաբերել է ինքը:

Առաջինը մատենագիր Օհան եպիսկոպոսի ձեռագրից Ղազար վ. Մարտիրոսեանի վերցրած տուեալներն են:

Ըստ այս պատումի մինչեւ 16-րդ դարի կէսերը նախարարները գոյութիւն ունէին արդէն իբրեւ բէյեր իրենց կալուածքներում:

«Մամիկոնեան տոհմի վերջին ներկայացուցիչը Մուշեղ Նաճաշ իշխանն էր: Կոփայ իշխանի՝ դստեր՝ Գիւլիզարի պատճառով գժտւում են Մուշեղ Մամիկոնեանը եւ Բաղէշի Փնջիկ իշխանը: Իրար դէմ կռուելիս սրանք օգնութեան են կանչում քրդական ազդեցիկ բէկերին, ապա ուրանում են իրենց կրոնը: Եւ երբ Հարքի ազնիւ իշխանը եւ Գիւլիզարը մերժում են Մուշէղի առաջարկը՝ ասելով. «Մենք քրդի հետ գործ չունենք», սա հաշտւում է ուրացող Փնջիկի հետ, եւ միացեալ ուժերով յարձակւում են Հարքի իշխանի վրայ:

«Բուլանխի Կոփ գիւղի մօտ տեղի է ունենում ճակատամարտ: Զոհւում է իշխանը «իբրեւ նահատակ՝անտերունջ թողնելով Գիւլիզարն ու երեք մատաղատի մանուկներ»: Ընկնում է նաեւ «Գիւլիզարը՝ սուրը ձեռքին իբրեւ իւր արժանի զաւակ անվախ կռուելով» (Ս 37): Մանուկներին գերեվարում են եւ իսպառ ոչնչացնում նրանց բերդ-ամրոցը: Տղաներին յանձնում են Հասարան մոլլային: «Քրիստոնեայ հօր որդիքը դառնում են մեծամեծ քուրդ ցեղերի նախահայրեր: Իրենց բնիկ հայրենեաց մէջ զարգանում են հասարանցի, յայտարանցի եւ ճիպրանցի ցեղերը, իբրեւ ժառանգներ Հասարան մոլլայի» (Ս 38):

«Այստեղ ուշագրաւն այն է, որ 16-րդ դարի կէսերին վերանում են Մուշեղ իշխանի, Փնջիկ իշխանի եւ Հարքի իշխանի տոհմական տները:

«Միւս օրինակը: Մուշ քաղաքում Սէյլանը ծանօթանում է Ալի էֆէնդի Նաճաշօղլուի հետ, որ ծառայում էր պետական հիմնարկում: Այդ տասնութամեայ քուրդ երիտասարդը հպարտութեամբ է պատմում, որ ինքը Մամիկոնեան մեծ տոհմի ժառանգորդ է, եւ վերջին Մամիկոնեանը՝ Մուշեղ Նաճաշը, թէեւ ուրացել էր կրօնը, բայց Մուշի իր տան մի անկիւնում ծածուկ պահում էր փոքրիկ մատուռ, որ աւանդաբար անցել էր իր պապին ու իրեն: Այս մատուռի երկաթեայ պահարանում է գտնւում մի արծաթեայ գլան-խողովակ, որի մէջ ամփոփուած է կաթողիկոսի ու թագաւորի հրովարտակը, որով նրա պապին են տրուել Սլիվանը, Սասունը եւ Մուշը:

«Սէյլանի խնդրանքը՝ տեսնել մատուռը եւ կարդալ փակ գլանի վրայի գիրը, երիտասարդը մերժել է՝ պատճառաբանելով, որ դա սրբազան աւանդ է, Թալիսման. Այն իր գաղտնիքը կը բացի, երբ նրա զօրութեամբ հայը վերստին կը տիրապետի իր նախկին մեծութեանը, իշխանութեանը: Թուրքերը իմացել են մատուռի գոյութիւնը եւ փորձել են ոչնչացնել տան աղօթարանն ու խլել հրովարտակը, բայց քաջակորով պապերը սրով դիմագրաւել, պաշտպանել են սրբութիւնը (Ս 39):

. . . . . . . . . .

«Ցաւով է շարադրում այս ամէնը Սէյլանը եւ նշում, որ Բագրատունիների անկումից յետոյ երկիրը անտէր մնաց, դարձաւ արեան եւ հարստահարման ասպարէզ, շատերը օտարացան. Ազատւում էր ուրացողը, միւսները ճնշւում, ոչնչացւում էին:

Ահա համատարած ուրացութեան բուն պատճառները Սէյլանի համոզմունք-վկայութեամբ»:

ՍԷՅԼԱՆ,  ԿԵԱՆՔԸ  ԵՒ  ՍՏԵՂԾԱԳՈՐԾՈՒԹԻՒՆԸ

ՅԱԿՈԲ  ՊԵՏՐՈՍԵԱՆ  ԵՐԵՒԱՆ – 2011 էջ 49-51

Այս վկայութիւնները չնչին հատուած մը կը կազմէ նշեալ գրքի մէջ, որով անհրաժեշտ կը նկատէի պարբերութիւնները գրեթէ ամբողջութեամբ մէջբերելու:

Անհետացած, ոչնչացուած, կրօնափոխուած, թրքացած ու քրտացած հայերու մէկ տարաբաստիկ իրողութեան արձանագրութիւններէն են, որոնց հիմամբ անկարելի է տարակուսիլ, թէ ո՞րտեղ են մեր այսօրուայ գրեթէ 10 միլիոն հայերուս շարունակութիւնը:

Ո՞վ համոզեց մեզ, որ  «ՄԵՆՔ  ՔԻՉ  ԵՆՔ» . . . :

Յետագայ դարաշրջանները հետզհետէ կերպարանափոխեցին քրտական կազմաւորման ընթացքը, եւ զուգահեռաբար ի յայտ եկան ձուլուող ու կողոպտող քիւրտեր:

Այս կացութիւնը առաւելաբար կը սրուի Ռուս-Թրքական պատերազմէն ետք (1877-78թթ.), որով թրքական սուլթանութիւնը կ՛անդրադառնայ, որ Պալքանեան հարցի լուծումէն աւելի ազդու գործիք մը առնուազն քթին տակ ծագած հայկական հարցի մաքրագործման պիտի նպաստէ՝ որն է Իսլամն ու Քիւրտը:

Կարիք կա՞յ յիշեցնելու «համիտեան գունդերու» կազմութեան նպատակը:

Սակայն ձուլում եւ աւեր տեղի կ՛ունենային տակաւին Թուրք-պարսկական (երրորդ) պատերազմական օրերէն ալ, 17-րդ դարու սկիզբը, 1602թ.:

Տերսիմ  եւ  հայ-քիւրտ  կարգավիճակ                                                        

Dersim  &  the  armeno-kurd  status

Այս առումով տեղին է նշել Տերսիմի շրջանի հայութեան բռնի կրօնափոխումը: Իսկ հակառակ քրտական յաւակնութիւններուն, որոնք Տերսիմցիներու մէջ եւս քրտութիւն կ՛ուզեն տեսնել, մասնագիտական ուսումնասիրութիւններ բոլորովին այլ բացատրութիւններ կը տրամադրեն: Ամէնէն կարեւորը սակայն, Տերսիմցիները անգամ կը դրժեն:

«Իբրեւ փաստացի վկայութիւն գըզըլպաշ տերսիմցիներու հայեր փրկելու իրողութեան, օտար դիւանագիտական աղբիւրներու պատմական արխիւներէն լաւագոյն օրինակն է, օսմանեան Թուրքիոյ գերմանական դեսպանատան Էրզրումի փոխհիւպատոս Մաքս Էրուին Վոն Շոպնըր-Ռիեւթըրի վկայութիւնը: Դեսպանատան A53a/1915/5440 փաստաթուղթին մէջ, ուր նկարագրելով Բասէնի եւ Էրզրումի 13 հայկական գիւղերէ տեղահանուած հայերու ջարդը Տերսիմի սահմանակից Եփրատի ափերուն՝ կը վկայէ.

«Քիւրտերը եւս մասնակցեցան սպանդին, սակայն անոնցմէ ոչ մէկը տերսիմցի քիւրտ էր»:

Տե՛ս   http://www.aztagdaily.com/archives/56053/

«Տերսիմցիներու եւ քիւրտերու յարաբերութիւնները երբեք հաշտ չեն եղած, ընհակառակն քրտական եւ տերսիմական յեղափոխական շարժումներու ընթացքին երկու կողմերը իրարու ձեռք չեն երկարած: Այստեղ մեծ դերակատարութիւն ունեցած է կրօնական ուղղուածութեան գործօնը, որովհետեւ, ինչպէս վերը նշեցինք, տերսիմցիք ալեւի են, իսկ քիւրտերը՝ սիւննի իսլամ:

Օրինակ 1920-ին Քոչկիրիի յեղափոխութեան ընթացքին Սեբաստիոյ նահանգի քիզիլպաշ Քոչկիրի ցեղախումբի նախաձեռնած ապստամբական շարժման չօժանդակեցին սիւննի իսլամ քիւրտ ցեղախումբերը:

Փոխադարձաբար 1925-ի Շէյխ Սայիտի յեղափոխութիւնը պոյքոթի ենթարկուեցաւ տերսիմցի ալեւի ցեղախումբերուն կողմէ, որովհետեւ ան կը կրէր սիւննի իսլամական դրոշմ:

1930-ի Արարատի յեղափոխութեան ժամանակ տերսիմցիք չէզոք դիրք բռնեցին քրտական ազգայնական «Հոյպուն» կազմակերպութեան նախաձեռնած ապստամբութեան հանդէպ: Յիշեցնենք, որ Կարօ Սասունիի տուեալներով այս յեղափոխութեան ընթացքին «Հոյպուն»ի հետ սերտ կապեր հաստատած է Հ.Յ.Դաշնակցութիւնը, իսկ զինեալ ուժերու ղեկավարներէն մէկը եղած է ՀՅԴ-ի անդամ մը:

1937-ի Սէյիտ Ռիզայի յեղափոխութեան ժամանակ տերսիմցիք մնացին առանձին, եւ երկարատեւ մարտերէ ետք, որոնց ընթացքին օգտագործուեցաւ ռազմօդուժ, քեմալական բանակները տեղահանեցին ու ջարդեցին Տերսիմի ժողովուրդը»:

«Այսօր եւրոպացի կարգ մը պատմաբաններու կողմէ ընդունուած է այն տեսութիւնը, որ 1937-38թթ., քեմալական ուժերու կողմէ ջարդուած են 70 հազար տերսիմցիներ: Մեզի քիչ ծանօթ է 1938-ի Տերսիմցիներու յեղափոխութեան ընթացքին հայերու մասնակցութեան պատմութիւնը: Ըստ տերսիմցի արդի ժամանակներու մտաւորականներու՝ 1938-ի յեղափոխութեան տերսիմցիներու կողքին զէնք վերցուցած են բազմաթիւ հայեր, իսկ ապստամբութեան տխուր վախճանին յաջորդող քեմալական բանակի ջարդերուն տերսիմցիներու կողքին սպաննուած, ջարդուած եւ տեղահանուած են հազարաւոր հայեր»:

Տե՛ս   http://agencemwdb.com/horizon/article/details/15

Հորիզոնի յօդուածագիրը չուզեր տեսնել այն յատկանշական իրողութիւնը, որ դաշնակցութիւնը համագործակցութեան ձեռք կ՛երկարէ քրտական շարժման մը, մինչ Տերսիմցիք ձեռնպահ կը մնան պատմական ու կրօնական ելակէտի հիմամբ:

Հայկական խակ ռազմավարութիւն, որու նմանը կ՛ապրինք օրերս, սակայն պիտի անդրադառնամ վերջաւորութեան:

Բայց առաւել եւս բնորոշիչ է այն հանգամանքը, որ 1938-ի կոտորածով Տերսիմցիներու կողքին կը ջարդուին միանգամընդմիշտ հայեր, որով 1915-ի ցեղասպանական ոճիռը կ՛երկարի ո՛չ միայն մինչեւ 1923-ը, այլեւ 30-ական այդ տարիներուն, նաեւ 90-ականներու ժամանակաշրջանին, դարձեալ Տերսիմի հասցուած ջարդով ու տեղահանութեամբ:

Մշտապէս ՀԱՅԵՐ, նոյնիսկ դաւանափոխ . . . :

Սակայն, հայկական աղքատ ու կոյր դատողութիւնը պարտադրեց, որ Հրանդ Տինքի սպաննութեամբ անմիջապէս փողոց նետեն նորոյթ լոզունք մը, իբրեւ « Մէկ ու կես միլիոն + մէկ », այսպիսով գիծ քաշելով բոլոր ժամանակամիջոցին ջարդուած ու տեղահանուած հայրենակիցներու վրայէն:

Թրքական կոտորածները մշտնջենական են ու երբեք չեն սահմանափակուիր ժամանակահատուածներով: Փաստ՝ երեկուայ Կիպրոսը, ու այսօրուայ Հալէպը:

«Բալու – Միջ-էթնիքական  յարաբերութիւններ»                                              

  « Palu – the  inter-ethnic   relations »

Սոյն խորագրով Հուշամատեան կայքը (Պերլինի մէջ ծնունդ առած) Բալուի գաւառակի վերաբերեալ (երկար ժամանակ Տիարպեքիրի Էլալէթին մաս կազմած, ապա 19-րդ դարուն՝ Խարբերդի [Մամուրէթ էլ-Ազիզ] լիվաին) տասնեակ մը գրականութիւններէ փաստացի վկայութիւններ քաղելով կը նկարագրէ նաեւ հայ-քրտական յարաբերութիւնները հայահոծ այդ տարածքին մէջ:

Այդտեղ կը կարդանք.

«. . . Այստեղ մանաւանդ կարեւոր է կանգ առնել տարածքին գլխաւոր իշխանաւորներուն քիւրտ պէյերուն ու աղաներուն բռնած դիրքին վրայ: Այս կէտին մէջ հակասութիւնները ակնյայտ են: Փաստօրէն մէկ կողմէ կը տեսնենք անոնց ենթակայ ցեղախումբերուն ուղղակի մասնակցութիւնը այս կոտորածներուն, իսկ միւս կողմէ անոնք պաշտպանի դիրք կ՛որդեգրեն իրենց ազդեցութեան տակ գտնուող հայ գիւղերուն նկատմամբ[12] : Պարզ է որ ճորտային շահագրգռութիւնները կարեւոր նշանակութիւն ունեցած են այս հարցին մէջ: Քիւրտ պէյեր ու աղաներ երբեք ալ պիտի չփափաքէին զրկուիլ իրենց փաստացի տիրապետութեան տակ գտնուող աշխատող ու արհեստաւոր կարեւորագոյն ուժէ մը, հարստութենէ մը, որն այս պարագային հայ գիւղացիներն են: Բայց միեւնոյն քիւրտ աղան կամ պէյը կրնայ անողոքաբար յարձակիլ իր ազդեցութենէն դուրս գտնուող, հակառակորդ քիւրտ իշխանաւորի մը ազդեցութեան տակ գտնուող հայկական գիւղերուն վրայ, կոտորել բնակչութիւնը ու թալանել հարստութիւնները»:

. . . . . . . . . . . . .

«Ահաւասիկ այս հաւասարակշռութիւնն է որ կը խախտուի 1895ին: Տեղական իշխանութիւնները քիւրտ աղային ու պէյին բացայայտ կը դարձնեն որ մինչեւ այդ տիրող կարգը փոխուած է եւ թէ կարելի է զանց առնել նախապէս ճշդուած սահմանագծումները: Համակարգային խախտումը ժամանակաւոր կ՛ըլլայ, բայց անիկա բաւարար է որ քանի մը օրուան մէջ Բալու քաղաքին եւ շրջակայ գիւղերուն մէջ քանի մը հազար հայեր զոհուին, տուներ հրկիզուին ու կողոպտուին: Աւելի՛ն, կը կարծենք որ 1895 – 1896ի ջարդերը գաւառակին ամբողջ ընկերային միջավայրն է որ կը շրջեն, արմատական փոփոխութիւններ կը յառաջանան այնտեղ մանաւանդ հայեւքիւրտ յարաբերութիւններու մարզէն ներս: Հայկական աղբիւրները կը նշեն, որ այս թուականէն ետք քիւրտ պէյերու դիրքը աւելի եւս կը հզօրանայ, նոյնպէս նաեւ կը բազմանան անոնց կողմէ կատարուած բռնութիւնները, կ՛աւելնան հայկական գիւղերուն մէջ գողութեան դէպքերը: Ասոր դիմաց հայ տարրը այսուհետեւ նուազ հաւատք կ՛ընծայէ տեղական իշխանութիւններուն չէզոքութեան վրայ, կը դառնայ աւելի ինքնամփոփ ու կարգ մը գիւղերու մէջ կը սկսին ստեղծուիլ քիւրտերու գողութիւններուն դէմ ինքնապաշտպանութեան խումբեր»:

Տե՛ս http://www.houshamadyan.org/arm/mapottomanempire/vilayetdiyarbekir/palu/socio-economicstructure/interthnicrelations/html

1890-ական ժամանակաշրջանին Ապտիւլ Համիտեան հայասպանութեան ու հայատեացութեան գլխաւոր գործիքը քիւրտերը կը հանդիսանան՝ նախ անոնց զանգուածային տեղաշարժով դէպի հայահոծ նահանգները, ապա իրենց միջոցաւ ջարդերու իրականացմամբ:

«Մասնաւոր կարգադրութեամբ Օսմանեան պետութիւնը Պարսկաստանէն բերած է մեծ թիւով քիւրտեր, որոնք բնակեցուած են Մոկս, Վասպուրական եւ Աղձնիք:

. . . . . . . . . .

Բայց չարամիտ Սուլթան Համիտի կարգադրութեամբ քիւրտերու մեծ թիւով կուտակումներով պիտի դառնային օսմանեան պետութեան կողմէ քաջալերուած սպառնալիքներ հայկական իրականութեան եւ պատճառ խաղաղասէր բնակչութեան բողոքներուն, ըմբոստութեան եւ յետաքային Ցեղասպանութեան: Հակառակ այդ իրականութեան, շրջան մը Սասունին կը տրուի կիսանկախ իրավիճակ մինչեւ, որ Սուլթան Համիտ կը զօրացնէ քիւրտերը եւ զանոնք կը մղէ այս կիսանկախ կացութիւնը վտանգելու: Ընդհանուր կարծիքի կազմութեան համար, Սուլթան Համիտ տեղափոխական կարգադրութիւններով կը ջանար հայութեան թիւը փոքրացնել, բայց Ներսէս Վարժապետեան Պատրիարքը 1878ին մասնաւոր հայահամարով կը յաջողի հայութեան թիւին գերազանցութիւնը ցոյց տալ: Պիթլիսի մէջ մնայուն կերպով քրտական աշիրաթներու աճը կը շարունակուի մինչեւ 1915»:

Տե՛ս    http://www.hairenikweekly.com/archives/4927/

Նա՛եւ Օշին Էլակէօզի յօդուածը՝ «Քիւրտերը»

http://www.osinelagoz.com/2011/05/blog-post_31html

Վերոնշեալ վկայութիւնները առաւելագոյնս արժեւորուած պիտի ըլլան եթէ նկատի ունենանք հայկական ազատագրական պայգարի վիթխարի հերոս ու ֆետայական շարժման ռահվիրաներէն՝ Զօրավար ԱՆԴՐԱՆԻԿԻ նկարագրութիւնը քրտական մեղսակցութեան առնչութեամբ:

«ԱՌԱՔԵԼՈՑ ՎԱՆՔԻՆ ԿՌԻՒԸ» խորագրով Անդրանիկի յուշերը, զորս գրի առած է Լեւոն Կ. Լիւլեճեան, ըստ այնմ կը լուսաբանէ այդ օրերու կացութիւնը:

«1901 տարուան Հոկտեմբեր ամիսն էր: Կէլիկուզան գիւղին մէջ մեր զինուորներէն գաղտնի խորհրդակցական ժողով մը գումարեցինք: Ես, Գէորգ, Յարութիւն, Վաղարշակ եւ Հաճի Յակոբ: Մեր խորհրդակցութեան նպատակն էր միջոց մը եւ ճամբայ մը գտնել, Հայ Ժողովուրդին վրայ ծանրացող տառապանքը մեղմելու եւ թրքական ու քրտական հարստահարութիւններն ու հալածանքները դադարեցնելու, քանզի Քիւրտն ու Թուրքը ազատ եւ անվախ Հայ գիւղերուն մէջ իրենց ոճիրներն ու ամէն տեսակ բռնութիւնները կը գործադրէին եւ կառավարութիւնը այս բոլորը տեսնելով չէր պատժեր, չէր սանձահարեր եւ չէր սաստեր: Կառավարութիւնը ոչ միայն իր աչքերը կը գոցէր չտեսնելու եւ չլսելու այդ ոճիրներուն պատմութիւնները, այլ ներքնապէս կը քաջալերէր եւ կը կազմակերպէր զանոնք, յառաջ տանելու իրենց հայահալած ու հայաջինջ քաղաքականութիւնը, պսակելով անոնց կուրծքերը պատուանշաններով եւ առանձնաշնորհումներ պարգեւելով:

«Տիգրանակերտէն մինչեւ Պարսից սահմանագլուխը 150.000 Քիւրտեր եւ Համիտիէներ զինուած թրքական արդիական հրացաններով եւ պիտոյքներով Սուլթան Համիտին կամքը կը կատարէին: Քրտական այդ աշիրէթները – Պատկանցի, Սլիվանցի, Խըյանցի, Պէքրտնցի, Պօթանցի, Խէրզանցի, Պոշըղցի, Պէլէկցի, Մըլլանցի, Րէշգօթանցի, Հէսնանցի, Սրիկցի, Ճէլալցի, Հայտարանցի, Մուխուրցի, Թախուրցի, Մէղըրէկցի եւ ասոնց նման մեծ ու փոքր էշիրէթներ սիրաշահուած էին այլեւայլ խոստումներով: Համիտիէները բացարձակ առանձնաշնորհումներ ունէին: 15 % հազիւ տուրք կը վճարէին կառավարութեան, այն ալ ձեւականութեան համար: Թուրք կառավարութիւնը չէր ուզեր ոեւէ գնով անոնց բարեկամութիւնը խանգարել ներքին խլրտում եւ ըմբոստացում յառաջ չբերելու իրեն դէմ»:

ԱՆԴՐԱՆԻԿ իր յուշերուն մէջ որեւէ մտահոգութիւն չէ յայտնած «քրտական աշիրէթներու» արիւնակցական ու ծագումնաբանական հաւանական յարակցութեանց վերաբերեալ, բան մը, որ վերջին ժամանակներուն արտասովոր մակարդակով տեղի կ՛ունենայ նոր օրերու հայ ազգայիններու կողմէ:

Հայկական  անմտութիւն                                                                         

Armenian  foolishness

Արդարեւ, մեր օրերուն քիւրտերու հանդէպ տարաբնոյթ սէր մըհապպեդով լեցուած հայեր օրն ի բուն կը յորջորջէն՝ քիւրտերը . . . քիւրտերը . . . արիւնակից ու տառապակից, ճակատագրակից ու ցաւակից, եղբայր ու մօրեղբայր, մեր քիւրտերը . . . :

Քրտական պաշտօնական դիրքորոշումներ եւս կը ճօճին նմանօրինակ յոխորտանքներով՝ «երկու ազգերը» հաւասարեցնելով նոյն «ոճրային արարքներ կրող»ի մակարդակին:

Կարելի չէ պատկերացնել հայկական բեմահարթակի այս աստիճան թոյլ եւ ստրկամիտ մտածողութեան դերակատարութիւն մը, ու քրտական կեղծ ու անյարիր մեկնաբանութիւններով ասուլիսներ:

Համեմելու համար կացութիւնը, քրտական հատ ու կտոր «ներողութիւններ» իրենց նորաձեւութեամբ ծնրադրած են հայկական յայտ ու անյայտ փարոսներ, որոնք եւրօ-ամերիկեան տաբատ ու փէշերու ծայրերէն բռնելով սողալէն չյագեցած՝ այժմ հայոց ցեղասպանութեան ճանաչման քրտական mea – culpa-ները կը փառաբանեն:

Տեղին է մէջբերել Ամերիկա բնակող Տօքթ. Կարօ ՄՈՄՃԵԱՆի մեկնաբանութիւնը այս առնչութեամբ, զոր կը տրամադրեմ առանց յաւելուածի, մանաւանդ որ ոճը եւ մտածմունքը լրիւ կը համընկնին իմ բնոյթին.

«Անդրադառնալով Պոլիս հրատարակուող «Ակօս» Հայկական շաբաթաթերթի վերջին թիւին մէջ տեղ գտած այն լուրին, ըստ որուն Քիւրտ պատգամաւոր Ահմատ Թուրք ներողութիւն կը խնդրէ Հայերէն, Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներ ապրող պատմաբան ու Օսմանագէտ, դոկտ. Կարապետ Մոմճեան կարճ զրոյց մը ունեցաւ «Լրատու»ին հետ եւ այս խնդրի առնչութեամբ ըսաւ «վերջին շրջանին շատ կը լսենք քիւրտերու կողմէ այս «ներողութիւն» խնդրելը . . . այն աստիճան որ ես ալ ձանձրացած եմ ասկէ: Հարցը ներողութիւն խնդրելը չէ, այդ մէկը հասկցանք այլեւս . . . հարցը այն է որ այս Քիւրտերը կը ճանչնա՞ն թէ հայութիւնն է ՏԷՐԸ իրենց այժմու ապրած հողերու մէկ կարեւոր մասին ու արդեօք պատրաս՞տ են այդ եւս ընդունելու եւ յայտարարելու . . .: Տուեալ պահին կարեւորը այդ ճանաչումն ու այդ պատրաստակամութիւնն է . . . ոչ թէ կուտ-կորկոտ չունեցող ներողութիւն խնդրելը . . .: Աւելին, եթէ ներողութեան հետ չկայ ճանաչումը Հայութեան հողային պահանջին, այն ատեն խնդրեմ իրենք Քիւրտերը թող ըսեն, որ ի՞նչ կ՛արժէ իրենց ներողութիւն ըսելը . . . գնա մերիր եկուր սիրե՞մ . . . »:

Տե՛ս   http://lradou.com/am/content/4/1/2226/

ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹԵԱՆ ԳՈՐԾԱԴՐՄԱՆ ՁԱԽ ԲԱԶՈՒԿԸ՝ ՔԻՒՐՏԵՐԸ, պիտի ընդունին եւ յայտարարեն համաքրտական ամբողջ կազմակերպական կառոյցով, ամենայն պաշտօնականութեամբ՝ ի լուր աշխարհի, նաեւ պատրաստակամութեան բացայայտմամբ, թէ իրենց ուժերն ու կարելիութիւնները ի սպաս կը դնեն տարագիր հայ զանգուածի սերունդներուն ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԲՌՆԱԳՐԱՒՈՒԱԾ ՀԱՅՐԵՆԻՔ վերադառնալու, volte face կիրառմամբ՝ ճանբան հարթելու վերատիրացման, ինչպէս որ ճամբան հարթեցին ջարդի ու տեղահանութեան կատարման:

Հայկական ո՞ր կառոյցը սկզբունքային պայմանադրութեամբ թեւ ու թիկունք կանգնեցաւ քրտական բաբելոնին՝ երեկուայ դաշնակցութենէն սկսած մինչեւ այսօրուայ Արեւմտեան Հայաստանի Հայերը… :

ՖԻԼԻՓ   ՍԱՍՈՒՆ / PHILIP  SASOUN

28  ՓԵՏՐՈՒԱՐ  /  Février  2013

                           

cain and abelkill

cain and abelkill



Comments are closed.